Jerzy Klechta: Polacy

PATRIOTYZM NAD WISŁĄ

piątek, kwietnia 22, 2016

Jak świat światem, zawsze byliśmy patriotami. Polak kocha Ojczyznę całym sercem. Najmniej jednak kocha współbraci. Takich jak on - Polaków. A w ogóle patriotyzm patriotyzmowi nie jest równy.

Dla kibola patriotyzmem jest niczym nie hamowane umiłowanie drużyny, cała reszta się nie liczy. Dla fanatyka partyjnego wszystko co nie służy jego partii jest złem, które na różny sposób należy wyrwać z korzeniami. I z jednym i drugim sposobem pojmowania patriotyzmu mamy do czynienia dziś, tu i teraz, od Bałtyku po Tatry, od Bugu do Odry. Nie od dziś, nie od wczoraj.

Partyjny patriotyzm zżerał II Rzeczpospolitą, zżera tę, naszych czasów.

Fałszywe - najczęściej koniunkturalne - pojmowanie patriotyzmu nie jest zjawiskiem nowym. Ogłaszanie przez jednych patriotów swojego świętego, przez drugim całkiem innego - to nasza specjalność. W Rzeczpospolitej międzywojennej jedni kochali twórcę II RP Marszałka Józefa Piłsudskiego, drudzy Jędrzeja Giertycha - wodza Obozu Narodowego z solidną domieszką antysemityzmu.

Nie raz na cokołach stawiano postaci nie tylko nie wyróżniające się jakimś nadzwyczajnym patriotyzmem, lecz będące jego zaprzeczeniem. W polskiej tradycji najłatwiej przejść do historii po tragicznej śmierci. Przykładem książę Józef Poniatowski, który walczył co prawda z fantazją i odwagą u boku Bonapartego, ale za całokształt patriotyczny Nobel bynajmniej mu się nie należał, podobnie jak generał Zajączek, dzielny napoleończyk, następnie sługus moskiewski.

Kto natomiast mozolnie i konsekwentnie przez całe życie budował ojczyźniane poletko, nie na barykadach, lecz w laboratorium, pracując naukowo, czy to na froncie odkryć inżynierskich, czy w innych przedsięwzięciach wymagających ogromnej wiedzy, dominikańskiej pracowitości i niezwyczajnych zdolności, temu nie łatwo znaleźć się w nazewnictwie ulic, nie mówiąc o pomnikach. Co innego zginąć na polu bitwy i to najlepiej w młodym wieku. Jest to bowiem najkrótsza droga dostania się na listę naszych narodowych bohaterów i patriotów.

Czesi (ale nie tylko oni, właściwie cały Zachód) śmieją się z naszego patriotyzmu. My w rewanżu pękamy ze śmiechu, gdy czytamy o przygodach Szwejka. Szwejkowski patriotyzm uważamy za dekowanie się czy nawet za tchórzostwo, oni zaś (i nie tylko oni ) naszą bohaterszczyznę biorą za samobójczą głupotę. Powiedzieć można co kraj, to obyczaj, choć nieraz przychodzi się wściec.

Wybitny eseista i historyk Tomasz Łubieński w jednym ze swoich szkiców pisze, że dla nas „nieszczęścia historyczne stanowią zawsze dowód, że mieliśmy rację. Więc jakby ich potrzebujemy”. A może istotnie Polacy są skazani na cierpienie! Cierpienie, które ma wznieść nas na wyżyny człowieczeństwa. Czyli jest to bzdura nad bzdurami.

Polityk, którzy głośno krzyczy o umiłowaniu Ojczyzny, a robi wszystko, aby ją osłabić bzdurnymi hasłami i chorą ideologią, działa na jej szkodę. Krowa, która dużo ryczy, mało mleka daje. Bez mleka daje się przeżyć. Z głupotą polityków nie daje się oddychać.

Współcześnie z „prawdziwymi Polakami” jest tak, że z jednej strony chcą korzystać z unijnej kasy, z drugiej wszystkich euroentuzjastów najchętniej spaliliby na stosie. Zachodzi tu pewne podobieństwo tych polityków do kiboli. Kibole domagają się zwycięstw swojej drużyny i jednocześnie demolują stadiony swoich idoli. Taka Polska jest Polską chorą. To nie patriotyzm, lecz głupota do kwadratu. Rasowi „patrioci” wrzeszczą : „Bij Żyda”, tyle, że go w życiu nawet na oczy nie widzieli.

„Prawdziwi Polacy”, korzystając z wolności, wypełniają gęby jadem, który ojczyznę niszczy po kawałku. Właśnie w tych dniach próbowali doprowadzić do zniszczenia śladów obecności, znanego na cały świat polskiego filozofa Leszka Kołakowskiego, w jego rodzinnym mieście.

Cudem im się to nie udało.

Polacy

HUMORESKA NA POWAŻNIE

sobota, kwietnia 02, 2016

DZIEŃ PIERWSZY

Czegoś takiego świat nie widział, ani nie słyszał. Oto w centrum Europy, w pewnym całkiem zacnym kraju z bogatą przeszłością, ongi prawie potęgą mocarstwową, potem podbijanym i krajanym na części przez obcych i swoich, z udziałem rodzimych magnatów i biskupów także (a jakże!), kraju ciemiężonym, w którym nawet dzieci walczyły na powstańczych barykadach, jednym słowem w kraju z bogatym życiorysem, gdy się w nim wreszcie uspokoiło, czarne chmury odpłynęły w dal.

Bóg nawet trochę manny zesłał z nieba i raptem wszystko stanęło do góry nogami.

Katastrofa jak u Greka Zorby!

Runęło wszystko. Sąsiad na sąsiada rzucił się z siekierą. Minister kultury otworzył spelunę. Gwiazdor filmowy zabił księdza i przez kilka miesięcy deklamował pokutną modlitwę. Przeor został bankierem. Bankier łobuzem. Były agent służb - dyrektorem cyrku. Primabalerina premierem. Poprzedni premier klucznikiem w centralnym więzieniu.

Wybrano prezydenta, który został królem i nikt mu już więcej ręki nie potrafił podać.

Wybuchła rewolucja. Każdy sobie indywidualnie obcinał uszy. Każdy sobie indywidualnie przypisywał historyczne zbrodnie. W finale jeden drugiemu zaczął wyłupywać oczy.

Zwyciężyła rewolucja jakiej świat nie widział. Nie znaleziono zwycięzcy. Same trupy. Z uśmiechem na ustach. Radosne zwycięstwo samounicestwienia.

Spytacie co to za kraj?

Kiedyś od gór do morza, przez sam środek krainy, płynęła tu piękna rzeka.

DZIEŃ DRUGI

Życie polityczne pełne jest brudu. Nie wiadomo czy wyczołgali się z nor z własnej inicjatywy, czy za namową kogoś ważnego, czy za kilka srebrników, czy jeszcze z innych powodów. Jednocześnie ten i ów próbuje grać rolę politycznego bohatera, marzy mu się przywództwo nad masami.

Zemsta i nienawiść chodzą w III Rzeczpospolitej parami. Rozmawiamy między sobą obelgami. Zapominamy, że bogactwo tego świata bierze się z bogactwa umysłów ludzi. Każdy z nas jest inny, każdy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje zdanie na sprawy drobne i ważne. Natomiast system jedynie słuszny czyli totalitarny, niezależnie od koloru, w każdych warunkach jest okrutny i beznadziejny, gdyż próbuje ulepić z wszystkich ludzi taką samą kukłę.

Wydaje się, że z takim zjawiskiem, z taką tendencją - zaczynamy mieć coraz częściej do czynienia. Tu i teraz. Między dwiema rzekami, morzem a szczytami gór.

W krajach przemocy i przymusu kto się sprzeciwia władzy - w zależności od skali reżimowej presji - albo zostaje pozbawiony praw do godziwego życia, albo siedzi w więzieniu albo ginie od kuli zdradzieckiej lub z wyroku kapturowego sądu, co - jak wiemy z historii totalitaryzmów brunatnego i czerwonego - należało do ulubionych zajęć dyktatorów.

W Europie mamy demokrację, choć nie zawsze tych samych odcieni. W naszym kraju cieszymy się nią od ponad ćwierć wieku, a zatem wiemy doskonale, że ulepianie kukły z całego narodu, na kształt jedynie obowiązującej ideologii - to ciężar nie do zniesienia. Mimo to u wielu z nas gnieździ się jakaś przeklęta zmora.

Wyraża się to między innymi w nieumiejętności rozmawiania z inaczej od nas myślącymi. Najlepiej bowiem czujemy się w gronie ludzi do nas podobnych. Proceder ten przede wszystkim uprawiają politycy. Wykorzystują każdą okazję, każdy możliwy pretekst, aby udowodnić, że tylko pod ich sztandarem, kraj leżący między Bałtykiem a Tatrami będzie opływał mlekiem i miodem. Bzdura.

Rządzący zwykle obiecują gruszki na wierzbie a lud wierzy w to, co świadczy nie tylko fatalnie o politykach lecz również o narodzie. Nie całym oczywiście. Wystarczy jednak nawet garstka głupców, aby pociągnęła za sobą większość. Zwierzęta posiadające tę sprawność nazywają się baranami.

Ci, którzy słuchają głównie siebie samych i wyłącznie tych, który są tacy jak my, a więc ci, którzy tkwią we własnym sosie i gronie, popełniają ciężki grzech. Jest to grzech bezmyślności.

Cogito ergo sum - myślę więc jestem (Kartezjusz). Nie myślę, więc jestem istotą bezmyślną. Poddając się bezkrytycznie woli innych - tracę wolność osobistą.

Głupi naród przegra prędzej czy później. Ponieważ głupiec nie ma argumentów i nie potrafi ich wyartykułować, więc gardłuje. Wymachuje biało czerwoną na prawo i lewo, plamiąc jej honor i przy tym pała chęcią zemsty i nienawiści. Niczym nie uzasadnionej.

Naród, który nie potrafi wykorzystać demokracji - przegra. Jeśli nie wsłuchujemy się w drugiego człowieka, nie przyjmujemy jego słusznych argumentów a zamiast tego przytupujemy wymachując szabelką - stajemy się pośmiewiskiem w cywilizowanym świecie.

Warto postawić pytanie: czy zawsze moje poglądy są słuszne, czy rzeczywiście ja jestem najmądrzejszy?

Spróbuj zmierzyć się z inaczej myślącym. Powalcz na argumenty. Nie bronią, nie karczemnymi okrzykami, lecz słowem, myślą, uczynkiem. Tak jak zapisane jest w Biblii. Najczęściej nie znają jej ci, którzy się na nią powołują rankiem, w południu i przed snem.

Utwierdzanie się w swojej nieomylności prowadzi do porażki.

On jest inny, ty jesteś inny, ja także. Wspólnie możemy znaleźć to, co nas łączy. I wybrać to lub tego, co jest korzystniejsze dla kraju. Dziś wydaje się to mało realne. Polacy bowiem znaleźli się o krok od zakleszczenia się w nienawiści i bezdennej głupocie.

Obyśmy tylko nie obudzili się „z ręką w nocniku”. Gdy zostaniemy wykluczeni z grona cywilizowanych Europejczyków, wpadniemy - czy tego chcemy czy nie - w ramiona tych, którzy tylko na to czekają.

Powrót do wolności jest zawsze trudny. Jej utrata - krok przed nami.

DZIEŃ TRZECI

Wypad do Szwajcarii. Oddech od codziennej "młócki" rodzimej. Ale i tu dochodziły " patriotyczne" pojedynki. Tłumaczenie obcym - nawet bystrym dziennikarzom - o co nam chodzi, to droga przez mękę. Wiedzą jedno: demokracja po polsku - to farsa. I to jest nam przypisane - słusznie czy nie słusznie - nie od dziś Polak jest na bakier z demoracją. Woli chaos i zamęt. W mętnej wodzie lepiej się pływa.

DZIEŃ CZWARTY

Śmiechu to warte. Zje Wielki kolację ze Średniakiem, czy nie, poda rękę czy tylko mrugnie okiem. Kompleksy trudno się leczy. Wybić się na wielkość potrafią tylko wielcy.

DZIEŃ PIĄTY

A nuż te spory, które toczymy w naszej kochanej Ojczyźnie mają jakiś sens.

A nuż boje PiS-u z nie-PiS-em, jednego sortu z drugim, konserwy Kościoła z nie-konserwą itd., wyjdą nam na dobre.

Wszak w boju hartuje się stal.

Jeśli tylko się nie pozabijamy mamy szansę wyjść z tego silniejsi, mądrzejsi, lepsi itp. Tyle, że trochę poobijani. Ale na to już nie ma rady. Ważne, aby nie przekroczyć pewnej granicy.

Co niestety nam - moim zdaniem - nam nie grozi. Najpierw się wzajemnie się zagryziemy. Jak pies Burek z kotem Mruczkiem.

DZIEŃ SZÓSTY

No i masz babo placek. Jedni twierdzą, że pan prezydent Duda rozmawiał z panem prezydentem Obamą, drudzy temu zaprzeczają. I bądź tu mądry.

A może obie strony mówią prawdę. Być może jedni za rozmowę uważają rozmowę jednostronną, tzn. taką jaką znamy z powiedzenia "gadał dziad do obrazu, obraz do niego ani razu". Czyli jeden prezydent trzymał mowę, drugi słuchał a nawet potakiwał głową lub też zaprzeczał.

Są tacy, np. dziennikarze lub osoby znane z przesadnej drobiazgowości, którzy uważają, że rozmowa na szczycie musi być koniecznie rozmową w "cztery oczy", w pomieszczeniu, najchętniej owalnym, cygara na stole, głębokie fotele i podobne dyrdymały. Zaś rozmowę prowadzoną gdzieś tam na stojąco i pokątnie, na chybcika, uznają za niebyłą.

Jest trzecia wersja. Wydaje się najbardziej realna. Gdy bowiem weźmiemy pod uwagę historyczne więzi łączące Rzeczpospolitą ze Stanami Zjednoczonymi oraz wspólnotę myśli i uczuć, nie należy wykluczać, że rozmowa obu panów prezydentów toczyła się bez słów. Po co gadać, skoro i tak wiadomo o co chodzi.

I stąd całe nieporozumienie. Wzniecają je czynniki wrogie.

Aby jednak w sposób zdecydowany i natychmiastowy przeciąć kolejną waśń, jaka znowu wybuchła w naszym kraju, warto uciec się do często używanego instrumentu celem uzyskania prawdy. Tym instrumentem jest wykrywacz kłamstw.

DZIEŃ SIÓDMY

Odpoczynek. I na koniec dobranocka, którą przed laty znany aktor wypełnił nieparlamentarnie zwracając się do dzieci. A był jeszcze na wizji. Czyli na podsłuchu, co każdemu z nas może się zdarzyć.

Polacy

SAMI SIĘ WYKOŃCZĄ

środa, marca 23, 2016

Styl to człowiek. Maksymę tę ukuł Dionizjusz z Halikarnasu , grecki historyk, pisarz, mędrzec żyjący w starożytnym Rzymie na przełomie poprzedniej i naszej ery. Rozwinął ją przyrodnik G. L. Buffon (1707-1788) : le style, c’est l’homme - styl charakteryzuje człowieka.

I oto jesteśmy w domu. Czyli w naszej ojczyźnie. Maksyma ta odnosi się do naszej klasy politycznej jak ulał. Są wyjątki, ale tak nieliczne, że nawet ich ani widać, ani słychać. A jak wiadomo lud kocha igrzyska. Więc im więcej jazgotu, tym bardziej udane igrzyska.

Jazgot to nie tylko wrzask, to nieprzyjazne słowa pod adresem przeciwnika, to również wygląd zewnętrzny jazgoczących, ściśnięte z nienawiści usta, piskliwe okrzyki, mieszanina hałaśliwych dźwięków. Nawet politycy płci pięknej bardzo szybko poszły śladami współtowarzyszy. Bywa, że żółć targana płcią piękną bije na łeb i szyję płeć brzydką.

Wal! Zabij! Wygraj za wszelką cenę!

Meritum jest opakowane w takim bełkocie nienawiści oraz prezentowane jest z tak nachalnym przytupem chamstwa, że o wiele spokojniej można spędzić czas na zabawie w remizie strażackiej. Ale komu dziś chce się chodzić do remizy, lepiej posłuchać jazgotu.

I w ten oto sposób naród również głupieje. Jedni dają się wprowadzić w maliny i w bełkot wierzą, drudzy mają za darmo kabaret w najgorszym wydaniu i rechoczą jak stado baranów. Nie obrażając nikogo głupiejemy.

A wszak to mądrość buduje państwo. Czytamy w starych księgach Testamentu, że to „mądrość władców zbuduje miasto”. Nic z tego między Bugiem a Odrą.

W ten oto sposób Polacy, na własne życzenie, kopią pod sobą nie dołki, lecz dół. Wyjść z niego będzie bardzo trudno. Tak rządzącym, jak i tym, który się im sprzeciwiają.

To nie jest wcale kabaret. To jest jedno z najsmutniejszych przedstawień w naszych dziejach. To nie jest jeszcze Targowica. Ale skutki mogą być podobne. Na razie z nas się podśmiewają. Przyjdzie moment, że sojusznicy bliżsi i dalsi, faktyczni i farbowani machną ręką i zostaniemy sami jako kołek w płocie. Co wcale nie jest ani śmieszne, ani niedorzeczne, nierealne.

Kto to powiedział, że Polacy to naród, którzy nie potrafi samemu się rządzić? Jeden z największych architektów antypolonizmu.

„Dajcie Polakom rządzić, a sami się wykończą” - Otto von Bismarck (1815 -1898), kanclerz Cesarstwa Niemieckiego.

Polacy

CO Z TYM ANTYSEMITYZMEM?

czwartek, stycznia 21, 2016

BYŁO CYMBALISTÓW WIELU

ALE ŻADEN NIE ŚMIAŁ ZAGRAĆ PRZY JANKIELU

Sporo grzechów antysemickich ma wiele narodów. Od Niemców, Holendrów, po Francuzów i Polaków. Gdy jednak w Polsce próbujemy rozliczyć się z przeszłością, chcąc oczyścić brudną pamięć, pojawia się tu i ówdzie fala protestu.

Brudna pamięć - to taka, w której nie ma miejsca na niegodziwości w rodzimym wykonaniu. Antysemityzm? Jaki znowu antysemityzm? „Patrioci” wymazują z pamięci wszystko co złe w polskim wykonaniu. Według nich ten, kto twierdzi inaczej, kala własne gniazdo. Sądzą, że zagłuszając i wymazując czarne haniebne karty z przeszłości bronią ojczyzny.

Jest całkiem przeciwnie. To właśnie ci, którzy ukazują czyny niegodziwe, wręcz zbrodnicze z udziałem Polaków, działają dla ojczyźnianego dobra. Niczego bowiem nie uda się zatupać. Każdy haniebny czyn - indywidualny czy zbiorowy - jest zapisany raz na zawsze. Można co najwyżej prosić o wybaczenie.

Dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego, profesor Paweł Śpiewak, w swojej pracy „Żydokomuna” bez emocjonalnych uniesień pisze o polskim antysemityzmie - oraz o Żydach i Polakach żydowskiego pochodzenia, którzy dawali „amunicję” antysemitom. Bo byli tacy - i tacy. Jednak polskiego antysemityzmu nic nie tłumaczy i nic nie usprawiedliwia, nawet antypolskie postawy i czyny niektórych Żydów.

Antysemityzmu nic nie legitymizuje. Ani to, że po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. Żydzi grali pierwsze skrzypce w szeregach prosowieckiej Komunistycznej Partii Polski, ani to, że po II wojnie światowej jako prominentni funkcjonariusze stalinowskiej bezpieki PRL wydawali najsurowsze wyroki na bohaterów AK i żołnierzy armii gen. Andersa; ale przecież także i na „swoich”, uznanych za odstępców.

Z worka faktów można wyjąć także inne. Ukazujące przywiązanie Żydów do polskości. W Legionach Józefa Piłsudskiego znalazło się wielu bojowników o niepodległość Polski, którzy byli pochodzenia żydowskiego. W Katyniu zamordowany został niejeden oficer pochodzenia żydowskiego, na Syberię zesłano niejednego adwokata czy urzędnika - polskiego Żyda.

Antysemityzm karmi się mitami. Mity najczęściej nijak mają się do rzeczywistości. Operując mitami wszystko można zniekształcić, zamulić, zakłamać, zło wyolbrzymić, dobro pomniejszyć. Weźmy mit Żyda Antychrysta. Czy to, że Chrystusa zabili Żydzi oznacza, że winą za to należy obarczać wszystkich Żydów? A co zrobić z samym Jezusem Chrystusem? Wszak i On był -Żydem.

Mity rodzą absurdy. Posługując się przykładami wyrywanymi z kontekstu, ot tak sobie, można udowodnić każdy idiotyzm. Czy to, że polska ziemia zrodziła kata nad katami, oznacza, że jesteśmy narodem zbrodniarzy? Wszak krwawym wodzem słynnej Czeka, a po jej reorganizacji szefem GPU i OGPU – sowieckich zbrodniczych organów bezpieczeństwa - był wywodzący się z polskiej szlachty (herbu Sulima) Feliks Dzierżyński. Miał ręce zbrukane krwią tysięcy niewinnych ludzi, dokonał masowych zbrodni. Czy jego zbrodnią winno się obarczać wszystkich Polaków? Bzdura.

Piłsudski miał wśród bliskich współpracowników polskich Żydów i to jego zamierzano zamordować. Przez „omyłkę” zabity został prezydent Gabriel Narutowicz. Sympatię Marszałka Żydzi odwzajemnili w 1928 r. głosując na piłsudczykowski BBWR.

Kiedyś antysemici mordowali. Dziś pikietują, opluwają, film "Ida", który dostał Oskara prawicowi dygnitarze III RP próbują zdewaluować, obniżyć jego rangę artystyczną i wartość merytoryczną, ponieważ ukazany został w nim polski antysemityzm. A przecież nic tak nie oczyszcza jak wyznanie winy.

Holocaust to była wielka zbrodnia. Nawet najdrobniejszy w niej udział Polaków wymaga ujawnienia.

A nie były to takie znowu drobne, nieliczne przypadki. Gdy Żydów wysłano już do obozów zagłady, ich domostwa często zajmowali sąsiedzi.

Oddalony od Warszawy 26 km Otwock był miasteczkiem żydowskim. Początki osadnictwa żydowskiego w Otwocku przypadają na lata osiemdziesiąte XIX wieku (jednym z pierwszych otwockich Żydów był cadyk Kalisz Symcha Bunem – wnuk słynnego Izraela Icchaka Kalisza z Warki). Przed wybuchem II wojny światowej w Otwocku na stałe mieszkało 10.689 Żydów (wg spisu ludności), co stanowiło 55% całej populacji miasta, faktycznie otwockich Żydów było ok.15.000. Prawie wszyscy zginęli.

Otwockie getto było drugim co do wielkości w warszawskim dystrykcie. W sierpniu 1942 r. getto zostało zlikwidowane, ludność żydowską wywieziono w 50 wagonach do Treblinki.

Tych, którzy pozostali rozstrzelano. Uratowały się jednostki. Między innymi pani Puszetowa. Wojnę spędziła na stryszku, trzy metry na trzy, u swojej przyjaciółki.

Była nią moja babcia Maria Płochocka, właścicielka posesji przy ul. Cybulskiego 14 (dziś Cybulskiego 4). W latach okupacji nawet nikt nie przypuszczał, że na strychu mieszka Żydówka. Przyjaciółki bały się wszystkich. Także po wojnie. To był temat tabu. O jej żydowskim pochodzeniu w ogóle się nie mówiło. Pani Puszetowa była po prostu moją ciotką, koniec, kropka. Notabene była wobec mnie dość surowa. Nie pozwalała mi czytać z nosem w książce, abym nie męczył oczu. Krzyczała, że się garbię. Sama nosiła okulary o bardzo grubych szkłach, dioptriach, bez nich prawie nie widziała. Trzymała się prosto jak struna.

Przyjaciółki były nierozłączne, już po wojnie razem chodziły nawet do kościoła św. Wincentego a Paulo. Babcia się modliła. Ciocia Puszetowa spacerowała. Były tego samego wzrostu . W czasie wojny ciocia Puszetowa nabierała świeżego powietrza o zmroku, spacerowała wśród otwockich drzew w naszej posesji " jako babcia Płochocka". Na wszelki wypadek. Antysemitów w Otwocku nie brakowało. Pokazali to po wojnie.

Do otwockich pożydowskich posesji wprowadzali się samozwańczy „właściciele”. Dziś otwockie domy, tzw.świdermajery są zrujnowane.To dzieło tych, którzy zajęli domostwa pożydowskie.

Po śmierci babci Marii w 1953 r., pani Puszetowa wyjechała do syna, do Brazylii. Zachowałem kilka kolorowych kartek, które mi przysłała, załączając kolorowe brazylijskie znaczki. W szkole panowała wówczas moda na filatelistykę.

Holocaust zamknął, zniszczył wielką epokę. Zapisała się ona także przykładami zgody polsko – żydowskiej, dochodziło do małżeństw polsko – żydowskich i wzajemnych przyjaźni. W okresie międzywojennym (dane z 1931 r.) w Polsce liczącej prawie 32 mln ludzi, ponad 3 mln stanowili Żydzi. Na polskiej wsi było ich zaledwie 3,2 proc. W miastach żyło ponad 27 proc. ludności , w tym 27 proc. stanowili Żydzi. Oto przedwojenne „żydowskie” miasta: Lublin (35 proc.), Łódź ( 33), Kraków (32), Warszawa (30), Wilno (28 proc.).

Iluż znanych na cały świat Żydów wydała Polska! Wspomnę największego – zdaniem wielu –Polaka wśród Żydów i największego Żyda wśród Polaków, wirtuoza Artura Rubinsteina (z Łodzi). W 1945 r., podczas uroczystości podpisania Deklaracji ONZ, Rubinstein miał dać koncert. Gdy zauważył brak polskiej flagi, wyraził oburzenie i ostentacyjnie zagrał Mazurka Dąbrowskiego. Dziś na łódzkich ulicach więcej wymalowanych gwiazd Dawida (także na szubienicy), aniżeli wróbli na dachach. Piłkarska jedenastka ŁKS jako obelgę nosi miano żydowskiej.

Mit żydokomuny nie należy do przeszłości, ożywa współcześnie raz po raz. Antysemityzm wybucha głośniej zawsze wtedy, gdy mamy kłopoty sami z sobą. Żyd dla antysemitów był i pozostał wrogiem Polski. Kto nie podziela tej opinii - nie jest już Polakiem. Antysemici chowają się za sztandarem patriotyzmu. Tworzą najgorszy gatunek mieszkańców Polski.

Polacy

JAK MY SIĘ KALECZYMY

poniedziałek, stycznia 04, 2016

Hałas, harmider i chaos towarzyszy nam na co dzień. Głównie w życiu politycznym.

Ten i ów, tamci i ci, hordy zapiekłych w nienawiści, gotowych na wszystko, aby tylko powalić przeciwnika, obiecują narodowi czyli tłumom raj na ziemi. A na deser - każdemu oddzielnie, indywidualnie, bezpośrednio gwiazdkę z nieba.

Obiecują choć pewnie sami, w zaciszu swoich gabinetów - nie wierzą we własne obietnice. Gawiedź zaś wierzy, taka jest bowiem natura gawiedzi. Wrzask, hałas, chaos - łączy przywódców tej ziemi z tłuszczą tej ziemi.

Tłuszcza to ci, którzy nie myślą. Ślepo wierzą wrzeszczącym. Tłum nie może myśleć, bo tłum to siła mięśni. Głowę i rozum tracisz w momencie, gdy wchłania cię tłum, gdy mu ulegasz, gdy nawet nie wiesz co krzyczysz, ale wiesz, że nie jesteś sam, czując potęgę tłumu zamieniasz się w tłum czyli tracisz samego siebie, człowieczeństwo. I na dodatek masz poczucie bezpieczeństwa. Jest to poczucie fałszywe i zdradliwe.

Tworzenie hałasu czyli tzw. szumu medialnego nie jest przypadkowe. Sprawia, że odbiorca kupuje towar lśniąco opakowany, kupuje to, co się świeci, nie ma możliwości zajrzeć do środka. A w środku? Bełkot udający dysputę.

To nie jest odkrywanie Ameryki. To jest przypominanie niebezpieczeństwa wiszącego nad światem cywilizowanym, do którego należymy.

Nad Polską zgromadziły się czarne chmury wrzasku i chaosu. Z politykami w rolach głównych. Plotą piąte przez dziesiąte. Zniewalają i ogłupiają. Może przede wszystkim ogłupiają. Ale od ogłupiania do zniewalania intelektualnego jest już tylko krok.

Hałas w jakim żyjemy, zagłusza wartości. Nie tylko te święte, z najwyższych pięter, one zresztą potrafią się przebić, można powiedzieć, że są niezniszczalne. Hałas i chaos niszczą to, co wartościowe na codziennym poziomie.

Hałas rodzi chaos. Chaos - moralny relatywizm. Brak busoli – dryfowanie.

Ten wiersz Różewicza warto sobie przypominać na dzień dobry i na dobranoc:

Jak my się kaleczymy

roztargnieni spieszący się

jak my się kaleczymy

wzajemnie okrutni w skupieniu czujni

Nieomylni w zadawaniu ciosu

Polacy

POLAK MA SWÓJ ROZUM

niedziela, grudnia 20, 2015

Szef niemieckiej dyplomacji Frank – Walter Steinmeier kręci nosem.

W najnowszym numerze tygodnika „Der Spiegel”” oraz czołowym niemieckim dzienniku „„Frankfurter Allgemeine Zeitung”, w obliczu zbliżającego się 25-lecia podpisania między Polską a Niemcami traktatu o przyjaźni i dobrym sąsiedztwie, znajdujemy publikacje wątpiące w to, że będzie co święcić.

Minister Steinmeier już dziś mówi o uszczelnieniu granicy polsko-niemieckiej. Niemcy na tym stracą niewiele. My natomiast – lepiej nie mówić. Niemcy wyraźnie wskazują na sprawcę tego stanu rzeczy. Jest nim zwycięska w ostatnich wyborach partia, który nie bierze pod uwagę realiów europejskich i dryfuje.

Ale Polak ma swój honor i nie będzie Niemiec pluł nam w twarz.

Aktor Maciej Stuhr: „A ja przejadę sobie na czerwonym. Bo dobro narodu – jak ogłoszono z trybuny sejmowej ustami zwycięskiej partii – jest ponad prawem”.

Wybitna aktorka Maja Komorowska (na zdjęciu): „Język agresji jest niedobry. Tak się cieszę, że tu ( chodzi o miejsce manifestacji KOD) nie ma tego języka. Jeżeli my zaczniemy mówić takim językiem to przegrywamy. Ale jestem zarazem przeciwna chodzeniu pod jakiekolwiek domy”. (Tydzień temu odbyła się demonstracja pod domem pana prezesa Jarosława Kaczyńskiego).

Minister obrony narodowej Macierewicz: "Chciałbym przywołać wielkiego twórcę myśli niepodległościowej Jarosława Kaczyńskiego".

Pani premier Szydło: "Zastanówcie się, czy coś w waszym życiu się zmieniło, jeśli chodzi o poczucie wolności".

Kazik Staszewski: "Ja się nie boję rządów PiS".

Znana reżyser filmowy Agnieszka Holland: "Nie głosowałam na PiS, ale nawet moją wyobraźnię przekroczyło to, co robią. Oszukają i okłamują nawet tych, co na nich głosowali".

„Nasz Dziennik” ojca Tadeusza Rydzyka: „Wreszcie po 25 latach Polska zaczęła się odradzać. Ale oto jawią się siepacze Heroda w postaci złych polityków, złych partii, złych instytucji, złej części inteligencji, najrozmaitszych sił wywiadów zewnętrznych i wewnętrznych, a także przedstawicieli obłędnych światopoglądów - którzy chcą za wszelką cenę przerwać życie Polski, by się nie odrodziła w pełni”.

Instytut Badawczy IBRIS w najnowszym sondażu podał, że prezydenta Dudę źle ocenia 29,7 % Polaków, dobrze – 13.6%. Panią premier Szydło źle ocenia 28,5 %, raczej źle 27,5%. Zaś dobrze 13% Polaków.

Najkrócej mówiąc sympatie i antypatie wobec prezydenta i premier rozkładają się podobnie. Spadek popularności - wyraźny.

Aktualne badania dotyczące zaufania wobec rządzących w skali światowej przedstawiają się następująco:

- największym zaufaniem ze strony obywateli, społeczeństwa cieszą rządzący w Stanach Zjednoczonych, na podobnym poziomie relacje te kształtują się w Szwajcarii;

- w ogonie znajduje Polska i Grecja. W tych krajach sprawujący władzę mają najgorszą opinię wśród swoich rodaków.

Transparenty widoczne podczas manifestacji KOD: „ Zabierz Dudę, oddaj Księżyc”.

Polacy

DLACZEGO NIE CHCEMY IMIGRANTÓW?

piątek, września 18, 2015

Polacy, Węgrzy, Czesi, Słowacy solidarnie nie chcą uchodźców. Nawet wysokim kosztem, karą, jaka niewątpliwie ich czeka ze strony Unii Europejskiej, która za karę przymknie nam kurek z pieniędzmi.

Patrząc na mapę Europy widzimy dwie części. To nie z krajów zachodnich, lecz środkowo-wschodnich szerokim strumieniem w przeszłości udawano się na emigrację. Najpierw za ocean, zaś od I wojny światowej aż do upadku Związku Sowieckiego - do krajów Europy zachodniej. Polacy, Węgrzy, Czesi, Słowacy doskonale poznali gorycz chleba na obczyźnie.

Masowa emigracja nie płynęła z Francji, Niemiec czy krajów skandynawskich. Wyjątkiem Irlandczycy,Włosi - ci jednak, w przeciwieństwie do nas, na emigracji potrafili się jednoczyć i wzajemnie wspierać. Nasi zaś, począwszy od Wielkiej Emigracji głównie się między sobą kłócili. A była to elita narodu. Nie było między nimi zgody. Nawet wówczas, gdy emigrację tworzyli Mickiewicz, Słowacki, Lelewel.To nasza fundamentalna cecha, po dzień dzisiejszy.

Zamiast zgody, nie-zgoda.

Nosimy w sobie kompleks emigranta.

Los Polaków na emigracji prawie zawsze był godny pożałowania. Nawet ci polscy emigranci, którzy zasłużyli na szacunek byli traktowani jak ten Murzyn, który zrobił swoje, więc może odejść. Gehennę w Anglii przeżyli ci, którzy ją uratowali w czasie II wojny światowej - Polscy lotnicy, żołnierze armii gen. Andersa, jej generałowie, nie jeden z nich zamiast szacunku, jeśli w ogóle znajdował pracę, to często jako pomoc kuchenna w knajpie. Ot, życie tułacza.

Teraz mamy inną sytuację.

Nie chcemy czy też boimy się imigrantów z dwóch powodów. Pierwszy jest mało chrześcijański. Po prostu stężenie egoizmu w narodzie sięgnąło zenitu. Więc nie chcemy pozwolić na to, żeby obcy jadł nasz chleb i w dodatku jakiś tam czarnuch - bezbożnik.

Po drugie - mamy zakodowany obraz polskiego emigranta - tułacza. Ale nie tego, który doświadczył tyle upokorzeń od obcych, jak wspomniani emigranci na Wyspach Brytyjskich z okresu po II wojnie światowej.

Polacy mają przed oczyma żywy obraz Polaka - emigranta ostatniego ćwierćwiecza.

Jest to obraz rodaka - cwaniaka, rodaka - żebraka, rodaka - gotowego na każde świństwo, aby się na Zachodzie dorobić. Jest to obraz emigranta podążającego przez życie choćby po trupach.

Dziś patrzymy na potencjalnych imigrantów z Południa widząc w nich odbicie nas samych. Wiedząc z własnego doświadczenia do czego zdolny jest cudzoziemiec, aby przeżyć na obcej ziemi, wyobrażamy sobie, że podobnie będą postępować przybysze z Syrii i innych krajów.

Wiedząc do jakich świństw sami jesteśmy zdolni, zakładamy, że uciekinier z Południa, w dodatku mający na głowie kilkoro dzieci, może być tylko gorszy. Zakłóci nasz blogi stan i dumę, że jesteśmy Europejczykami.

Dodać wypada, że Europejczykiem nie staje się ot tak. Aby nim się stać warto na to swoją postawą zapracować.

Polacy

BYLE NIE BYŁO ZA PÓŹNO

czwartek, września 03, 2015

Polacy

INTELIGENCJA ZA BURTĄ

czwartek, sierpnia 06, 2015

Polskiej inteligencji już nie ma.To znaczy nie brak inteligentnych Polaków, lecz nie istnieje już inteligencja jaka społeczność, w takim rozumieniu, z jaką mieliśmy do czynienia w przeszłości, licząc od XIX wieku, w II RP, po II wojnie światowej aż do pierwszego dziesięciolecia III RP.

Inteligencja polska mordowana była przez hitlerowców i Sowietów. Ale nie udało się im jej całkowicie zniszczyć. W PRL-u nie była głaskana, ale była na tyle silna, że to ona właśnie była mózgiem przewrotu solidarnościowego. Dziś inteligencja wyrzucona została za burtę.

Co prawda coraz więcej młodych Polaków kończy wyższe studia, jeszcze do niedawna studenci zapisywali się nawet na dwa, trzy kierunki studiów, ale nawet to łapanie kilka srok za ogon świadczy o tym, jak podchodzi się do studiów. Tu nie chodzi o pogłębianie wiedzy, o ćwiczenie umysłu, lecz o szukanie takiego kierunku, którzy da „większą kasę”.

Zresztą jeśli mowa o studiach, o wyższym wykształceniu, to prawdę mówiąc, kto dziś szanuje godność profesora uniwersyteckiego. To nie jest żadna przepustka na salony. Zresztą salonów intelektualnych w ogóle nie ma. A jeśli gdzieś się skryły, to tak głęboko, że ich nie widać.

Natomiast salony otwarte są szeroko dla dorobkiewiczów. Są to jednak salony innej proweniencji. Wystarczy założyć markowy garnitur, siąść za kierownicą extra samochodu, nie mówiąc o innych apanażach i przepustka na salony jest murowana, nie mówiąc na przykład – w sytuacjach szczególnych - o ślubie córki prominenta, czy o uroczystym pogrzebie członka rodziny.

Ale nie tylko dorobkiewicze brylują w tym towarzystwie. Nie brak uzurpatorów, za inteligentów uchodzących. To liczna grupa pań i panów, autorów własnych biografii o bohaterstwie osobistym i hrabiowskim pochodzeniu dziadka. Najlepiej się jednak sprzedają wspomnienia z alkowy, o podbojach miłosnych w Paryżu i Nowym Yorku, sukcesach na scenie teatru, który jeszcze nie zdążył się ukonstytuować itp., itd.

Inteligencja wymiera na naszych oczach ku uciesze całej antyinteligenckiej większości. Co prawda z pogardą o inteligencji pisał sam król polskiej inteligencji Antoni Słonimski , ale to były inne czasy i o co innego mu chodziło.

Ci, których cechuje pogarda dla inteligencji – upatrują w niej przyczynę wszelkich narodowych nieszczęść. Gdy dochodzi do niepowodzeń gospodarczych czy politycznych szuka się kozła ofiarnego. Jajogłowi, jak zwykło się określać inteligentów, pasują na oskarżonych idealnie.

A kto wymyślił proch, który służy do zabijania? Alfred Nobel - przemysłowiec i naukowiec myślał, myślał aż wymyślił. I zrobiło się światowe bum-bum.

W III Rzeczpospolitej politycy, działacze, większość mediów ( które za cel postawiły sobie ogłupianie obywateli Najjaśniejszej, z sobą włącznie), skazują czy już skazali na banicję tych, którzy „mędrkowali”, którzy hamletyzmem, refleksją, radą i krytycyzmem paraliżowali – ich zdaniem – marsz do przodu.

Kto nie woła: Alleluja i do przodu, kto nie kontroluje czynu rozumem, ten nie z naszych, tego – jakby krzyknął Zagłoba – w ziemię.

Kto wątpi jak Hamlet – jest uważany za fajtłapę, ot inteligencik. Natomiast Otello, choć ma ręce krwawe od zbrodni, to człowiek sukcesu. I z nim należy przeprowadzać codziennie wywiady telewizyjne oraz w najbliższych, takich czy innych wyborach, wybrać choćby na wodza.

Słonimski pisał, że faszyzm postawił programowo prawo otellizmu ponad hamletyzmem. W III RP dzięki Bogu mamy demokrację. Demokracja, w której górę bierze Otello będzie, jest chora i niebawem stanie się własną karykaturą.

W III RP panuje kult krzepy. Z inteligencika wyśmiewają się nawet uczniowie szkoły podstawowej. Anachronizmem są tzw. dobre maniery, coś takiego jak honor przestało nawet już funkcjonować w języku polskim. Wyszydzany inteligent stoi wystraszony na boku, a najczęściej leży (w grobie).

Co prawda bez tych inteligencików nie było by lotów kosmicznych, laptopów i innych doskonałości, ale przecież dzisiaj górą jesteśmy my.

My chamy, panie hrabio! To nas pożegnają salwy honorowe. A jajogłowi niech spadają.

Wzorem do naśladowania przestał być inteligent. Stał się nim człowiek bogaty. Rozkwita więc egoizm i swoista zgoda na to, by kierować się w życiu własnymi interesami.

Upadek polskiej inteligencji wyraża się także w milczącej aprobacie dla postaw konformistycznych. Przestała funkcjonować wartość honoru. Honor ? A co to takiego? To przeżytek dobry, ale dla słabeuszy.

Wprawdzie formalnie znacznie zwiększyła się w Polsce liczba osób wykształconych, o czym była już mowa, ale nie znaczy, że zarazem zwiększyła się liczba osób mądrych.

Tylko naród, którego warstwy inteligenckie, kierownicze zostaną zniszczone da się zepchnąć do roli niewolników - ta idea,ten cel przyświecał Hitlerowi. I ona zadecydowała o losie polskiej inteligencji w czasie wojny.

Ale dlaczego dzisiaj inteligencja stała się może nie wrogiem, ale została wyrzucona na bruk. Dlaczego?

Dlatego, że przeważa inna hierarchia „wartości”: wydzieramy sobie stołki, myślimy o własnych karierach, stare modele - to relikty przebrzmiałej historii. W więc na śmietnik z nimi. Na śmietnik z koncepcjami etycznymi Conrada, Abramowskiego, Dąbrowskiej, Ossowskiej . Etos służby społecznej, który przez lata wypracowywała polska inteligencja, to nic nie warty biznes.

Do przodu chłopki - rostropki. My idziemy z postępem. Po trupach polskiej inteligencji. Kto się za bardzo mądrzy jest po prostu głupi.

Jerzy Klechta

POLAK PRZECIWKO RODAKOWI

PATRIOTYZM NAD WISŁĄ

HUMORESKA NA POWAŻNIE

SAMI SIĘ WYKOŃCZĄ

CO Z TYM ANTYSEMITYZMEM?

JAK MY SIĘ KALECZYMY

POLAK MA SWÓJ ROZUM

DLACZEGO NIE CHCEMY IMIGRANTÓW?

BYLE NIE BYŁO ZA PÓŹNO

INTELIGENCJA ZA BURTĄ

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety