KOBIETO ! PUCHU MARNY !

piątek, października 07, 2016

Kobieto ! puchu marny! ty wietrzna istoto! Postaci twojej zazdroszczą anieli, A duszę mas gorszą, gorszą niżeli! Przebóg! Tak ciebie oślepiło złoto! Tak wołał Gustaw w IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza, co było wyrazem nieszczęśliwej miłości, jaką poeta obdarzał Marylę Wereszczakówną. W następnych latach autor „Dziadów” przestał cierpieć, w późniejszych latach to raczej kobiety przez niego cierpiały. Kobieta nie jest wcale „puchem marnym”, jest to istota zdecydowana, mądra, wiedząca czego chce. Uważa się błędnie, że przez wieki całe była „kurą domową” i dopiero w naszych czasach przywrócono jej godność. Aczkolwiek nie we wszystkich krajach, z Polską włącznie, co widać na przykładzie Waszczykowskich i innych. Kobiety już dawno rządziły same i to bez męskiej pomocy. I wówczas świat był o wiele lepiej rządzony. Tyle, że to było tak dawno, iż wydaje się bajką. Matriarchat to bardzo ciekawa epoka historyczna. Za pierwszą formę rozwoju społecznego uznawano heteryzm żywiołowy. Polegał na współżyciu wielu kobiet z wieloma mężczyznami. Takie czasy hippisowskie przed wieloma laty. Później była epoka prawa macierzyńskiego. To czas pełnego matriarchatu, w którym mężczyźni zajmowali podrzędną rolę. Pojawiła się jednak instytucja małżeństwa, w którym kobieta współżyła z jednym mężczyzną ale do niej należało dowodzenie. Mężczyzna zajmował się wojnami i łowiectwem, co trzymało go z dala od domu, aby nie przeszkadzał w rządzeniu. Rodzina i stada zwierząt były podporządkowane kobietom, a potomstwo uznawano w linii matki. Kultura matriarchalna cechowała się głębokim humanizmem. Była to epoka dobrobytu i pokoju. Władza społeczna i polityczna należała do kobiet. Zbieractwem zajmowały się kobiety, mężczyźni zaś łowiectwem.Matriarchat trwał około 30 000 lat. Przejawiał się w ideologicznym systemie rządzenia, który nosił charakter religijny i wyrażał się w kulcie bogiń. Pojawiła się wtedy idea Wielkiej Bogini, która była Bogiem naczelnym. Jako Magna Mater – Wielka matka rządziła całością, była boginią życia, śmierci i odrodzenia. Obejmowała swoim panowaniem życie roślin, zwierząt i ludzi. Zarządzała wegetacją, naturą, a jej macica tkwiła w ziemi, która rodzi bez przerwy wszelkie formy życia. Ale nadeszły ciężkie czasy. W niektórych krajach średniowiecze trwa po wiek XXI. Prawo głosu kobiety zaczęły otrzymywać w XX w. Najpierw prawo głosu otrzymały w Finlandii - rok 1906.Od 1918 mogły głosować w Wielkiej Brytanii (ale dopiero od 30. roku życia), W Polsce od 1919. W USA od 1920. We Francji doczekały się one tego dopiero w roku 1944, we Włoszech w 1946, w Szwajcarii w 1971, Portugalii w 1974 - po pokonaniu Salazara. Najbardziej „prokobieca” jest Skandynawia. Poeta francuski Charles Baudelaire (polskie korzenie) pisał, że kobieta jest zaproszeniem do szczęścia, bo świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów. Julian Tuwim: Od grzechu zaczął się jej świat, A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał, Jest więc odtąd na wieki i grzeszna, i święta, Zdradliwa i wierna, i dobra i zła, I rozkosz i rozpacz, i uśmiech i łza, I gołąb i żmija, i piołun i miód, I anioł i demon, i upiór i cud, I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna, Początek i koniec – kobieta, acha!

Kobieta

ODA

poniedziałek, października 03, 2016

Kobieta

KTO NAMI RZĄDZI ?

poniedziałek, kwietnia 04, 2016

Kobieta dla piszącego te słowa nie jest wcale „puchem marnym”. Jest to istota zdecydowana, wie czego chce i tak dzieje się od wieków. Uważa się błędnie, że przez wieki całe była „kurą domową” i dopiero w naszych czasach przywrócono jej godność. Jest to nieprawda . Niech kobiety rządzą nami, co nie znaczy, że każda kobieta do tego się nadaje.

Kobiety już dawno rządziły same i to bez męskiej pomocy. I to właśnie wówczas świat był o wiele lepiej rządzony. Tyle, że to było tak dawno, iż wydaje się bajką.

Matriarchat to bardzo ciekawa epoka historyczna.

Za pierwszą formę rozwoju społecznego uznawano heteryzm żywiołowy. Polegał na współżyciu wielu kobiet z wieloma mężczyznami. Takie czasy hippisowskie przed wieloma laty.

Później była epoka prawa macierzyńskiego. To czas pełnego matriarchatu, w którym mężczyźni zajmowali podrzędną rolę. Pojawiła się jednak instytucja małżeństwa, w którym kobieta współżyła z jednym mężczyzną. Panowała jednak kobieta. Mężczyzna zajmował się wojnami i łowiectwem, co trzymało go z dala od domu, aby nie przeszkadzał w rządzeniu. Rodzina i stada zwierząt były podporządkowane kobietom, a potomstwo uznawano w linii matki.

Kultura matriarchalna cechowała się głębokim humanizmem. Była to epoka dobrobytu i pokoju. Władza społeczna i polityczna należała do kobiet. Zbieractwem zajmowały się kobiety, mężczyźni łowiectwem.

Matriarchat trwał około 30 000 lat. Przejawiał się w ideologicznym systemie rządzenia, który nosił charakter religijny i wyrażał się w kulcie bogiń.

Pojawiła się wtedy idea Wielkiej Bogini, która była Bogiem naczelnym. Jako Magna Mater - Wielka matka rządziła całością, była boginią życia, śmierci i odrodzenia. Obejmowała swoim panowaniem życie roślin, zwierząt i ludzi. Zarządzała wegetacją, naturą, a jej macica tkwiła w ziemi, która rodzi bez przerwy wszelkie formy życia. Elementy matriarchatu dostrzec można w religiach - w judaizmie i chrześcijaństwie.

Również w religii starożytnej Grecji pobrzmiewały elementy dawnego matriarchatu. Gaję uważano za matkę ziemię, boginię wszystkiego, co rośnie. Była ona wszechmatką i zrodziła istoty ludzkie. Echa dawnych bogiń przetrwały również w kulturach Celtów i Etrusków.

Jeszcze dziś w Chinach mieszka społeczność Mosuo, która funkcjonuje na zasadach matriarchalnych. Mężczyźni Mosuo nie należą do rodzin matek swoich dzieci. Żyją w domach swoich własnych matek. Rolę ojców pełnią wobec dzieci swoich sióstr. W tej kulturze nie istnieje małżeństwo. Kobiety i mężczyźni mogą nawiązać romans z kim chcą. Najwyższą pozycję w domu zajmuje najstarsza kobieta - matka rodu. Inne matriarchalne społeczności to m.in. Ajnowie w Japonii , na Oceanie Spokojnym, w Indiach, niektóre społeczności Bantu w Afryce. W Ameryce Północnej - wśród Indian.

Ongi kobiety odgrywały dominującą rolę. Były głowami rodu, szamankami i kapłankami. Oddawano cześć boginiom, rodzicielkom świata, które różnie nazywano w poszczególnych kulturach i religiach. Ich atrybutami były: płodność, tajemnica nowego życia i rodzicielstwo.

Tak jak matriarchat ustępował stopniowo patriarchatowi, tak religie pogańskie były wypierane przez religie monoteistyczne. I dopiero wtedy zaczęła zmieniać się rola kobiety w społeczeństwie. Ich wyższość nad mężczyznami malała. Pozycję jej należną kobieta odzyskała dopiero dzięki rewolucji francuskiej . Rewolucja francuska wprowadziła we Francji całkowite równouprawnienie płci, dając kobietom te same prawa, co mężczyznom. Stan ten trwał jednak zaledwie kilka lat.

Napoleoński kodeks cywilny pozbawiał kobietę prawa do dysponowania majątkiem, nakazywał całkowite posłuszeństwo mężowi, nie dawał właściwie żadnych szans rozwodu, kobieta nie mogła wystąpić samodzielnie do sądu, itd. Jego postanowienia były rozpowszechnione przy udziale wojsk zdobywającego Europę przez Napoleona Bonaparte i w niektórych krajach dotrwały nawet połowy XX wieku.

Ale jednak z biegiem czasu zaczęto dostrzegać to, co jest tak wielką siłą kobiety, co ją pozytywnie na tle mężczyzn wyróżnia: opiekuńczość, empatia, intuicja, ofiarność.

Prawo głosu kobiety zaczęły otrzymywać dopiero w XX w. W 1906 roku kobiety otrzymały prawo głosu w Finlandii, w 1918 w Wielkiej Brytanii (ale dopiero od 30. roku życia), w 1919 w Polsce, w 1920 w USA. We Francji doczekały się one tego dopiero w roku 1944, Włoszech w 1946, w Szwajcarii w 1971, Portugalii w 1974 , po pokonaniu Salazara. Najbardziej „prokobieca” jest Skandynawia.

Prawo prawem, ale obyczaje, zwyczaje pachną dulszczyzną. Widać to dzisiaj w podejściu części kleru do roli kobiety w naszym życiu. Sojusz obecnej władzy III RP z Kościołem katolickim zagroził kobietom bezwzględnym, karnym zakazem aborcji. Wydarzenie kuriozalne na cały cywilizowany świat.

Poeta francuski ( polskie korzenie) Charles Baudelaire pisał, że kobieta jest zaproszeniem do szczęścia, bo świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów.

Poeta opiewając kobiece walory tak pisał czule o Ewie: „W męskiej chęci dominacji, walki i udowodnienia czegoś za wszelką cenę, Ewa jest niczym uderzeniem skrzydeł motyla pośród wybuchu męskich ambicji i ślepych pragnień”.

Kobiety zaprowadzają ład tam, gdzie mężczyźni wprowadzili chaos. Mężczyzna ma jedyną miłość - świat, podbić świat. Kobieta ma jedyny świat - miłość.

Kobiety coraz częściej sięgają po władzę. W prezydenckich fotelach obecnie zasiadają lub do nie dawna zasiadały panie w Szwajcarii, na Litwie, Maltcie, w Kosowie, Korei Płd., Chile, Brazylii, Argentynie, Liberii, Republice Środkowoafrykańskiej. Na czele rządów stoją czy też do niedawna stały panie w Norwegii, na Łotwie, na Jamajce, w Trynidad i Tobago, Peru, w Bangladeszu.

W naszym kraju mamy w ostatnich dwóch latach dwie panie premier, jedna po drugiej, aczkolwiek najspokojniejsze i najmądrzejsze były przed laty rządy pani premier Hanny Suchockiej, późniejszej ambasador przy Watykanie; dziś wysoka figura w strukturach Unii Europejskiej.

Kobieca umiejętność rządzenia nie wszystkim jest w smak. Z różnych przyczyn. Politycznych, sekciarskich itd. Co nie znaczy, że każda pani premier nadaje się na ten urząd. Bywa, że lepiej także i dla niej samej byłoby, gdyby zajmowała się bardziej przyziemnymi sprawami od rządzenia krajem.

Finał tekstu niech będzie pojednawczy dla konkurujących z sobą pań o najwyższe fotele, choćby te poselskie. Zdarza się wszak, że jakaś pani poseł wychodzi z roli kobiecej i płynie z niej krzykliwy strumień połajań na prawo i lewo. Większość jednak pań - to słodycz życia. Także politycznego.

Dla powszechnej zgody - wiersz Juliana Tuwima:

Od grzechu zaczął się jej świat,

A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał,

Jest więc odtąd na wieki i grzeszna, i święta

I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna.

Początek i koniec – kobieta, acha!

Zdradliwa i wierna, i dobra i zła,

I rozkosz i rozpacz, i uśmiech i łza,

I gołąb i żmija, i piołun i miód,

I anioł i demon, i upiór i cud.

Kobieta

KOBIETO ! PUCHU MARNY !

sobota, stycznia 09, 2016

Kobieto ! puchu marny! ty wietrzna istoto!

Postaci twojej zazdroszczą anieli,

A duszę mas gorszą, gorszą niżeli!

Przebóg! Tak ciebie oślepiło złoto!

Tak wołał Gustaw w IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza, co było wyrazem nieszczęśliwej miłości, jaką poeta obdarzał Marylę Wereszczakówną. W następnych latach autor „Dziadów” przestał cierpieć i wtedy to raczej kobiety przez niego cierpiały.

Kobieta dla piszącego te słowa nie jest wcale „puchem marnym”, jest to istota zdecydowana, mądra, wiedząca czego chce. Uważa się błędnie, że przez wieki całe była „kurą domową” i dopiero w naszych czasach przywrócono jej godność. Jest to nieprawda.

Kobiety już dawno rządziły same i to bez męskiej pomocy. Właśnie wówczas świat był o wiele lepiej rządzony. Tyle, że to było tak dawno, iż wydaje się bajką. Matriarchat to bardzo ciekawa epoka historyczna.

Za pierwszą formę rozwoju społecznego uznawano heteryzm żywiołowy. Polegał na współżyciu wielu kobiet z wieloma mężczyznami. Takie czasy hippisowskie przed wieloma laty. Później była epoka prawa macierzyńskiego. To czas pełnego matriarchatu, w którym mężczyźni zajmowali podrzędną rolę. Pojawiła się jednak instytucja małżeństwa, w którym kobieta współżyła z jednym mężczyzną ale do niej należało dowodzenie. Mężczyzna zajmował się wojnami i łowiectwem, co trzymało go z dala od domu, aby nie przeszkadzał w rządzeniu. Rodzina i stada zwierząt były podporządkowane kobietom, a potomstwo uznawano w linii matki.

Kultura matriarchalna cechowała się głębokim humanizmem. Była to epoka dobrobytu i pokoju. Władza społeczna i polityczna należała do kobiet. Zbieractwem zajmowały kobiety, mężczyźni łowiectwem.

Matriarchat trwał około 30 000 lat. Przejawiał się w ideologicznym systemie rządzenia, który nosił charakter religijny i wyrażał się w kulcie bogiń.

Pojawiła się wtedy idea Wielkiej Bogini, która była Bogiem naczelnym. Jako Magna Mater – Wielka matka rządziła całością, była boginią życia, śmierci i odrodzenia. Obejmowała swoim panowaniem życie roślin, zwierząt i ludzi. Zarządzała wegetacją, naturą, a jej macica tkwiła w ziemi, która rodzi bez przerwy wszelkie formy życia. Elementy matriarchatu widzimy w religiach - w judaizmie i chrześcijaństwie. Ale to tylko szczątkowo, raczej symbolicznie.

LILIT w żydowskiej tradycji kabalistycznej uchodzi za pierwszą kobietę i jest symbolem walki o godność i szacunek dla kobiet. Starożytni Hebrajczycy za swojego głównego Boga uznawali boginię określaną jako królową niebios.

Kościół katolicki na piedestał wyniósł Maryję i aczkolwiek nie odgrywa ona znaczącej roli w Nowym Testamencie, to jednak stała się istotą drugą po Bogu. Można powiedzieć, że dano jej aspekty dawnej bogini.

Również w religii starożytnej Grecji pobrzmiewały elementy dawnego matriarchatu. Gaję uważano za matkę ziemię, boginię wszystkiego, co rośnie. Była ona Wszech-matką, rodziła istoty ludzkie. Echa dawnych bogiń przetrwały również w kulturach Celtów i Etrusków.

Jeszcze dziś w Chinach mieszka społeczność Mosuo, która funkcjonuje na zasadach matriarchalnych. Mężczyźni Mosuo nie należą do rodzin matek swoich dzieci. Żyją w domach swoich własnych matek. Rolę ojców pełnią wobec dzieci swoich sióstr. W kulturze tej nie istnieje instytucja małżeństwa. Kobiety i mężczyźni mogą nawiązać romans z kim chcą. Najwyższą pozycję w domu zajmuje najstarsza kobieta - matka rodu. Inne matriarchalne społeczności to m.in. Ajnowie w Japonii , na Oceanie Spokojnym, w Indiach, niektóre społeczności Bantu w Afryce. W Ameryce Północnej - wśród Indian.

Tak jak matriarchat zaczął stopniowo ustępować patriarchatowi, tak religie pogańskie były wypierane przez religie monoteistyczne. I wtedy dopiero zaczęła zmieniać się rola kobiety w społeczeństwie. Ich wyższość nad mężczyznami malała.

Filozof Erich Fromm twierdzi, że mężczyźni mając kompleks płodności wynikający z tego, że zazdroszczą kobietom możliwości rodzenia, wykreowali teorię, według której świat został stworzony przez słowo, a nie zrodzony przez kobietę.

W religiach monoteistycznych, w chrześcijaństwie, judaizmie i islamie na pierwszym miejscu stawia się SŁOWO. Na początku było słowo - czytamy w Ewangelii św. Jana. Kobieta zaczęła występować w roli drugorzędnej, usługowej. I tak pozostało po dzień dzisiejszy. Także w polskim Kościele katolickim, co jest - jak się wydaje - sprzeczne z przekazami biblijnymi.

Otóż Pan Bóg stwarzając świat materialny, aby stworzyć mężczyznę, posłużył się materiałem stosunkowo prymitywnym, zwykłą gliną. Aby stworzyć kobietę, konieczny był jednak materiał bardziej uszlachetniony. W rozmowie z Szatanem Ewa wykazała się bystrością intelektu i wyraźnie zastanawiała się nad konsekwencjami swoich działań. Adam natomiast usłyszał od niej polecenie, gdy podając mu jabłko powiedziała: "Zjedz to!".

On zaś - wiadomo głupiec - bez dyskusji, bezmyślnie zjadł . Co było potem - wiadomo.

Stworzenie, które ma więcej oleju w głowie, większą ponosi odpowiedzialność i cięższą otrzymuje karę od niewykształconego głupca.

Ewa została podporządkowana Adamowi, co dla stworzenia bardziej inteligentnego było oczywiście bardzo upokarzające. Oto jak mądra Ewa, mądra kobieta została przez niego upokorzona już na samym początku.

I jeszcze jeden dowód na wyższość kobiety nad mężczyzną. Otóż człowiek zajmuje pozycję pośrednią pomiędzy zwierzętami a aniołami. A kto bardziej przypomina anioła: mężczyzna czy kobieta? Przecież nie chłop. Św. Tomasz w "Summie teologicznej" przyznaje, że kobiety mają intuicję bardziej rozwiniętą, a przez to bardziej przypominają (również i pod względem intelektualnym) aniołów.

W pierwszych gminach chrześcijańskich kobiety mogły pełnić ważne funkcje. Szczególną troską otaczano wdowy. W XII i XIII wieku prężnie rozwijające się klasztory żeńskie dawały możliwość kształcenia się wielu kobietom. Nawet w średniowieczu miały wpływ zarówno na życie kościelne jak i polityczne.

Kobiety nie musiały wtedy przyjmować nazwiska swego męża po ślubie i nadal rozporządzały swoim majątkiem.

Co prawda trzeba wspomnieć o haniebnych czynach kościoła względem kobiet, kiedy były palone na stosach jako czarownice. Były mądre, mądrzyły się - i taki był tego skutek. Mężczyźni nie potrafili znieść upokorzenia. Płonęły stosy.

Gwałtowne zmiany przyniosła rewolucja francuska. Wprowadziła we Francji całkowite równouprawnienie płci, dając kobietom te same prawa, co mężczyznom. Stan ten trwał jednak bardzo krótko. Napoleoński kodeks cywilny pozbawił kobietę prawa do dysponowania majątkiem, nakazywał całkowite posłuszeństwo mężowi, nie dawał właściwie żadnych szans rozwodu, kobieta nie mogła wystąpić samodzielnie do sądu. Jego postanowienia były rozpowszechnione przy udziale wojsk zdobywającego Europę przez Napoleona Bonaparte i w niektórych krajach dotrwały nawet połowy XX wieku, również w Polsce.

Ale jednak z biegiem czasu zaczęto dostrzegać to, co jest tak wielką siłą kobiety, co ją pozytywnie na tle mężczyzn wyróżnia: opiekuńczość, empatia, intuicja, ofiarność.

Prawo głosu kobiety zaczęły jednak otrzymywać dopiero w XX w. Najpierw kobiety otrzymały prawo głosu w Finlandii,. Był rok 1906.Od 1918 mogły głosować w Wielkiej Brytanii (ale dopiero od 30. roku życia), W Polsce od 1919. W USA od 1920. We Francji doczekały się one tego dopiero w roku 1944, we Włoszech w 1946, w Szwajcarii w 1971, Portugalii w 1974 r. Najbardziej „prokobieca” jest Skandynawia.

Podobnie jak w innych krajach Polki zajmują się polityką, obejmują wysokie stanowiska. Nie zawsze im to jednak wychodzi. U nas nie każda pani premier jest mądra i niezależna jak premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher. Na Wyspach Brytyjskich również królowe potrafią być wszechwładne, z królową Wiktorią w roli głównej.

W Polsce zaś do historii przechodzą nie panie bawiące się w politykę, lecz kobiety genialne. Królową polskiej mądrości jest pierwsza w historii kobieta Noblistka Maria Skłodowska - Curie. W naszych czasach, w świecie muzycznym prym wiedzie Agnieszka Duczmal , jedyna w Europie i świecie kobieta - dyrygent o tak wielkiej skali talentu.

Ewangelicy dopuszczają kobiety do godności kapłańskich, kobiety chodzą nawet w szatach biskupich. Natomiast katoliccy biskupi traktują je jako siły pomocnicze, kucharki, sprzątaczki, nie tak znowu rzadko jako nałożnice. Co prawda papież Franciszek zrobił krok do przodu, powołał do grona Międzynarodowej Komisji Teologicznej aż 5 kobiet, jest to rekord, dotąd były dwie.

W męskiej chęci dominacji, walki i udowodnienia czegoś za wszelką cenę, Ewa jest niczym uderzeniem skrzydeł motyla pośród wybuchu męskich ambicji i ślepych pragnień.

Przecież to kobiety zaprowadzają ład tam, gdzie mężczyźni wprowadzili chaos.

Kobieta ma w rękach najważniejszy skarb - miłość.

Poeta francuski ( polskie korzenie) Charles Baudelaire pisał, że kobieta jest zaproszeniem do szczęścia, bo świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów.

Julian Tuwim:

Od grzechu zaczął się jej świat,

A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał,

Jest więc odtąd na wieki i grzeszna, i święta,

Zdradliwa i wierna, i dobra i zła,

I rozkosz i rozpacz, i uśmiech i łza,

I gołąb i żmija, i piołun i miód,

I anioł i demon, i upiór i cud,

I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna,

Początek i koniec – kobieta, acha!

Kobieta

KTO NAMI RZĄDZI ?

poniedziałek, listopada 16, 2015

Powiadało się, że światem rządzą mężczyźni a nimi kobiety. Jest to nieprawda. Kobiety już dawno rządziły same i to bez męskiej pomocy . Właśnie wówczas świat był o wiele lepiej rządzony. Tyle, że to było tak dawno, iż wydaje się bajką.

Matriarchat to dawna, bardzo ciekawa epoka historyczna.

Za pierwszą formę rozwoju społecznego uznawano heteryzm żywiołowy. Polegał na współżyciu wielu kobiet z wieloma mężczyznami. Takie czasy hippisowskie przed wieloma laty.

Później była epoka prawa macierzyńskiego.To czas pełnego matriarchatu, w którym mężczyźni zajmowali podrzędną rolę. Pojawiła się jednak instytucja małżeństwa, w którym kobieta współżyła z jednym mężczyzną. Panowała jednak kobieta. Mężczyzna zajmował się wojnami i łowiectwem, co trzymało go z dala od domu, aby nie przeszkadzał w rządzeniu. Rodzina i stada zwierząt były podporządkowane kobietom, a potomstwo uznawano w linii matki.

Matriarchat trwał około 30 000 lat. Przejawiał się w ideologicznym systemie rządzenia, który nosił charakter religijny i wyrażał się w kulcie bogiń. Pojawiła się wtedy idea Wielkiej Bogini, która była Bogiem naczelnym. Jako Magna Mater – Wielka matka rządziła całością, była boginią życia, śmierci i odrodzenia.

Obejmowała swoim panowaniem życie roślin, zwierząt i ludzi. Zarządzała wegetacją, naturą, a jej macica tkwiła w ziemi, która rodzi bez przerwy wszelkie formy życia. Elementy matriarchatu widzimy w religiach - w judaizmie i chrześcijaństwie. Ale to szczątkowo, raczej symbolicznie.

Kościół katolicki na piedestał wyniósł Maryję i aczkolwiek nie odgrywa Ona znaczącej roli w Nowym Testamencie, to jednak stała się istotą drugą po Bogu. Można powiedzieć, że dano jej aspekty dawnej bogini.

Jeszcze dziś w Chinach mieszka społeczność Mosuo, która funkcjonuje na zasadach matriarchalnych. Mosuo nie należą do rodzin matek swoich dzieci. Żyją w domach swoich własnych matek. Rolę ojców pełnią wobec dzieci swoich sióstr. W tej kulturze nie istnieje małżeństwo. Kobiety i mężczyźni mogą nawiązać romans z kim chcą. Najwyższą pozycję w domu zajmuje najstarsza kobieta - matka rodu.

Inne matriarchalne społeczności to m.in. Ajnowie w Japonii , na Oceanie Spokojnym, w Indiach, niektóre społeczności Bantu w Afryce. W Ameryce Północnej - wśród Indian.

Tak jak matriarchat ustępował stopniowo patriarchatowi, tak religie pogańskie były wypierane przez religie monoteistyczne. I wtedy dopiero zaczęła zmieniać się rola kobiety w społeczeństwie. Ich wyższość nad mężczyznami malała.

Erich Fromm twierdzi, że mężczyźni mając kompleks płodności wynikający z tego, że zazdroszczą kobietom możliwości rodzenia, wykreowali teorię, według której świat został stworzony przez słowo, a nie zrodzony przez kobietę.

Otóż Pan Bóg stwarzając świat materialny, aby stworzyć mężczyznę, posłużył się materiałem stosunkowo prymitywnym, zwykłą gliną. Aby stworzyć kobietę, konieczny był materiał bardziej uszlachetniony. W rozmowie z Szatanem Ewa wykazała się bystrością intelektu i wyraźnie zastanawiała się nad konsekwencjami swoich działań. Adam natomiast usłyszał od niej polecenie, gdy podając mu jabłko powiedziała: "Zjedz to" ten bez dyskusji, bezmyślnie zjadł. Co było potem - wiadomo.

Stworzenie, które ma więcej oleju w głowie, większą ponosi odpowiedzialność i cięższą otrzymuje karę od niewykształconego głupca.

Ewa została podporządkowana Adamowi, co dla stworzenia inteligentnego jest oczywiście bardzo upokarzające. Mądra Ewa, mądra kobieta została upokorzona na samym początku.

Jest wiele dowodów na wyższość kobiety.

Otóż człowiek zajmuje pozycję pośrednią pomiędzy zwierzętami a aniołami. Prawda? A kto bardziej przypomina anioła: mężczyzna czy kobieta?

Św. Tomasz w "Summie teologicznej" przyznaje, że kobiety mają intuicję bardziej rozwiniętą, a przez to bardziej przypominają (również i pod względem intelektualnym) aniołów.

Co prawda w pierwszych gminach chrześcijańskich kobiety mogły pełnić ważne funkcje. Szczególną troską otaczano wdowy. W XII i XIII wieku prężnie rozwijające się klasztory żeńskie dawały możliwość kształcenia się wielu kobietom. Nawet w średniowieczu miały wpływ zarówno na życie kościelne jak i polityczne.

Kobiety wtedy nie musiały przyjmować nazwiska swego męża po ślubie, a także nadal rozporządzały swoim majątkiem. Co prawda trzeba wspomnieć o haniebnych czynach kościoła względem kobiet, kiedy były palone na stosach jako czarownice. Były mądre, mądrzyły się - i taki był tego skutek.

Ale jednak z biegiem czasu zaczęto dostrzegać to, co jest tak wielką siłą kobiety, co ją pozytywnie na tle mężczyzn wyróżnia: opiekuńczość, empatia, intuicja, ofiarność.

Prawo głosu kobiety zaczęły otrzymywać dopiero w XX w. W 1906 r. kobiety otrzymały prawo głosu w Finlandii, w 1918 w Wielkiej Brytanii (ale dopiero od 30. roku życia), w 1919 w Polsce, w 1920 w USA. We Francji doczekały się one tego dopiero w roku 1944, Włoszech w 1946, w Szwajcarii w 1971, Portugalii w 1974 , po pokonaniu Salazara. Najbardziej prokobieca jest Skandynawia. Już Jan Chryzostom Pasek w swoich pamiętnikach podał wiele przykładów znaczącej pozycji kobiety w Danii.

Polska kobieta w niektórych środowiskach nadal jest traktowana po staremu. Prawo prawem, ale obyczaje, zwyczaje pachną dulszczyzną. Widać to również w podejściu części kleru do roli kobiety w naszym życiu.

Ewangelicy nie boją się kobiet w szatach biskupich, kler katolicki korzysta z nich w roli kucharek, sprzątaczek itp. Papież Franciszek zrobił kolejny kroczek do przodu i powołał do grona Międzynarodowej Komisji Teologicznej 5 kobiet.

Poeta francuski Charles Baudelaire mawiał, że kobieta jest zaproszeniem do szczęścia, bo świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów.

W męskiej chęci dominacji, walki i udowodnienia czegoś za wszelką cenę, Ewa jest niczym uderzeniem skrzydeł motyla pośród wybuchu męskich ambicji i ślepych pragnień.

Kobiety zaprowadzają ład tam, gdzie mężczyźni wprowadzili chaos.

Kobieta ma jedyny świat – miłość.

Najdłużej panującą monarchinią Wielkiej Brytanii jest Elżbieta II (we wrześniu br. pobiła rekord swojej praprababki królowej Wiktorii). Okupuje tron od 1952 r. Królową ma również Dania – Małgorzatę II.

Oto kraje, w których kobiety zajmują lub zajmowały do niedawna fotele prezydenckie lub szefów rządu: Szwajcaria, Dania, Norwegia, Łotwa, Nadniestrze, Jamajka, Trynid i Tobago, Peru, Bangladesz, Litwa, Malta, Kosowo, Korea Płd, Chile, Brazylia, Argentyna, Liberia, Republika Śrdokowoafrykańska.

W III RP mieliśmy dotąd dwie panie premier: Hannę Suchocką i Ewę Kopeć. Właśnie na czele rządu stanęła pani Beata Szydło.

Kobieta

ARTYŚCI I SEKS

niedziela, listopada 01, 2015

Artysta i muza. Piękna kobieta i wielki artysta. Związek artysty z muzą najczęściej bywa burzliwy.

Oto kilka pięknych kobiet, które podbiły serca uznanych twórców. Były to kobiety z temperamentem, błyszczały zarówno urodą, jak i inteligencją.

Współkreując świat dzielony z artystami przyczyniały się do sukcesów artystycznych swoich kochanków czy mężów. Patrząc na historię tych związków wiele było dramatów i zdrad, aczkolwiek niektóre muzy cechowała ogromna siła i wytrzymałość na życiowe przeszkody.

Helena Diakonova (Gala Dali) była żoną i muzą Salvadora Dali. Co prawda, przy okazji była muzą wielu innych artystów. Początkowo związała się z Paul Éluardem (francuski poeta, autor pięknych liryk miłosnych), z którym miała córkę Cecile. Nie była wzorową matką.

W 1929 r. wraz z mężem odwiedziła w Hiszpanii Salvadora Dali, nawiązał się między nimi romans, który spowodował rozpad jej pierwszego małżeństwa. W 1934 r. wzięli ślub cywilny, a w 1958 r. ślub kościelny. Uważa się, że Gala - swoim głębokim uczuciem - ocaliła Salvadora przed szaleństwem i przedwczesną śmiercią.

Polski akcent znajdujemy w córce rzeźbiarza Cypriana Godebskiego. Naukę i wychowanie pobierała w klasztorze Sacré-Cœur, skąd jako 14-latka uciekła do Londynu. Po powrocie do Paryża wyszła za mąż za Tadeusza Natansona i zaczęła iście paryskie życie.

Znana była jako Misia Sert, jako Misia Godebska, jako Maria Zofia Olga Zenajda Godebska oraz jako Misia Natanson.

Nie była kobietą jednego artysty, a muzą kilku twórców pierwszej połowy XX wieku w Paryżu. Między innymi została kochanką, potem żoną malarza hiszpańskiego José Maria Sert y Badia.

Prowadziła dom otwarty, w którym spotkali się najwięksi artyści tamtych czasów od Renoir’a ( jego obraz - na zdjęciu), do Toulouse-Lautrec’a, nieco później dołączył Pablo Picasso. Uwieczniona została na obrazach Renoir’a, Toulouse-Lautrec’a, Bonnarda.

Rzeźbiarka Camille Claudel była kochanką i - jeśli tak można powiedzieć - intelektualną partnerką jednego z największych rzeźbiarzy francuskich Auguste’a Rodina. Po zerwaniu związku piękna Camille popadała w obłęd. Obwiniała Rodina za dręczenie, złamanie jej kariery i utratę młodości. Znalazła się w szpitalu psychiatrycznym. W tamtych czasach umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym kobiety, równało się wyrokowi nie do odwołania. W szpitalu przebywała do śmierci. Umarła w zapomnieniu. Były kochanek nie odwiedził jej ani razu.

Towarzyszką jego życia była przez cały czas Rose Beuret; nie zerwał z nią kontaktów także wtedy, gdy był w związku z Camille Claudel. Początkowo była muzą rzeźbiarza, potem została kochanką i matką jego syna. Obie pozowały do prac rzeźbiarza. Krytycy wyżej cenią rzeźby, do których pozowała nieszczęsna Camille.

Pablo Picasso miał wiele kochanek. Krytycy francuscy twierdzą, że jego życie seksualne biło na tym polu wszystkie możliwe rekordy. Romansował z dziesiątkami, a nawet setkami kobiet, jednak liczyło się tylko 7 niewiast.

Z tych siedmiu kobiet, dwie popełniły samobójstwo, dwie popadły w obłęd, jedna odeszła z własnego wyboru, jedna przedwcześnie zmarła.

Ostatnia miłość okazała się najważniejsza i najpoważniejsza. W 1961 r. Picasso poślubił skromną dziewczynę Jacqueline Roque, którą sportretował w największej ilości swoich prac. Mówi się o ok. 400 jej portretach! Trzynaście lat po śmierci Picassa, Rogue popełniła samobójstwo. Rogue była drugą żoną Picassa.

Kobieta

CHCIWA ŻONA NOBLISTY

piątek, października 16, 2015

Aurelia z domu Szacsznajder, primo voto Szabłowska, sekundo voto Reymontowa, była córką kupca, hurtownika handlującego butami. Odziedziczyła po ojcu zmysł do interesów. Była dobrze wykształcona. Grała na fortepianie, świetnie mówiła po francusku. Pierwsze jej małżeństwo było nieudane. Unieważnienie małżeństwa wymagało wiele zachodów i sporo kosztowało. W końcu papież Leon XIII zgodził się na nie.

W tym mniej więcej czasie coraz głośniej było o Władysławie Stanisławie Reymoncie (1867 – 1925, na zdjęciu). W TYM ROKU MIJA 90 LAT OD ŚMIERCI NOBLISTY.

Był to mężczyzna niskiego wzrostu, otyły blondyn, gmerający bez przerwy w gęstej czuprynie. Przez binokle przebłyskiwało łagodne spojrzenie. W lipcu 1900 r. pisarz uległ poważnej kontuzji w katastrofie kolejowej pod Warszawą. Dostał wysokie odszkodowanie, co poprawiło jego dotąd nienajlepszą sytuację finansową.

15 lipca 1902 r. Władysław Reymont ożenił się z 32-letnią Aurelią Szacsznajder. W podróż poślubną wyjechali do Paryża, a potem gościli w Beg Meil (Bretania), gdzie Reymont zaczął pisać „Chłopów”. Podróżowali także po całej Francji, po Włoszech. Do Francji Reymont będzie przyjeżdżał dość często.

Gdy wrócili do Warszawy, pani Aurelia, nazywana Lila, weszła w środowisko żon sławnych artystów, które spotykały się na poranną kawę w "Ziemiańskiej" albo u "Lourse'a". Aurelia Reymontowa zaprzyjaźniła się z Anną Żeromską, żoną pisarza Stefana Żeromskiego. Monika Żeromska - córka autora „Popiołów” - pisze, że pani Reymontowa „ ubierała się jak młodziutka dziewczyna, w lekkie kolorowe sukienki, puszyste jasne futerka, malutkie kolorowe kapelusiki, kiedy reszta pań nosiła sztywne czarne karakuły i raczej niekrzyczące kolory".

Jak przekazały potomności damy z towarzystwa, w którym obracała się żona Reymonta, była ona przekonana o swej bezdyskusyjnej słuszności pod każdym względem, ale co więcej, w domu zaprowadziła tyrańskie porządki.

Do kawalerskiego, dość swobodnego dotąd życia pisarza wprowadziła iście wojskowy rygor. Musiał jadać regularnie, o wyznaczonej porze i tylko te potrawy, które sama uznawała za smaczne i zdrowe. Pouczyła go, żeby nie śmiał się „całą gębą”, po chłopsku, żeby się - jak to miał w zwyczaju – nie spoufalał się z byle kim. Usiłowała odzwyczaić go od palenia papierosów, co jednak przychodziło jej z trudem, jak zresztą większość „nakazów i zakazów”.

Skąpstwo pani Reymontowej było powszechnie znane. Nawet mieszkanie mieli maleńkie, na ten temat krążyły po Warszawie anegdoty i dowcipy. Gdy Reymontowie mieszkali w Warszawie przy ulicy Zgoda 12, na piątym piętrze, w wieży nad redakcją wydawnictwa Gebethnera i Wolffa, lokum mieli tak ciasne, że, jak mawiał Kornel Makuszyński: „Człowiek, cokolwiek od Reymonta roślejszy, już by mieszkać tu nie mógł, położywszy się bowiem, nogami zwisającymi przez okno tamowałby ruch ulicy”.

W 1920 r. Reymont kupił w Wielkopolsce majątek Kołaczkowo, tam spędzał miesiące letnie, zimą wracał do Warszawy. Nagroda Nobla, którą Władysław Reymont otrzymał w 1924 r. za „Chłopów”, wynosiła - bagatela – 200 tys. złotych. Raj dla pani Reymontowej!

To ona zajęła się administracją majątku, wydawała pieniądze na lewo i prawo, głównie na własne potrzeby, czy raczej zachcianki. W świecie literackim Warszawy nazywano ją „panią laureatową”. Męża zachęcała jedynie, aby pisał, pisał i pisał. Z pożytkiem dla „kasy”. Nie o sławę męża bynajmniej jej chodziło. Słowem była to mało wykwintna osóbka, żal wielki, że usidlała poczciwego i znaczącego tak wiele w naszej literaturze pisarza. Za pieniądze uzyskane z Nagrody Nobla kupowała posiadłości ziemskie i … cukiernie.

Pisarz w testamencie zastrzegł, że majątek w Kołaczkowie, po jego śmierci, ma zostać przekazany na dom pracy twórczej poznańskiego Związku Literatów, którego był prezesem. Nie spełniła jego woli.

Władysław Reymont zmarł 5 grudnia 1925 roku. Aurelia Reymontowa wyszła wkrótce za mąż. Sprzedała Kołaczkowo, zbudowała piękną willę na warszawskim Żoliborzu.

II wojna światowa zakończyła chciwej życie żony Władysława Reymonta. Już w czasie wojny rozwiodła się z panem Czeszerem. Był Żydem. Został zamordowany w warszawskim Getcie. Zmarła w swojej willi podczas bombardowania Warszawy.

Kobieta

PIĘKNA HELENA

środa, września 30, 2015

Najbliższe tygodnie wypełni nam XVII Międzynarodowy Konkurs Chopinowski. Do największych propagatorów i najwybitniejszych wykonawców muzyki Chopina należał Ignacy Jan Paderewski (1860-1941) – pianista, kompozytor, mąż stanu, premier II RP.

Powiedział o Chopinie tak:

„Zabraniano nam Słowackiego, Krasińskiego, Mickiewicza. Nie zabraniano nam Chopina. A jednak w Chopinie tkwi wszystko, czego nam wzbraniano: barwne kontusze, pasy złote lite, posępne czamarki, krakowskie rogatywki, szlachecki brzęk szabel, naszych kos chłopskich połyski, jęk piersi zranionej, bunt spętanego ducha, krzyże cmentarne, przydrożne wiejskie kościółki, modlitwy serc stroskanych, niewoli ból, wolności żal, tyranów przekleństwo i zwycięstwa radosna pieśń ”.

Ludzi wielkich najczęściej znamy jednostronnie. Stawiano im pomniki już za życia. Do takich twórców należał i Chopin, i Paderewski.

Ignacy Jan Paderewski podbił Amerykę nie gołosłownymi przemówieniami, lecz wielkością swojego muzycznego talentu. Zaskarbił sobie szacunek samego prezydenta Stanów Zjednoczonych. W marcu 1916 roku Paderewski przestawił mu kwestię polską. Podczas z kolejnych spotkań Woodrow Wilson rzekł do niego: "Mój drogi Paderewski, mogę zapewnić pana, że Polska się odrodzi i będzie znów istnieć".

Zejdźmy na moment z cokołów, spójrzmy na premiera II Rzeczpospolitej i znakomitego artystę zarazem, nie jak na postać pomnikową, lecz bardzo ludzką, zakochanego „śmiertelnie” w pięknej Helenie.

Pierwsza jego żona Antonina z Korsaków umarła młodo. Paderewski był już wtedy znany w świecie. Był ojcem kalekiego, chorego na paraliż dziecięcy, syna Alfreda. Syna zostawiał pod opieką przyjaciół Heleny i skrzypka -Tadeusza Górskich w Paryżu. Sam zaś koncertował, głównie za oceanem, zbił tam zresztą fortunę.

Życie ciągle przynosi nam niespodzianki. Paderewski zakochał się w Helenie Górskiej. Była to kobieta piękna. Miłość została odwzajemniona. Pan Górski dostrzegł gorące uczucia i pierwszy zażądał rozwodu.

Paderewski: „Były to ciężkie chwile dla nas wszystkich, pełne napięcia i wzruszeń, przy czym muszę przyznać, że Górski zachował się jak najbardziej szlachetnie i lojalnie”.

Co prawda w Kościele katolickim nie ma rozwodów (Franciszek otwiera, podpowiada na tym obszarze nowe, ludzkie rozwiązania, co prawda nie wiemy co z tego wyniknie), jednak jakimś cudem Paderewski ślub z rozwódką miał kościelny.

Gdy już Paderewski na dobre wrócił do kraju i został premierem II Rzeczpospolitej, piękna Helena pokazała co potrafi. Po prostu tak jej urosły piórka, że zaczęła się wtrącać do polityki. Uwielbiana przez męża, dość szybko została przez warszawskie towarzystwo odrzucona.

Poeta Jan Lechoń napisał, że pani premierowa „kręci Polską niby łyżką w zupie”.

Ułożono uszczypliwie na jej temat dwuwiersz:

„Jak Polska Polską, od królowej Bony

Jeszcze nigdy mąż zacny nie miał takiej żony”.

Dostało się również samemu Paderewskiemu. Choć był wynoszony pod niebiosa zagranicą, tak w kołach politycznych, jak i oczywiście muzycznych, rodacy - Polacy nie byliby sobą, gdyby i jemu nie zaoszczędzili cierpkich złośliwostek. Tak o nim w kabaretach śpiewano:

„Jam jest król tonów – któż mi zaprzeczy?

Jeno na głowie ma tyle rzeczy.

Że już nie wiem, jak se radzić,

Jak do końca doprowadzić

Oną robotą, psiawiara, onę robotę!”.

Piękna Helena została przez „warszawkę” odrzucona. Swoją urodą chciała przyćmić świat cały. Głośno wyrażała swoje poglądy, najczęściej niezbyt mądre. Zakochany w niej wielki artysta – mąż stanu przyjmował jej wybryki milcząco, nie reagował. Kochał i pewnie trochę cierpiał. Miłość do pięknej Heleny nie dała się wszak niczym osłabić.

Reagowała nie tyle ulica, co inni politycy i przede wszystkim poeci, satyrycy, świat artystyczny. Krążył po Warszawie dowcip, jakoby pani premierowa zwiesiła na ołtarzu w którymś z kościołów drogocenne votum – korale i naszyjnik przed obrazem, z dedykacją : „Marii – Helena”.

Tak oto Festiwal Chopinowski stał się pretekstem do napomknięcia o wielkiej miłości, wielkiego pianisty, kompozytora, męża stanu, jakim był Ignacy Jan Paderewski.

O życiu miłosnym Fryderyka Chopina wiemy jeszcze więcej. Nie przeżywał miłosnych tragedii, był przez kobiety kochany i sam uczucia te z przyjemnością odwzajemniał . Nawet przy jego łożu śmierci czuwały głównie piękne niewiasty. Co prawda niezbyt spisała się pani George Sand właśnie wtedy, gdy Fryderyk leżał na łożu śmierci. Ani razu go nie odwiedziła i nawet nie pofatygowała się na pogrzeb Chopina, choć uczestniczył w nim cały Paryż.

Kobieta zmienna jest i ona rządzi może nie tyle światem, co nami – mężczyznami. A jeśli już się za politykę bierze, to przydałoby się jej wiedzieć, że wzorców („wzorczyń”) ma wcale nie mało. Od pani Margaret Thatcher do Angeli Merkel, z naszą polsko - włoską królową Boną na czele.

Kobieta

CIERPIĄCY GENIUSZE - NIETZSCHE

sobota, lipca 25, 2015

FRYDERYK WILHELM NIETZSCHE (1844-1900) - "Kiedy idziesz do kobiety, nie zapomnij bicza".

"Żonaty filozof to postać komediowa". Oto aforyzmy mędrca. Niemieckojęzycznego filozofa, prozaika i poety. Geniusza.

Mizoginia (patologiczny wstręt mężczyzny do kobiet) opanowała go, gdy skończył 40 lat.

Będąc młodzieńcem miał wręcz nienaturalny popęt seksualny. Sny miał głównie erotyczne. Pisał, że "z dreszczem słyszałem w czasie północy - wycie niosące bóle rozkoszy".

Kobiece ciało było dla niego święte, chciał je mieć na własność i dysponować nim w niczym nieskrępowany sposób.

Oświadczając się kobietom, zawsze dostawał kosza. Kochał kobiety piękne i bujnych, rubensowskich kształtach. Sam był cherlawy, brzydki z ogromnymi wąsami. Od najmłodszych lat przewyższał innych inteligencją, a gdy już został młodym profesorem uchodził za postać wybitną. Cierpiał przy tym na różne choroby. Reumatyzm, nerwice, migreny i syfilis.

Każde odrzucenie zalotów i próśb o rękę przeżywał jak cios nie do przyjęcia. To były ciosy w jego serce i system nerwowy. Najpierw odrzuciła go pełna uroku siostra przyjaciela, potem wyśmiała jego oświadczyny panna Trampedach, narzeczona pewnego dyrygenta. Nietzsche rozpoczął życiowy marsz przez mękę.

Przez 6 lat trzymał się z daleka od kobiet.Jednak znowu postanowił poszukać żony. Szukał tej jedynej. Jego psychika była już poważnie nadwyrężona. Błąkał się po Europie. Po Szwajcarii, jednak głównie przebywał we Włoszech. Mieszkał w Genui, Nicei, Wenecji, Turynie, Rzymie. Tęskniąc do życia rodzinnego, rozglądał się za kobietą, piękną, inteligentną, dobrą.

Ludwika Salome była córką starego generała, Gustawa von Salome, Francuza, protestanta. Ljola, jak ją pieszczotliwie nazywano, była osóbką prowadzącą się dość swobodnie i to od dziewczęcych lat. W miłosnych orgiach konkurowała ze swoją matką.Nietzsche poznał ją w 1882 r. w Rzymie. Była wówczas przyjaciółką innego mężczyzny. We troje spędzali czas na filozoficznych rozmowach. Z czasem wzbogacili je o zabawy seksualne. Ale filozof zakochał się w niej do nieprzytomności.

To była jego miłość życia. Napisał o tym w liście do matki i swojej siostry Elżbiety, bardzo religijnej starej panny. List był dramatyczny skoro matka Nietzschego skomentowała go w słowach: „Albo mój syn poślubi tę dziewczynę, albo zwariuje i zastrzeli się”.To były istotnie święte słowa.

Zgodnie z życzeniem zakochanego filozofa, matka i siostra przyjechały do Włoch. Matka i siostra bez większego wysiłku poznały się na panience dość swobodnych obyczajów. Były przerażone a on śmiertelnie w nią był zapatrzony. Oświadczył się ukochanej. Oświadczyny znowu jednak zostały odrzucone.

Zaczął się wielki dramat, który przerodził się w potworną chorobę.

Teraz już stale miewał ataki melancholii tak dotkliwej, że rozmyślał o samobójstwie. Pisał: "Jeśli w jakimś napadzie pewnego dnia odbiorę sobie życie, to nie będzie specjalnie czego żałować".

Lecz tą potworną chorobą była przede wszystkim nienawiść. Nienawiść do kobiet. Poczuł odrazę do wszystkich kobiet, nie wyłączając matki i siostry.

„Kobiety - pisał - to fałszywe bestie, które zawsze mają coś haniebnego do ukrycia”.

Dręczyły go erotyczne koszmary senne i halucynacje. W omamach widywał kobiety - przeważnie obnażone od pępka w dół, oślizgłe ropuchy, narzucające mu się ze swym obleśnym cielskiem. Popadł w szał.

Pod koniec życia znalazł się w ekskluzywnym domu dla obłąkanych.

Jerzy Klechta

KOBIETO ! PUCHU MARNY !

ODA

KTO NAMI RZĄDZI ?

KOBIETO ! PUCHU MARNY !

KTO NAMI RZĄDZI ?

ARTYŚCI I SEKS

CHCIWA ŻONA NOBLISTY

PIĘKNA HELENA

CIERPIĄCY GENIUSZE - NIETZSCHE

Zaczął się wielki dramat, który przerodził się w potworną chorobę.

Teraz już stale miewał ataki melancholii tak dotkliwej, że rozmyślał o samobójstwie. Pisał: "Jeśli w jakimś napadzie pewnego dnia odbiorę sobie życie, to nie będzie specjalnie czego żałować".

Lecz tą potworną chorobą była przede wszystkim nienawiść. Nienawiść do kobiet. Poczuł odrazę do wszystkich kobiet, nie wyłączając matki i siostry.

„Kobiety - pisał - to fałszywe bestie, które zawsze mają coś haniebnego do ukrycia”.

Dręczyły go erotyczne koszmary senne i halucynacje. W omamach widywał kobiety - przeważnie obnażone od pępka w dół, oślizgłe ropuchy, narzucające mu się ze swym obleśnym cielskiem. Popadł w szał.

Pod koniec życia znalazł się w ekskluzywnym domu dla obłąkanych.

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety