Jerzy Klechta: skłóceni

OŚMIESZANIE I ŻÓŁĆ

środa, lipca 29, 2015

Jedno i drugie maszeruje obok siebie, rozlewa się po kraju. Z ust polityków, z ust pewnego profesora filozofa – wroga ludzi wierzących i innego profesora – bulwersującego antysemity( podążają ramię w ramię) leje się żółć. Jeden warczy na drugiego. Opluwanie stało się najprostszą drogą do „sławy”.

Włoski filozof i pisarz Umberto Eco na stare lata uznał ze smutkiem, że wielkiej sławy nie osiągnął. Gdyby jednak podczas jakiejś wypowiedzi telewizyjnej „na żywo” zdjął spodnie i pokazał swoje przyrodzenie, wówczas pokazywano by go przez kilka dnia we wszystkich światowych kanałach telewizyjnych.

Ośmieszanie, opluwanie i pokazywanie ludziom gołego tyłka, za przeproszeniem – to dwie strony tego samego medalu, to droga do medialnej popularności i byle jakiej sławy.

Zwykle towarzyszy temu nienawiść do inaczej myślących, inaczej kochających, inaczej wierzących, inaczej się ubierających itp. Jest to, krócej mówiąc, nienawiść człowieka do człowieka. I ta właśnie droga ma prowadzić sukcesu.

Tej ogólnonarodowej żółci, od Bałtyku po Tatry mamy jednak po same uszy. To nie jest walka na miecze. Żeby! Wówczas mówilibyśmy, że mamy do czynienia z rycerzami. A choćby była to walka na noże. Można byłoby wówczas mówić o łobuzach spod ciemnej gwiazdy. Ależ skąd!

Tym razem walka toczy się o wszystko czyli o to, kto będzie rządził krajem. Oni czy my. Tamci czy owi. Jedni czy drudzy.

Ten bój na śmierć i życie toczą jeden przez drugiego. Jedna przez drugą. Bój to nie jest ich pierwszy. Jest to bój naszej chorej klasy politycznej. Wszystkich ze wszystkimi.

Naród domaga się zmian na lepsze. Kogo na kogo? Oto jest pytanie! Złego na gorszego czy gorszego na jeszcze bardziej złego?

I tak oto znaleźliśmy się na rozstaju. A wokół szambo i żółć. Zatem rada dla niewtajemniczonych. Omijajcie szamba. Na wszelki wypadek. Wpaść w nie można choćby przez nieuwagę. Wyjście z niego - trud to nie mały.

Polacy

POLSKIE PIEKIEŁKO

środa, lipca 01, 2015

Śmierć ostatniego ułana Rzeczpospolitej czyli polskie piekiełko.

Tym ułanem był przedwojenny hulaka co się zowie, słynny gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski, najwierniejszy żołnierz marszałka Józefa Piłsudskiego.

Plotki dotykały go przez całe życie, z upodobaniem powtarzano je po jego śmierci. Antoni Słonimski tak opisuje plotkarską Warszawę: „Warto by odełgać legendę o Wieniawie – bawidamku i fanfaronie w stylu gaskońskim, legendę, która utrwaliła się, fałszywie przekazując nam tę malowniczą i tragiczną postać dwudziestolecia międzywojennego. To, że wypić lubił, nie czyniło go pijakiem. Warto przypomnieć, że nieprawdą jest, jakoby Wieniawa po pijanemu konno wjechał na parkiety „Adrii”, natomiast prawdą jest, że był tłumaczem Baudelaire’a, lekarzem z wykształcenia, dzielnym żołnierzem i szlachetnym człowiekiem”.

Walczył u boku Józefa Piłsudskiego z Rosjanami, najpierw carskimi potem bolszewickimi. Wstąpienie Wieniawy do Legionów Piłsudskiego poprzedziły lata studiów, ukończył z wyróżnieniem medycynę we Lwowie, w Paryżu studiował malarstwo, obracał się w kołach artystycznych Lwowa, Krakowa, Warszawy, znał (z większością był za pan brat) Jana Kasprowicza, Leopolda Staffa, Stanisława Przybyszewskiego, Stanisława Wyspiańskiego, Jana Lechonia, Juliana Tuwima, Mariana Hemara. Kornel Makuszyński zachęcił go do pisania wierszyków satyrycznych.

Najchętniej kpił z tych, którzy kładli kłody pod nogi Marszałkowi Piłsudskiemu. Wśród nich znalazł się późniejszy premier rządu londyńskiego i wódz naczelny gen. Władysław Sikorski. Polskie piekiełko to nie wymysł naszych czasów. Premier – generał, odpłaci generałowi – „hulace”, pięknym za nadobne i to boleśnie.

Wieniawa płynnie mówił w kilku językach, najsłabiej po rosyjsku, choć właśnie rosyjska „przygoda” godna jest odnotowania.

W walkach (1914-1915) Wieniawa zapisał się brawurą, za co otrzymał awans na porucznika i wkrótce Krzyż Virtuti Militari kl. V. W walce z bolszewikami brał udział w kampanii kijowskiej i bitwie warszawskiej, zwanej „cudem nad Wisłą”.

Wcześniej natomiast znalazł się jako więzień na Łubiance! Wiosna 1918!

W Rosji było już po rewolucji bolszewickiej, Włodzimierz Ilicz Lenin wprowadzał w życie swoje rządy, ciągle jednak toczono walki, spotkać można było zarówno rozbitków z oddziałów carskich, jak i wojska austriackie i niemieckie. Panował chaos i bałagan. Piłsudski wysłał więc Wieniawę do Rosji trochę na przeszpiegi, głównie po to, aby wsparł gen. Hallera. Plan ten przekreśliła klęska Hallera pod Kaniowem, Wieniawa zaś znalazł się w Moskwie.

To jest interesujący epizod: Wieniawa po przyjeździe do Moskwy znalazł schronienie u Borysa Sawinkowa – poety, organizatora zamachów (jeden z nich zakończył się śmiercią szefa carskiej policji), słowem brat – łata, druh naszego ułana. Dzięki niemu Wieniawa mógł nawiązać kontakty z zachodnimi misjami wojskowymi, pożyteczna okazała się znajomość z szefem Francuskiej Misji Wojskowej w Rosji gen. Lavergenem.

Zaofiarował Wieniawie pomoc w wyjeździe z Moskwy, w gronie członków misji francuskiej. Nadzwyczajna Komisja ds. Walk z Kontrrewolucją i Sabotażem (słynna Czeka, Czerezwyczajka) założona i kierowana przez polskiego szlachcica (herbu Sulima), Feliksa Dzierżyńskiego polowała na "białych". Białych czyli wszystkich poza czerwonymi, w tym rzecz jasna Polaków.

Wieniawa zaopatrzony w dokumenty na nazwisko Mianowski, wsiadł do pociągu w międzynarodowym wagonie jako żołnierz armii francuskiej. Mimo „dobrych” papierów został z pociągu wyciągnięty. Nie była to przypadkowa wpadka, wcześniej wiedziano kim jest i w jakim celu znalazł się w Moskwie. Natychmiast osadzono go na Łubiance. Czekiści przekazali Wieniawę w ręce polskich komunistów.

Jego losem zainteresował się znany adwokat Leon Berenson. Wieniawę odwiedzała również jego żona Bronisława. Pewnego dnia odwiedził go w celi sam Dzierżyński. Przyszedł zaintrygowany nazwiskiem więźnia. Najgłośniejszy obok Stalina kat, był za czasów carskich osadzony w X Pawilonie Cytadeli w Warszawie ( w latach1913-1914) . Celę numer 12 dzielił z członkiem PPS Tadeuszem Wieniawą – Długoszowskim. Współwięzień okazał mu pomoc. Teraz Feliks Dzierżyński chciał się zrewanżował więźniowi o tym samym nazwisku.

Kat rozkazał wypuścić z Łubianki rodaka. Wieniawa był chory. Zaopiekowała się nim i leczyła go Bronisława Berenson. Wkrótce wyjechała z mężem do Paryża. Ale miłość do przystojnego adiutanta okazała się silniejsza. Po rozstaniu z mężem została żoną Wieniawy.

Adiutant Piłsudskiego był jedynym Polakiem i najpewniej w ogóle jedynym więźniem w mrocznych dziejach Łubianki, który pobyt w bolszewickiej kaźni i przede wszystkim jego następstwa mógł wspominać dość przyjemnie. Pani Bronisława uchodziła za paryską piękność.

Nie miejsce, aby szczegółowo opisywać bogaty życiorys gen. Wieniawy. Napomnijmy, że dwudziestolecie międzywojenne wypełniła długa lista jego sukcesów. Gdy Piłsudski przed przewrotem majowym 1926 usunął się do Sulejówka, Wieniawa podjął studia w Wyższej Szkole Wojennej. Dzięki temu i własnych zdolności był najlepiej wykształconym, pod względem wojskowym generałem II Rzeczpospolitej. Został dowódcą I Brygady, następnie II Brygady Kawalerii. Awansował na generała brygady, już po śmierci Marszałka został generałem dywizji.

Piłsudski widział w nim jednak przede wszystkim dyplomatę, tę służbę Wieniawa co prawda traktował niechętnie, ale celująco, więc jako służbista służył jak należy. Po wybuchu wojny, jako ambasador w Rzymie (był nim do 13 czerwca 1940 r.), wykorzystując swoje koneksje zajmował się przerzutem oficerów i żołnierzy polskiej armii na Zachód.

Zbliżamy się do dramatycznego finału. Dla gen. Wieniawy – żołnierza krwi i kości – wrzesień 1939 był dramatem. Jako ambasador w Rzymie czekał na rozkazy, pragnął jednego: powrotu do wojska. Nadeszła jednak decyzja najmniej oczekiwania.

Prezydent Ignacy Mościcki zdecydował się na złożenie najwyższego urzędu w państwie. Swoim następcą mianował Wieniawę! W nocy z 20 na 21 września 1939 r. wysłał pocztą dyplomatyczną dekret nominacyjny. W ten oto sposób

gen. Wieniawa – Długoszowski został czwartym prezydentem II RP ( o czym dziś mało już kto pamięta).

Wieniawa reprezentował obóz legionowy i sanacyjny – i ten fakt usprawiedliwia dezaprobatę dla kandydatury Wieniawy. Z tego, że obóz ten przegrał we wrześniu 1939 r,. zdawał sobie również sprawę Wieniawa.

Dobiła go wiadomość o ucieczce Marszałka Edwarda Rydza – Śmigłego. Nie mógł pojąć, że jeden z najbliższych żołnierzy Komendanta, zamiast bronić honoru Polski, zostawił armię podkomendnych bez głównodowodzącego.

Przeciwko nominacji gen Wieniawy wystąpił zdecydowanie gen. Władysław Sikorski. Tak zdecydowanie, że do protestu przyłączyły się rządy francuski i angielski. Rodacy ( nie po raz pierwszy i nie ostatni) opowiedzieli się przeciwko rodakom ( podpierając się obcymi).

Gen. Wieniawa zareagował bez chwili wahania. Do Ignacego Mościckiego wysłał telegram następujacej treści:" Najdostojnieszy Panie Prezydencie. Dziekując Panu Prezydentowi za okazane mi zaufanie i wiarę w to, że w każdym przypadku postąpię, mając na widoku jedyie tylko dobro Rzeczpospolitej - składam na ręce Pana Prezydenta zrzeczenie sie godności następcy Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 17 wrześnie 1939 roku. Mam zaszczyt prosić Pana Prezydenta o przyjęcie mojej rezygnacji".

Formalnie gen. Wieniawa jako następca prezydenta II RP urzędował w dniach od 25 do 29 września 1939 r.

Jednocześnie skierował prośbę do premiera Sikorskiego, aby pozwolił mu walczyć. Po klęsce Francji w 1940 r, udał się do Portugalii i stamtąd do Stanów Zjednoczonych. Tam właśnie otrzymał hiobową nominację: ma objąć ambasadę na Kubie.

Rozkaz jest rozkazem. Wieniawa wykupił bilety do Hawany z datą 1942 r. Jego córka wspomina, że rankiem 1 lipca zaopatrzył się w letnie garnitury na karaibską pogodę. Tego samego dnia wyszedł na górny taras pięciopiętrowego domu przy ulicy Riverside Drive 3.

Znaleziono go na ulicy martwego.

Samobójstwa nie popełnia się z poczucia krzywdy, braku awansu itp. Gdy jednak rycerzowi odbiera się szablę i zbroję, tym samym wykonuje sie na nim najcięższy wyrok.

Gen. Sikorski w dalszym ciągu eliminował piłsudczyków. 1700 oficerów zesłanych zostało na wyspę Butę w Szkocji. Zamiast walczyć z Niemcami popełniali samobójstwa, głodowali, uwodzili Szkotki. Nie można odmówić gen. Władysławowi Sikorskiemu zasług w czasie II wojny światowej. Ale małostkowy był.

Polskie piekło wzięło górę.

Wiele się pod tym względem nie zmnieniło. Po dzień dzisiejszy.

Polacy

WYŚCIG SZCZURÓW

wtorek, czerwca 09, 2015

Bogactwo tego świata bierze się z bogactwa ludzi.

Każdy z nas jest inny, każdy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje zdanie na sprawy drobne i ważne.

System jedynie słuszny, czyli totalitarny, niezależnie od koloru, w każdych warunkach był i jest okrutny, gdyż próbuje ulepić z wszystkich ludzi taką samą kukłę. Kto się sprzeciwia - w zależności od skali reżimowej presji - albo jest pozbawiony praw do godziwego życia, albo siedzi w więzieniu lub ginie, co - jak wiemy z nieodległej historii totalitaryzmów brunatnego i czerwonego - należało do ulubionych rozstrzygnięć wodzów.

Dziś, w każdym razie w Europie mamy demokrację. W naszym kraju cieszymy się nią od przeszło ćwierćwiecza – szmat czasu, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę szaleńczy skok technologiczny z Internetem na czele. Zatem próby ulepiania kukły z całego narodu na kształt jedynie obowiązującej ideologii – to plan nie tylko idiotyczny, lecz i z góry przegrany.

Mimo to w wielu z nas gnieździ się chory upór przy własnych poglądach i potępianie każdego innego. Każdego kto myśli inaczej, kto jest wierzącym, gdy ja uważam się za niewierzącego i na odwrót. Kto jest za partią Iksa, a nie moją – Igreka itd. Nie potrafimy patrzeć po ludzku na Innego. Temu, kto nie jest z mojego podwórka, najlepiej solidnie dokopać.

Nie posiedliśmy umiejętności rozmawiania z inaczej od nas myślącymi. Najlepiej czujemy się w gronie do siebie podobnych. Pokazują to telewizyjne dyskusje, które przeradzają się w warkot wściekłych psów.

Kultura polityczna większości Polaków równa się zeru.
Kultura polityczna naszych rodzimych polityków równa się dwóm zerom.

A utwierdzanie się w swojej nieomylności prowadzi najczęściej do porażki.

Dziś w Polsce już nie musimy się straszyć Putinem. Wystarczy, że straszymy się wzajemnie. Jedni Platformą, drudzy PiS-em, inni nowymi twarzami, które właśnie pojawiły się na scenie.

W wyścigu szczurów ( ang. rat race) uczestniczymy wszyscy. Biegamy bez końca w labiryntach lub w obracających się kołach, nie osiągając w ten sposób niczego, ani jako grupa, ani jako jednostki.

Ot, laboratoryjne szczury.

Jerzy Klechta

OŚMIESZANIE I ŻÓŁĆ

POLSKIE PIEKIEŁKO

WYŚCIG SZCZURÓW

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety