Jerzy Klechta: chaos

OBRAZKI ZNAD WISŁY

wtorek, maja 17, 2016

Nawet w łachmanach jest się człowiekiem.

Można być człowiekiem prostym, bez wykształcenia i mieć styl, wrodzoną cechę odróżniającą go od tego, co prostackie a co szlachetne, co chamowate a co subtelne, eleganckie. Styl to nie ubiór. Nawet w łachmanach można pokazać się z jak najlepszej strony.

Najczęściej bez stylu, bez godnej postawy są wszelkiego autoramentu dorobkiewicze. Także ci polityczni. Wydaje się im, że tytuł ministra czy wyżej samo przez się ich nobilituje.

Zwykle ci bez stylu, o innych mówią z poczuciem wyższości. Sądzą, że to oni są pępkiem tego świata. Nie są.

Strachy na Lachy! Nie bójmy się ! Nawet jeśli na każdym kroku wyciągają na ciebie "papiery", straszą jazgotem kłamstw, grożą wyrzuceniem, bojkotem , banicją. To oni żyją w permanentnym strachu. Dygoczą strachliwe w obawie, że stracą to, co zdobyli. Co podstępnie ukradli. Sądzą, że władzę sprawować będą nad tobą do końca świata.

Tak mniemali dyktatorzy z Neronem na czele. Pewni swego byli dyktatorzy - zbrodniarze XX wieku. I co ?

Jest tylko jedno wyjście. Nie lękajcie się - uczył JP II. Nie straszny nam ani szef - dyktatorek, ani sąsiad - cham, ani wysoka figura.

Ku przestrodze! Aczkolwiek będzie to głos wołający na puszczy, nie jest pozbawiony sensu.

Kontestujemy Zachód, tzn. rządzący w Polsce kontestują. Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz czyli pani Merkel i cała reszta zgniłego Zachodu. Mamy swoją godność i pamiętamy o przeszłości.

Taka postawa nie może się nie podobać. Tryska bowiem z niej duma i honor.

O Moskwie lepiej nie mówić. Nie ugniemy się. Kreml przełknął naszą nieobecność w ich dzień zwycięstwa, przełknie jeszcze nie jedno. Tacy jesteśmy.

Dzielni wojacy - chojracy.

Co nam obcy mogą zrobić ? Nadmuchać nam mogą i tyle.

Szwabi z panią Merkel, jak na płeć piękną przystało, robi dobrą minę do złej gry. Udaje, że nic się nad Wisłą nadzwyczajnego nie dzieje.

Putin podobnie. Zezuje i wie swoje o Polaczkach. Przykręci co prawdę śrubę, ale w odpowiednim momencie. Przykręci i się osobiście nad Wisłę wkręci, gdy Polski - na jej życzenie i jej przywódców - już nikt nie będzie poważnie traktował.

Porażka! Polska klasa polityczna przegrała na całej linii. Przegrała PO ze swoimi szwindelkami, zegareczkami, biesiadami okraszonymi "łaciną", zwalczaniem jednych przez drugich. Tusk przeciwko Schetynie i na „abarot”.

Chłopi z PSL nie byli lepsi. O Millerze, który skończył jak skończył, w każdym razie nie jak mężczyzna pisać nie warto, już lepiej zatrzymać się przy pani Ogórek, figura całkiem - całkiem, tylko w główce pustki szczere jak w porzuconym domu. Palikot, Korwin - Mikke i jeszcze kilku byli i ich nie ma i nie będzie.

PiS - dawno pisałem, że Jarosław Kaczyński to zwierzę polityczne. Tyle, że "zwierzę" mogło sprawnie funkcjonować przy bliźniaku. Bez Lecha Jarosław zmarniał. Najwięcej sił poświęca walce. Kto tylko walczy - w końcu przegrywa. Nie można przez życie iść z mieczem w ręku. Ręka uschnie. Pretorianie jego dziś są niegięci. Gdy wiatr zawieje rozpierzchną się w przeciwną stronę. Gdzie pieprz rośnie.

Kościół polski nie jest dziś kościołem JP II. Nie jest tym bardziej kościołem Franciszka. Dryfuje.Ta jego wielka dziś siła stanie się jego upadającą słabością.

Co nam zatem pozostało poza nadzieją, poza tym, że naród zmądrzeje. Niestety naród wcale nie jest taki mądry. Jest hardy. To dobre na ringu bokserskim. Podczas ulicznej rozróby itp. Niebawem zostaniemy sami jak kołek. Świat się z nas śmieje. Śmieją się z nieudaczników. Stajemy się nimi na własne życzenie.

Piąte koło u wozu nikomu nie będzie potrzebne. Już jesteśmy pośmiewiskiem. Będziemy puchem marnym.

Kraj nasz stoi chamstwem! Jedną z głównych przyczyn obecnej sytuacji w Polsce jest pospolite chamstwo. Chamstwo weszło na wysokie progi. Gdy żyło sobie w enklawach czy to pijackich, czy ulicznych, bądź pokoleniowych, zamykało się w gettach. Teraz weszło na salony.

Salony te, to nie tylko nowobogackie chamy. Chamstwo sięgnęło wszystkich, słowem: wszystkich pięter. Od świata biznesu po parlament. Od szkół, od środowisk z wyższym wykształceniem po enklawy medialne (epatujące sensacją i ohydną plotką) , po cwaniaczków bankowych a także po pełzających na kolanach przed "kasą" pseudointelektualistów.

Wszyscy oni, wśród których nie brak "przewielebnych", uwierzyli w mamonę i przemoc. Stracili sumienie i wszystko to, co czyni człowieka człowiekiem.

W tej wyliczance pomijam tych spod budki z piwem. Ci są autentyczni. Są jacy są! I za to ich nawet można polubić.

Słowa proroka!

„W Polsce żyjemy w epoce heroicznych konfliktów wewnętrznych, jak podczas wojny secesyjnej w Stanach albo wojny domowej w Irlandii. Bardzo możliwe, że do takiej wojny przyjdzie. Kompromisy są dobre, tylko radykalne, a takiej rzeczy u nas nie będzie”.

Autorem tych słów jest Jerzy Stempowski ( ps. "Paweł Hostowiec ) - eseista, krytyk literacki, bliski współpracownik paryskiej "Kultury", po II wojnie światowej emigrant, mieszkał w Szwajcarii.

Aczkolwiek ów obraz Polski opisał Stempowski przed 90 laty, wypisz - wymaluj pasuje do realiów III RP naszych dni. Po prostu prorok.

chaos

ZASMARKANA SIEROTA CZYLI POLSKA

wtorek, grudnia 01, 2015

„Zasmarkana sierota świata - rodzajem cudu” - tak w przededniu ogłoszenia stanu wojennego w Polsce powiedział w wywiadzie Kazimierz Kutz.

Wywiad był jednym z wielu (m.in. z prof. Henrykiem Samsonowiczem, Jerzym Turowiczem), jakie przeprowadziłem do książki, która miała się ukazać w„Czytelniku”.

Czołgi gen. Jaruzelskiego zamknęły drogę do wydawnictwa.

Nie jest do końca prawdą, że historia lubi się powtarzać. Tamte czasy to ponura przeszłość, znalazła się na bruku historii. Niemniej Kazimierz Kutz - wybitny reżyser filmowy, jeden z filarów słynnej na cały świat „polskiej szkoły filmowej”, reżyser m.in. filmów „Sól ziemi czarnej”, „Perła w koronie”, syn powstańca śląskiego, senator III RP, to postać o przenikliwym umyśle.

Wiele z jego sądów czyta się, jakby mówił o Polsce dnia dzisiejszego.

X X X

Kazimierz Kutz:

Największe niebezpieczeństwo, które nam grozi może mieć swe źródło w braku kultury politycznej. Na kulturę polityczną muszą pracować pokolenia. A u nas co? Dla wielu ludzi władzy, od 1948 roku licząc Polska jako dobro najwyższe nie istnieje. Wielu z nich nigdy nie stawiało sobie elementarnego pytania: co to jest Polska?

A przecież mamy własny ruch rewolucyjny, własne tradycje i prawdopodobnie stać nas na własne, niekonwencjonalne rozwiązania. Przecież chodzi o to, aby Polska wróciła do siebie.

W związku z naszą powikłaną historią, Polska bez państwowości funkcjonowała pod rządami intelektualistów i pisarzy. Mieliśmy w XIX wieku rząd emigracyjny z siedzibą w Paryżu, a tam działali Mickiewicz, Norwid, Słowacki, Chopin, Lelewel i cala reszta. Ten „rząd dusz” przetrwał właściwie do 1980 roku i jest to rzeczą najpiękniejszą naszych dni.

Teraz te stare tradycje polskie, sarmackie, szlacheckie i postszlacheckie przejęli nagle ci, którzy się nigdy nie liczyli, którzy tylko z pozoru byli właścicielami ustroju. To wydaje mi się najpiękniejszym cudem w Polsce. Niech Pan zwróci uwagę, że mamy do czynienia w Polsce z wielkim skokiem, że jest to coś zupełnie paradoksalnego; nagle ta stara, artystyczna, intelektualno-inteligencka tradycja straciła w Polsce jakby swój sens.

Ta świadomość jest źródłem rysującej się awersji do inteligentów polskich. Wszystkie dotychczasowe historyczne kontakty polskich robotników z inteligentami były psute przez udział inteligencji. Myślę, że jest to awersja historycznie uzasadniona. Stąd lęk, że to może być znowu zepsute przez tych przemądrzałych pierdzistołków. Inteligenci chcą sobie znowu dupą klasy robotniczej porobić kariery.

Jak Pan wie, bardzo wielu ludzi, co do których można mieć poważne zastrzeżenia natury moralnej, leci przed tym pociągiem. Są bardziej postępowi niż wszystko w tym kraju. Są tacy, którzy urządzali się kiedyś w miarę możliwości, a teraz jako świntuchy są z solidarnościową wolnością. Nie znoszę tej inwazji różnego rodzaju miernot.

Gówno przylepia się do odnowy na wyścigi. To też jest prawidłowość. Ja myślę, że również i z tego powodu bierze się awersja do inteligencji. A jednocześnie bez niej nie można sobie poradzić. Wszystko jest potwornie zbełtane, z tego naszego szaleńczego atawizmu wolnościowego wynurza się wielka beczka prochu, która może być przez byle idiotę podhajcowana. Więc jeśli cokolwiek można zrobić w Polsce, to uświadamiać ludziom potrzebę instynktu narodowego, tego najważniejszego komputera Polaków. On przecież chyba musi w każdym z nas tkwić.

Kościół przez swoją kulturę polityczną ma tę przewagę nad istniejącymi nowymi i starymi organizacjami politycznymi, że po prostu potrafi przystosowywać się do rzeczywistości. Będąc niewierzącym byłem pełen podziwu dla Kościoła!

Ale chcąc odpowiedzieć na drugie Pana pytanie: co to wróży na przyszłość, powiem, że się Kościoła boję! Bo jeśli jego ideologia stanie się ideologią polityczną, urzędową - dojdzie do nieszczęścia. Broń nas Boże od tego nieszczęścia! Przejawy tego zjawiska już można dostrzec. Uważam - patrząc w przyszłość - że to jest jedno z niebezpieczeństw, które nad Polską zawiśnie!

Przez te lata peerelu mogłem działać poprzez stary arsenał środków i stereotypy myślenia, to znaczy poprzez przeciwstawianie się. Poprzez kontrę. Tego nauczyliśmy się prawie wszyscy. Pan jako dziennikarz, nie chcąc krakać jak mu nakazują, mógł ratować się przez takie pisanie, aby można było coś tam przeczytać między wierszami. Ja miałem szerszą gamę środków, ale i ostry bat nad głową.

Ale teraz, jak nam dano w miarę normalne papiery, jesteśmy po prostu goli jak noworodki. Odebrano nam całą technikę przeciwstawiania się. Siła nasza brała się z kontry. Albo mieściliśmy się w obiegu normalnym, albo wchodziliśmy w mimikrę aluzyjności.

Co z tym wszystkim zrobić? Nie ma recepty. Życie samo w sobie jest tak ciekawe, niesie z sobą tyle fantastycznych wydarzeń i zmian, że sztuka staje się wobec urody życia bezprzedmiotowa i kompletnie niepotrzebna.

Pyta Pan co będzie z Polską?

Ona jest ciągle otwartym żywiołem. Nie wiem czy on dryfuje czy do czegoś zmierza, ale jest to żywioł. A zatem, aby podjąć się nazwania go po imieniu, trzeba być albo idiotą albo geniuszem. W każdym razie nie widzę dla siebie takiej możliwości, i w związku z tym muszę powiedzieć, że jestem w tej chwili bardziej smutny i rozbity, aniżeli kiedy mnie prześladowano.

Bo jak jest się prześladowanym za coś, to ma Pan przynajmniej satysfakcję moralną, bo wie Pan za co jest prześladowanym. I daje to człowiekowi siłę do kontry. A teraz co? Jest się tylko bezbronnym i jałowym.

Życie jest sztuką. Stało się nią. Istotnie czuję, że następuje wejście w jakiś przedziwny busz, w którym ruszają się zupełnie nieznane stwory, nigdy nie widziane ptaki i zjawiska. Może jak się przez ten busz przejdzie, to pojawi się jakaś łączka, na której będzie można spokojnie usiąść i pomyśleć co się przeżyło. I będzie można to opisać. Ale wcale nie wiadomo jak wielki jest ten busz i czy w ogóle się skończy, no i czy w ogóle jakaś łączka istnieje.

Bo Polska jest po prostu takim „wielkim ni to, ni sio”.

Ni to Wschodem, ni Zachodem, ni komunistyczna, ni katolicka. Wszyscy jesteśmy tacy: „ni to, ni sio”. I dlatego wszystko nadal będzie przebiegało niezgodnie z ustalonymi podziałami, czy schematami znanymi z innych państw, które miały historię bardziej logicznie się układającą.

My jesteśmy zagubionym, zahukanym, poplątanym społeczeństwem, które nie miało normalnych warunków żeby istnieć, żeby o sobie stanowić, żeby żyć normalnie.

Jesteśmy zasmarkaną sierotą świata i tyle!

Ale za to – i tu zgadzam się z Panem – mamy tak ciekawe życie. Nic nie mamy, ale mamy ciekawe życie. Polska jest rodzajem cudu, to jakaś nieznana fastryga, która musi fascynować. Dzieją się bowiem tutaj takie rzeczy, na które już prawie nikogo we współczesnym świecie nie stać. Nigdzie.

chaos

PSUCIE RZECZPOSPOLITEJ

poniedziałek, października 12, 2015

Między demokracją a anarchią przechodzi niewidoczna granica. Gdy się ją przekracza wówczas w miejsce demokracji i wolności pojawia się chaos. Znamy to z naszych dziejów dość dobrze i boleśnie.

Czy dzisiejszy stan rzeczy w III RP pozwala na sięganie do czarnych kart historii? Czy obecne spory, są na tyle silne, że zagrażają kondycji państwa? Czy rozpaczliwe ruchy partyjniaków walczących o władzę, o zwycięstwo w wyborach, przypominają ten okres Rzeczpospolitej Dwojga Narodów, w którym doszło do dramatycznej destabilizacji państwha, zakończonej rozbiorami.

Nie podzielając tak krańcowego scenariusza, warto jednak dmuchać na kzimne. Nie jest bowiem powiedziane, że demokracja, rozwój na miarę wyzwań XXI wieku, wszystko to, co z takim wysiłkiem Polacy wypracowali po upadku PRL jest procesem zamkniętym. Nic w życiu nie jest dane raz na zawsze. A popsuć jest najłatwiej. Zwłaszcza wymachując szabelką i inspirując działania negatywne.

Liberum veto dawało każdemu posłowi Rzeczpospolitej Obojga Narodów prawo do zrywania Sejmu. Pomysłodawcom liberum veto zaświtała co prawda szlachetna idea. Gdyby bowiem - zakładano - jakaś grupa posłów chciała dopuścić się przekrętu, czy innego czynu haniebnego, to przecież zawsze w gronie posłów znaleźć się mógł choćby jeden poseł uczciwy, czysty jak łza i jego weto okazać by się mogło cudownym uratowaniem Ojczyzny.

Niestety bywało odwrotnie. To znaczy nieuczciwy poseł, mówiąc zwięźle: najczęściej zdrajca, wetował to, co mogło stać się dla Ojczyzny dobrym wyjściem, czy nawet mogło ją uratować od nieszczęścia.

Wybitny historyk Władysław Konopczyński przewodził tym badaczom dziejów, którzy uważali liberum veto za narodowe utrapienie, za największe zło jakie Polacy sami sobie zgotowali. Wystarczyło, że rosyjski czy pruski „opiekun” potrząsnął sakwą pełną złota i zawsze znalazł się „polski patriota”, który głosił, że wetując ratuje Ojczyznę.

Jean-Jacques Rousseau, genewski filozof i pisarz z uwagą obserwował wydarzenia dziejące się w okresie schyłku Rzeczpospolitej, uważał co prawda, że liberum veto mogłoby stać się rękojmią wolności społecznej, to jednak przekraczając swoje granice stało się „ tylko narzędziem przemocy”.

Uciekanie się do analogii między dawnymi i dzisiejszymi czasy, nie jest wcale zabawą. Z historii wypływa przestroga. Wyprowadzić ludzi na ulicę jest bardzo łatwo, zwłaszcza uciekając się do dat, które Polakom kojarzą się z narodowym zwycięstwem czy nieszczęśliwą w dziejach traumą. Również a może nawet przede wszystkim anarchia to najprostszy sposób, aby pociągnąć tłumy.

Anarchia wyraża się w różnej formie. Także w obietnicach bez pokrycia. W obietnicach, którym tłumy radośnie klaszczą, nie zdając sobie sprawy, że ich realizacja może obrócić się przeciwko nim.

Politycy, aby zdobyć władzę obiecują gruszki na wierzbie. Gdyby obiecywali coś, co byliby w stanie zbudować sięgając do własnej kieszeni – chwała im za to. Politycy jednak obiecują zdając sobie doskonale sprawę z tego, że aby mogli dotrzymać słowa, będą musieli sięgnąć do naszej, nas wszystkich kieszeni. Oszustwo prędzej czy później wyjdzie na jaw. Ale wtedy będzie za późno. Jak się raz popłynie w długi czy inne nieszczęścia – wyjść z szamba jest bardzo trudno.

Ci, którzy sięgali po liberum veto gardłowali, że w ten sposób bronią demokracji. Było to tak samo kłamliwe, jak wszelkie obietnice polityków, że poprawią nasze życie ot tak! – dodrukują pieniędzy, rozdadzą komu zechcą i staniemy się Rockefellerami.

Płynąc w tym nurcie Ojczyzny się nie ratuje. Zostanie osłabiona i nie daj Bóg znowu wlec się będziemy w ogonie Europy.

chaos

ANARCHISTA - POPULISTA

poniedziałek, czerwca 08, 2015

chaos

NAPRAWIANIE RZECZPOSPOLITEJ

sobota, czerwca 06, 2015

Jarosław Kaczyński aczkolwiek - delikatnie mówiąc - ma trudny charakter , to zarazem jest prawdziwym zwierzęciem politycznym. Nie wystartuje na premiera. Wie, że utopiłoby to PiS w wyborach powszechnych.

Także nie wierzę, że to prezydent – elekt może mieć głos decydujący w wyborze pani Beaty Szydło na ten fotel. Tak jak Kaczyński wymyślił Dudę, tak Duda nie wymyślił pani Szydło, lecz szef naczelny. Powiem więcej. Nawet jeśli prezes Kaczyński – powiedzmy – zrezygnowałby z prezesury i tak pozostanie głównym dowodzącym.

Ponoć kiedyś odrzucił sugestię, że marzy mu się przejęcie roli, jaką spełniał Marszałek Józef Piłsudski sterując z Sulejówka. Może i tak powiedział, co nie znaczy, że nie zrobi tego, co da mu realną władzę. Jest bliżej niej, aniżeli kiedykolwiek dotąd.

Platforma dryfuje, a kto choć trochę pływa po morzach i oceanach wie, że nawet jeśli uda się wyjść z tej opresji, to i tak statek i załoga muszą pójść do generalnego remontu. Wątpię, aby w ciągu tych kilku miesięcy, jakie pozostały do październikowych wyborów, jest to w ogóle możliwe. Idę o zakład, że jest to niemożliwe.

Topią Platformę nieporadności we własnym gronie oraz głodni sukcesów postaci znikąd. Częściowo należy do nich grupa młodych i w średnim wieku biznesmenów i ludzi z całkiem zdrowymi pomysłami. Przewodzi Ryszard Petru, o którym Leszek Balcerowicz wyraża się b. pochlebnie, co jednak nie wystarczy do liczącego się sukcesu.

Pozostaje Paweł Kukiz. Enfant terrible polskiej sceny. Gdy wstąpił w szranki wyborcze jako kandydat na prezydenta i w krótkim czasie zdobył masowe poparcie młodych, można było bić brawo. Oto nowe pokolenie chce działać dla dobra ojczyzny. Jednak z upływem czasu król okazał się nagi. Kukiz nie chce budować. Chce burzyć.

Enfant terrible czyli tłumacząc z francuskiego: „okropne dziecko” - jest to związek frazeologiczny oznaczający osobę niedyskretną, nietaktowną, łamiącą wszelkie reguły.

Kukiz głosi ni mniej ni więcej jak to, co głosili wenezuelscy dyktatorzy. I zatopili wenezuelską ropę w błocie głupoty. Paweł Kukiz jest populistą do kwadratu. Dać takiemu władzę i mamy gotowy bałagan.

A jeśli pójdzie pod rękę z ekonomistami, którzy podpowiadają prezydentowi – elektowi, czeka nas wielka niespodzianka. Z kraju, który obecnie najszybciej rozwija się pod względem gospodarczym w Europie, spadniemy do dna, w którym obecnie przoduje Grecja.

I to dopiero będzie ubaw!

Jerzy Klechta

OBRAZKI ZNAD WISŁY

ZASMARKANA SIEROTA CZYLI POLSKA

PSUCIE RZECZPOSPOLITEJ

ANARCHISTA - POPULISTA

NAPRAWIANIE RZECZPOSPOLITEJ

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety