Jerzy Klechta

W PIĘKNYM, ZWARIOWANYM KRAJU

środa, marca 30, 2016

OBYŚMY NIE OBUDZILI SIĘ ZA PÓŹNO

wtorek, marca 29, 2016

Wiadoma rzecz co czyni człowieka. Na przykład nie jest nim cham. Także nie jest nim - aczkolwiek z zewnątrz jest człekopodobnym stworzeniem - ten, który bije niemowlę, staruszka, rodzoną matkę itp. Nie jest człowiekiem wyrośnięte bydlę, które rynsztokową serią inwektyw obraża idącą ulicą nieznaną osobę.

Pełno ich wokół.

To nie tylko wrzeszczący kibole. To nie tylko wódą śmierdzące żule. To także dla niepoznaki ubrani modnie, nawet pod krawatem, prezesi, biznesmeni, urzędnicy wyższego stopnia, panie i panowie okupujący ławy sejmowe itp.

Zginają karki przed tymi, co nad nimi, kopiący tych, którzy pod nimi.

Życie polityczne pełne jest brudu. Nie wiadomo czy wyczołgali się z nor z własnej inicjatywy, czy za namową kogoś ważnego, czy za kilka srebrników, czy jeszcze z innych powodów. Jednocześnie ten i ów próbuje grać rolę politycznego bohatera, marzy mu się przywództwo nad masami.

Zemsta i nienawiść chodzą w III Rzeczpospolitej parami. Rozmawiamy między sobą obelgami. Zapominamy, że bogactwo tego świata bierze się z bogactwa umysłów ludzi. Każdy z nas jest inny, każdjy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje zdanie na sprawy drobne i ważne. System jedynie słuszny czyli totalitarny, niezależnie od koloru, w każdych warunkach jest okrutny i beznadziejny, gdyż próbuje ulepić z wszystkich ludzi taką samą kukłę. Wydaje się, że z takim zjawiskiem, z taką tendencją - zaczynamy mieć coraz częściej do czynienia.

W krajach przemocy i przymusu kto się sprzeciwia władzy - w zależności od skali reżimowej presji - albo zostaje pozbawiony praw do godziwego życia, albo siedzi w więzieniu albo ginie od kuli zdradzieckiej lub z wyroku kapturowego sądu, co - jak wiemy z historii totalitaryzmów brunatnego i czerwonego - należało do ulubionych zajęć dyktatorów.

W Europie mamy demokrację, choć nie zawsze tych samych odcieni. W naszym kraju cieszymy się nią od ponad ćwierć wieku, a zatem wiemy doskonale, że ulepianie kukły z całego narodu, na kształt jedynie obowiązującej ideologii - to ciężar nie do zniesienia. Mimo to u wielu z nas gnieździ się jakaś przeklęta zmora. Chodzi o metodę, styl, sposób patrzenia na innych, na drugiego człowieka.

Wyraża się to między innymi w nieumiejętności rozmawiania z inaczej od nas myślącymi. Najlepiej bowiem czujemy się w gronie ludzi do nas podobnych. Proceder ten przede wszystkim uprawiają politycy. Wykorzystują każdą okazję, każdy możliwy pretekst, aby udowodnić, że tylko pod ich sztandarem, kraj leżący między Bałtykiem a Tatrami będzie opływał mlekiem i miodem. Bzdura.

Rządzący zwykle obiecują gruszki na wierzbie a lud wierzy w to, co świadczy nie tylko fatalnie o politykach lecz również o narodzie. Nie całym oczywiście. Wystarczy jednak nawet garstka głupców, aby pociągnęła za sobą większość. Zwierzęta posiadające tę sprawność nazywają się baranami.

Ci, którzy słuchają głównie siebie samych i wyłącznie tych, który są tacy jak my, a więc ci, którzy tkwią we własnym sosie i gronie, popełniają ciężki grzech. Jest to grzech bezmyślności.

Cogito ergo sum - myślę więc jestem (Kartezjusz). Nie myślę, więc jestem istotą bezmyślną. Poddając się bezkrytycznie woli innych - tracę wolność osobistą.

Głupi naród przegra prędzej czy później. Ponieważ głupiec nie ma argumentów i nie potrafi ich wyartykułować, więc gardłuje. Wymachuje biało czerwoną na prawo i lewo, plamiąc jej honor i przy tym pała chęcią zemsty i nienawiści. Niczym nie uzasadnionej.

Naród, który nie potrafi wykorzystać demokracji - przegra. Jeśli nie wsłuchujemy się w drugiego człowieka, nie przyjmujemy jego słusznych argumentów a zamiast tego przytupujemy wymachując szabelką - stajemy się pośmiewiskiem w cywilizowanym świecie. Warto postawić pytanie: czy zawsze moje poglądy są słuszne, czy rzeczywiście ja jestem najmądrzejszy?

Spróbuj zmierzyć się z inaczej myślącym. Powalcz na argumenty. Nie bronią, nie karczemnymi okrzykami, lecz słowem, myślą, uczynkiem. Utwierdzanie się w swojej nieomylności prowadzi do porażki.

On jest inny, ty jesteś inny, ja także. Wspólnie możemy znaleźć to, co nas łączy. I wybrać to lub tego, co jest korzystniejsze dla kraju. Dziś wydaje się to mało realne. Polacy bowiem znaleźli się o krok od zakleszczenia się w nienawiści i bezdennej głupocie. Obyśmy tylko nie obudzili się „z ręką w nocniku”. Gdy zostaniemy wykluczeni z grona cywilizowanych Europejczyków, wpadniemy - czy tego chcemy czy nie - w ramiona tych, którzy tylko na to czekają.

Powrót do wolności jest trudny. Jej utrata - zaledwie krok przed nami.

Polacy

SAMI SIĘ WYKOŃCZĄ

środa, marca 23, 2016

Styl to człowiek. Maksymę tę ukuł Dionizjusz z Halikarnasu , grecki historyk, pisarz, mędrzec żyjący w starożytnym Rzymie na przełomie poprzedniej i naszej ery. Rozwinął ją przyrodnik G. L. Buffon (1707-1788) : le style, c’est l’homme - styl charakteryzuje człowieka.

I oto jesteśmy w domu. Czyli w naszej ojczyźnie. Maksyma ta odnosi się do naszej klasy politycznej jak ulał. Są wyjątki, ale tak nieliczne, że nawet ich ani widać, ani słychać. A jak wiadomo lud kocha igrzyska. Więc im więcej jazgotu, tym bardziej udane igrzyska.

Jazgot to nie tylko wrzask, to nieprzyjazne słowa pod adresem przeciwnika, to również wygląd zewnętrzny jazgoczących, ściśnięte z nienawiści usta, piskliwe okrzyki, mieszanina hałaśliwych dźwięków. Nawet politycy płci pięknej bardzo szybko poszły śladami współtowarzyszy. Bywa, że żółć targana płcią piękną bije na łeb i szyję płeć brzydką.

Wal! Zabij! Wygraj za wszelką cenę!

Meritum jest opakowane w takim bełkocie nienawiści oraz prezentowane jest z tak nachalnym przytupem chamstwa, że o wiele spokojniej można spędzić czas na zabawie w remizie strażackiej. Ale komu dziś chce się chodzić do remizy, lepiej posłuchać jazgotu.

I w ten oto sposób naród również głupieje. Jedni dają się wprowadzić w maliny i w bełkot wierzą, drudzy mają za darmo kabaret w najgorszym wydaniu i rechoczą jak stado baranów. Nie obrażając nikogo głupiejemy.

A wszak to mądrość buduje państwo. Czytamy w starych księgach Testamentu, że to „mądrość władców zbuduje miasto”. Nic z tego między Bugiem a Odrą.

W ten oto sposób Polacy, na własne życzenie, kopią pod sobą nie dołki, lecz dół. Wyjść z niego będzie bardzo trudno. Tak rządzącym, jak i tym, który się im sprzeciwiają.

To nie jest wcale kabaret. To jest jedno z najsmutniejszych przedstawień w naszych dziejach. To nie jest jeszcze Targowica. Ale skutki mogą być podobne. Na razie z nas się podśmiewają. Przyjdzie moment, że sojusznicy bliżsi i dalsi, faktyczni i farbowani machną ręką i zostaniemy sami jako kołek w płocie. Co wcale nie jest ani śmieszne, ani niedorzeczne, nierealne.

Kto to powiedział, że Polacy to naród, którzy nie potrafi samemu się rządzić? Jeden z największych architektów antypolonizmu.

„Dajcie Polakom rządzić, a sami się wykończą” - Otto von Bismarck (1815 -1898), kanclerz Cesarstwa Niemieckiego.

Marzenie

JAJKO WIELKANOCNE

wtorek, marca 22, 2016

Jajko to symbol życia. W czasach przedchrześcijańskich było symbolem sił ożywiających przyrodę. Można to wiązać z mitem o powstaniu świata. Świat się narodził ab ovo, czyli z jajka. Jajko - symbol życia. Jest również symbolem siły broniącej przed wszelkim złem.

Z chaosu wyłoniło się olbrzymie jajo, z którego wykluł się świat. Tradycje wielu kultur podkreślały wspólny rytm jaja ze światem, słońcem, płodnością, zmartwychwstaniem.

Z jaja powstała Ziemia, ze skorupy Niebo.

U Słowian jajko związane było z kultem boga słońca, było symbolem nowego życia, narodzin. Było również uważane za potężny amulet przeciw czarom i złym mocom.

Jajko Wielkanocne jest znakiem nowego życia, przezwyciężeniem śmierci porównanym do przebijania skorupki. Wykluwający się kurczak dla chrześcijan symbolizuje zwycięstwo życia. Jajko jest nadzieją, próbą cierpliwości, której należy się poddać, aby zobaczyć ukryte wewnątrz pisklę.

Ta skrócona historyjka na temat Jaja Wielkanocnego po to, aby zatrzymać się na dniu dzisiejszym. Kryje się bowiem niepewność, pytanie czy aktualna scena polityczna w naszym kraju potraktuje Jajo jak należy. Czyli po polsku, po chrześcijańsku a niechby nawet po pogańsku.

Ciekawe czy spadłaby korona z głowy liderom łaskawie nami rządzącym czyli sortowi pierwszemu, a także tym z sortu drugiego, i tych jeszcze „gorszych”, gdyby tak między sobą jajami się postukali.

Widzę to oczyma duszy.

Jeden trzyma jajo, drugi trzyma w dłoni jajo, i trzeci i następni, jajami się stukają, rodzi się nowe życie, żółć jajeczna się rozlewa wokół, zabija to co nas dzieli, tę polsko-polską zapiekłość, tę polsko-polską wojenkę, która przecież choć jeszcze prowadzona jest bez rozlewu krwi, nikt nie wie co przyniesie jutro.

Nikt nie wie co komu jutro nie strzeli do głowy.

Weźmy więc jajo w dłoń!

Jajko Wielkanocne jest znakiem nowego życia, przezwyciężeniem śmierci porównanym do przebijania skorupki. Wykluwający się kurczak symbolizuje zwycięstwo życia, jest nadzieją, próbą cierpliwości, której należy się poddać, aby zobaczyć ukryte wewnątrz pisklę.

Pisząc to oczom nie wierzę. Przecież to są bajeczki dla grzecznych dzieci. A może nie ?

A nuż się jeden z drugim obudzi. Jajko pełni rolę podarunku, którego intencją jest życzenie pomnażania sił witalnych. Pisanka jest rodzajem bileciku miłosnego, który subtelnie oddaje uczucia dziewczyny do obdarowanego chłopca.

Mamy do wyboru: jajko zgody albo jajko niezgody czyli potop na własne życzenie.

Ojczyzna

WYMYŚLAM POLSCE I JEJ SŁUŻĘ

poniedziałek, marca 21, 2016

Myśli Józefa Piłsudskiego:

Naród wspaniały, tylko ludzie kurwy.

Naród, który traci pamięć przestaje być Narodem - staje się jedynie zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium.

Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości.

Żadne zdrowe społeczeństwo nie będzie bez zdobycia się na opór czynny, znosić gospodarki bandytów podtrzymywanych przez władzę i władz podtrzymywanych przez bandytów. I jeśli takim społeczeństwem jesteśmy - podobnych gospodarzy powinniśmy się pozbyć.

Konkurencja partyjna poszła u nas od pierwszej chwili istnienia państwa tak dziwacznie i tak ostro, a zarazem z tak wielką ilością kłamstwa i łajdactwa, że od razu zaczęło się wytwarzać to, co nazwałem: cloaca maxima.

Każde nadużycie, każde łajdactwo było dobrym wtedy, gdy robił je członek partii własnej, złym zaś tylko wtedy, gdy robił je członek innej partii.

Gdy myślę o tym, zbliżając się co krok do grobu, to zawsze mi się zdaje, że odrodzenie, piękno i pieśń odrodzenia nie z naszych niewolniczych piersi się wyrwie, że piersi dziecinne i głosiki dziecięce tę pieśń, gdy dorosną, wyśpiewają, że one zobaczą Polskę odrodzoną, pełną śmiechu i szczęścia, gdy my, niestety, spotkaliśmy Polskę z kwasem śledzinników i burczeniem ludzi o chorych żołądkach.

Każdy z posłów ma prawo wrzeszczeć, krzyczeć, ma prawo rzucać obelgi, ma prawo oszczercze pisać interpelacje, dotykające honoru innych, ma prawo i przywilej zachowywać się jak świnia i łajdak…

Stwierdzam stanowczo, że tych piekielnych nudów, które z sali sejmowej wieją, nie mógłbym wytrzymać nawet pół godziny.

Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na laurach to klęska.

Polacy chcą niepodległości, lecz pragnęliby, aby ta niepodległość kosztowała dwa grosze i dwie krople krwi. A niepodległość jest dobrem nie tylko cennym, ale bardzo kosztownym.

Nie ma lepszej pożywki chorobotwórczej dla bakteryj fałszu i legend, jak strach przed prawdą i brak woli.

W każdym ugrupowaniu ludzkim, w którym kiedykolwiek byłem, byłem uważany za coś w rodzaju heretyka.

Trzeba, aby to co było szaleństwem, stało się także rozumem polskim.

Powoływać się na Kościuszkę, posługiwać się jego imieniem, zachwycać się nim i solidaryzować się z jego ideałami może każdy bezkarnie, bez konsekwencji i kosztów. Bo Kościuszko nie żyje.

Kto solidaryzuje się ze mną, musi płacić wysiłkiem, męką, trudem, ofiarą z wolności, z życia. Kiedyś, gdy mnie już nie będzie, będę miał także miliony równie zapalczywych i podobnie nieryzykujących wielbicieli.

Staję do walki, tak jak poprzednio, z głównym złem państwa: panowaniem rozwydrzonych partyj i stronnictw nad Polską, zapominaniem o imponderabiliach, a pamiętaniem tylko o groszu i korzyści.

Siła nie może liczyć się z tym, co się komu podoba, a co się nie podoba. Gdy frymarczy, gdy zaczyna się wahać, przestaje być siłą.

Byłem nie tylko „rozumny szałem”, lecz znałem drgnienia serc polskich, na nich się opierałem, serce brałem za instrument i mierzyłem siły na zamiar.

Ilekroć słyszę te głosy rozsądku i trzeźwości, ilekroć spotykałem się z tymi zarzutami romantyzmu, poezji… tylekroć chcę zawołać w odpowiedzi: a jednak ten romantyzm, ta poezja, to szaleństwo zwyciężyły!!!

Każdy może zostać do nas przyjęty, lecz nie każdy może wśród nas pozostać.

Polska to jeden wielki kołtun, trzeba przedtem dobrze grzebieniem ten kołtun rozczesać, aby każdy włos był z osobna, a wtedy może da się kosę zapleść.

Choć nieraz mówię o durnej Polsce, wymyślam na Polskę i Polaków, to przecież tylko Polsce służę.

Głupota

PRAWDZIWI POLACY

piątek, marca 18, 2016

Być w Polsce prawdziwym Polakiem nie jest łatwo. Nie dlatego, że nie ma prawdziwych Polaków, lecz dlatego, że tzw. ”prawdziwi Polacy”, to znaczy ci, którzy wymachują biało-czerwoną na prawo i lewo, którzy na murach malują gwiazdę Dawida i obok niej swastykę, choć są najgłośniejsi i przeżywają obecnie renesans czyli złapali wiatr w żagle - są zaprzeczeniem polskości.

Tzw. „prawdziwi Polacy” są najgorszymi, a nie prawdziwymi Polakami.

Na przykład trudno zgodzić się z tym, że prawdziwy Polak to wyłącznie katolik. Iluż to w szeregach prawdziwych, gorących patriotów polskich znalazło się wyznawców religii mojżeszowej, iluż protestantów i prawosławnych a nawet wyznawców Allacha. Z drugiej strony nie mało było zdrajców, donosicieli, agentów obcych wywiadów mieniących się Polakami - katolikami i Polakami czystej krwi. Zresztą co to znaczy czystej krwi Polak?

W Rzeczpospolitej Obojga Narodów oprócz Polaków i Litwinów mieszkali Rusini, Kozacy, Niemcy, Żydzi, Tatarzy, Szkoci i Holendrzy. Dziś potomkowie ich wszystkich są w większości Polakami.

Adam Mickiewicz w balladzie „Trzech budrysów” dał niepozbawioną humoru genezę etniczną mieszkańców dawnej średniowiecznej Litwy. Stary budrys miał trzech synów, ale zrodzeni oni zostali ze związku z Laszką, czyli Polką.

Przy okazji Wieszcz dał skrócony opis polskiej urody kobiecej : „lice bielsze od mleka, z czarną rzęsą powieka”. Trzej synowie budrysa również mieli żony Polki, więc ich dzieci były już zapewne Litwinami całkowicie spolonizowanymi.

Kapłani walczyli o Polskę na barykadach, słowem - z ambon. Postać księdza Jerzego Popiełuszki jest tego wspaniałym przykładem. Prymas Stefan Wyszyński w czasach stalinowskich był za swoją postawę więziony. Józef Glemp odegrał ważną rolę jako ten, który chronił przed rozlewem krwi. Byli kapłanami - prawdziwymi Polakami. Nie zaś farbowanymi patriotami potępiającymi demokrację.

Nie brak ich dziś wgłaszających mowy nienawiści. Nie brak ich było w przeszłości.

Autor książki "Papiestwo wobec sprawy polskiej" Otton Beiensdorf - pisze:

"Zaskoczony uchwaleniem dnia 3 maja 1791 roku konstytucji, nuncjusz papieski, Saluzzo, natychmiast donosił do Rzymu, że ustawa majowa była zamachem stanu dokonanym przy udziale aprobującego tłumu, a więc miała pozór rewolucji. Zwracając się do papieża, nuncjusz zalecał wstrzymanie się od sformułowań, które mogłyby pochwalić lub aprobować Konstytucję 3go maja. Nazywał też Hugo Kołłątaja, Stanisława Staszica i Scypiona Piattolego (osobisty sekretarz króla) jakobinami i złymi duchami króla”.

Zaborcy gwarantowali Kościołowi nienaruszalność praw i dóbr. Papież Pius VI dał Rosji zielone światło do wojny z Polską i jej rozbioru, kierując brewe dziękczynne do Katarzyny II, w którym nazwał ją heroiną stulecia i sławił jej podboje.

Zawiązany został spisek przeciwko Konstytucji 3 maja. Na jego czele stanęli: Franciszek Ksawery Branicki, Szczęsny Potocki i Seweryn Rzewuski oraz biskupi: Józef Kossakowski, Ignacy Massalski, Wojciech Skarszewski i Michał Roman Sierakowski, który pełnił funkcję naczelnego kapelana konfederacji. Papież Pius VI pobłogosławił Targowicę i wyraził życzenie: "aby stworzenie konfederacji stało się początkiem niewzruszonej spokojności i szczęścia Rzeczypospolitej".

Obrazki z przeszłości uczą. Przypominają, że nie jest prawdziwym Polakiem ten, który co prawda krzyczy, że kocha Ojczyznę, lecz w czynach ją pognębia.

Każdego kto się mu sprzeciwia oskarża. „Prawdziwi Polacy” są silni. W gębie. I głupocie.

Zbigniew Herbert:

„Idź wyprostowany wśród tych co na kolanach

wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć

masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny

w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze

ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych”.

Człowiek

ŻYCIOWE BŁĘDY

czwartek, marca 17, 2016

Im dłużej człowiek żyje, tym więcej popełnia błędów. W naszych czasach osoba publiczna staje się smakowitym żerem dla anonimowych „twórców” internetowych wpisów. Doświadczam tego od czasu do czasu.

Wyciągną ci fakty wyrwane z kontekstu i z anioła zrobią diabła, rzadziej w drugą stronę. Anioł to nudny obiekt.

Oto kilka myśli:

Sokrates: Błąd jest przywilejem filozofów, tylko głupcy nie mylą się nigdy.

Johann Wolfgang von Goethe: Błąd łatwiej dostrzec niż prawdę, bo błąd leży na wierzchu, a prawda w głębi.

Fryderyk Nietzsche: Błąd uczynił zwierzę człowiekiem. Czyżby prawda miała zrobić z człowieka zwierzę?

Johann Wolfgang von Goethe: Błędy człowieka czynią go sympatycznym.

Konfucjusz: Błędy człowieka szlachetnego są jak zaćmienie Słońca lub Księżyca. Wszyscy je widzą.

Fiodor Dostojewski: Błędy to droga do prawdy.

Monteskiusz: Człowiek wyrzeka się swoich błędów najpóźniej jak może.

Friedrich Schiller: Gdzie wolność wielka, tam i wiele błędu.

Cyceron: Jest cechą głupoty dostrzegać błędy innych, a zapominać o swoich.

Albert Einstein: Jeżeli moja teoria względności okaże się słuszna, Niemcy powiedzą, że jestem Niemcem, a Francuzi, że obywatelem świata. Jeśliby miała się okazać błędna, Francja oświadczyłaby, że jestem Niemcem, a Niemcy, że jestem Żydem.

Oscar Wilde: Kiedy ludzie są tego samego zdania co ja, mam zawsze wrażenie, że się pomyliłem.

André Malraux: Kto boi się zrobić błąd, ten nigdy nie będzie robić historii.

Leonardo da Vinci: Kto mało myśli, błądzi wiele.

Talmud: Kto obnaża cudze błędy, obnaża własne.

Demokryt: Lepiej kontrolować swoje błędy niż cudze.

Nikołaj Gogol: Ludzkość dzisiaj dlatego błądzi, że uważa, iż wystarczy pracować dla siebie zamiast dla Boga.

Seneka Młodszy: Mylić się jest rzeczą ludzką.

William Shakespeare: Najlepszych ludzi uformowało naprawianie własnych błędów.

Seneka Młodszy: Nie spuszczamy z oczu cudzych błędów, a własne chowamy za plecami.

Lew Tołstoj: Wiara w autorytety powoduje, że błędy autorytetów przyjmowane są za wzorce.

Krótki wybór z księgi „błędów i wypaczeń” zakończmy cytatami myśli dwóch filozofów (w tym jeden biskup) oraz pisarza:

Pisarz - święty Aureliusz Augustyn z Hippony (protestanci uważają go za swojego duchowego przodka): Błądzenie jest rzeczą ludzką, ale dobrowolne trwanie w błędzie jest rzeczą diabelską.

Fiodor Dostojewski (pisarz): Człowiek może znieść bardzo dużo, lecz popełnia błąd sądząc, że potrafi znieść wszystko.

Arthur Schopenhauer (rzecznik pesymizmu w filozofii)): Mali ludzie czerpią olbrzymią radość z błędów i gaf popełnianych przez ludzi wielkich.

Jerzy Klechta

W PIĘKNYM, ZWARIOWANYM KRAJU

OBYŚMY NIE OBUDZILI SIĘ ZA PÓŹNO

SAMI SIĘ WYKOŃCZĄ

JAJKO WIELKANOCNE

WYMYŚLAM POLSCE I JEJ SŁUŻĘ

PRAWDZIWI POLACY

ŻYCIOWE BŁĘDY

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety