Jerzy Klechta

PATRIOTYZM PO POLSKU

poniedziałek, października 19, 2015

Patriotyzm patriotyzmowi nie jest równy. Dziś o tych, którzy pojmują go na opak.

Dla kibola patriotyzmem jest niczym nie hamowane umiłowanie drużyny, cała reszta się nie liczy. Dla fanatyka partyjnego wszystko co nie służy jego partii jest złem, które na różny sposób należy wyrwać z korzeniami. I z jednym i drugim sposobem pojmowania patriotyzmu mamy do czynienia w naszym kraju.

Fałszywe - najczęściej koniunkturalne – pojmowanie patriotyzmu nie jest czymś nowym. Nie raz na cokołach stawiano postaci nie tylko nie wyróżniające się jakimś nadzwyczajnym patriotyzmem, lecz będące jego zaprzeczeniem. W polskiej tradycji najłatwiej przejść do historii po tragicznej śmierci, przykładem książę Józef Poniatowski, który walczył co prawda z fantazją i odwagą u boku Bonapartego, ale za całokształt patriotyczny Nobel bynajmniej mu się nie należał, podobnie jak generał Zajączek, dzielny napoleończyk , następnie sługus moskiewski.

Kto natomiast mozolnie i konsekwentnie przez całe życie budował ojczyźniane poletko, nie na barykadach, lecz w laboratorium, pracując naukowo, czy to na froncie odkryć inżynierskich , czy w innych przedsięwzięciach wymagających ogromnej wiedzy, dominikańskiej pracowitości i niezwyczajnych zdolności, temu nie łatwo znaleźć się w nazewnictwie ulic, nie mówiąc o pomnikach. Co innego zginąć na polu bitwy lub w innych okolicznościach i to najlepiej w młodym wieku. Jest to bowiem najkrótsza droga dostania się na listę naszych narodowych bohaterów i patriotów.

Czesi (ale nie tylko oni, właściwie cały Zachód) śmieją się z naszego bohaterskiego patriotyzmu. My zaś pękamy ze śmiechu, gdy czytamy o przygodach Szwejka. Szwejkowski patriotyzm uważamy za dekowanie się czy nawet za tchórzostwo, oni zaś ( i nie tylko oni ) naszą bohaterszczyznę za samobójczą głupotę. Powiedzieć można co kraj, to obyczaj, choć nieraz przychodzi się wściec.

Polscy lotnicy jak wiadomo uratowali w czasie II wojny światowej Londyn, wojska generałów Andersa i Maczka walczyły za wolność naszą i waszą, ale gdy przyszło do zwycięskiej powojennej parady, aby nie drażnić Stalina, Brytyjczycy do udziału w uroczystości Polaków nie dopuścili. To tak na marginesie.

Wybitny eseista i historyk Tomasz Łubieński w jednym ze swoich szkiców snując rozważania między innymi na temat polskiej bohaterszczyzny, którą wyznacza nie zwycięstwo, lecz narodowe nieszczęścia, nie triumf, lecz niepowodzenie i tragedia , nie realne zwycięstwo, lecz zwycięstwo moralne ( te zaś dla świata nic nie znaczą, już Aleksander Fredro pisał, że „narody sumienia nie mają”), a więc Łubieński słusznie stwierdza, że dla nas „nieszczęścia historyczne stanowią zawsze dowód, że mieliśmy rację. Więc jakby ich potrzebujemy”.

Niektórzy dopuszczają się absurdu, jak na przykład skąd inąd wybitny poeta Jarosław Marek Rymkiewicz, który krwawą tragedię Powstania Warszawskiego nazwał „drugim chrztem Polski, zbawiennym dla utrzymania narodowej tożsamości”.

A może istotnie Polacy są skazani na cierpienie! Cierpienie, które ma wznieść nas na wyżyny człowieczeństwa. Sądzę wszak, że jest to jedynie wolno-słowie. Poecie wolno. Ale polityk musi chodzić twardo po ziemi, nie zaś pleść dyrdymały.

Szaleństwo poety czyli licentia poetica jest okolicznością łagodzącą. Polityk, którzy głośno krzyczy o umiłowaniu Ojczyzny, a robi wszystko, aby jej dokuczyć, aby ją osłabić bzdurnymi hasłami i chorą ideologią działa na jej szkodę. Krowa, która dużo ryczy, mało mleka daje.

Kibole - bandziory wyjąc po pijanemu hymn narodowy mieszczą się – jakby powiedział Lech Wałęsa – w tej samej klasie, co „prawdziwi Polacy” domagający się Polski jedynie dla Polaków. To jest ta sama klasa, tyle, że jedni są wystrzyżeni „na pałę”, drudzy chodzą w ciemnych garniturach pod krawatem i uzyskali lub chcą uzyskać prawo do stawania za pulpitem poselskim czy partyjnym.

Jednych z drugimi łączy nienawiść do wszystkiego i wszystkich nie pochodzących z ich parafii. Z „prawdziwymi Polakami” jest tak, że z jednej strony chcą korzystać z unijnej kasy, z drugiej wszystkich euroentuzjastów najchętniej spaliliby na stosie. Kibole zaś domagają się zwycięstw swojej drużyny i jednocześnie demolują stadiony swoich idoli.Taka Polska jest Polską chorą. To nie patriotyzm, lecz idiotyzm.

Na koniec kartka z kalendarza, również z patriotycznej łączki. Otóż w czasach PRL nie było wolności słowa. Przemieszkiwała w prywatnych domach, od czasu do czasu w teatrzykach i kabaretach. Także w kościołach i na stadionach sportowych. W świątyniach proszono Pana Boga, aby ojczyznę dał nam wrócić, na stadionach natomiast dawano upust wolno - słowiu , gdy za przeciwników mieliśmy sportowców z Kraju Rad. W boksie biliśmy Ruskich dość często, w piłce nożnej bohaterem narodowym został Gerard Cieślik, dzięki któremu dokopaliśmy im w Chorzowie 2:1.

Był to oddech na pół gwizdka, trochę na niby, ale dobre było i to. Natomiast dzisiaj „prawdziwi Polacy”, korzystając z wolności, wypełniają gęby jadem, który ojczyznę niszczy po kawałku.

Należą do nich również ci, którzy w kościołach proszą Boga, aby zwrócił nam ojczyznę. Zaiste, skomplikowany to sposób na oszukiwanie Pana Boga. On przecież dobrze wie. że już ją zwrócił. I to przeszło ćwierć wieku temu.

Europa

NA ROZDROŻU

sobota, października 17, 2015

Co dziewiąty człowiek żyjący dziś w świecie nie ma co jeść i co pić. Europejczycy mają picia i jedzenia w brud.

Mają pieniędzy tyle, że nie wiedzą co z nimi zrobić. Wiedzą też, że za pieniądze można kupić wszystko, czy prawie wszystko.

Jednocześnie, jak wszyscy widzimy, na Starym Kontynencie toczy się wojenka ( na razie tylko wojenka) z uchodźcami z Południa. Jedni Europejczycy nie chcą ich u siebie, drudzy kierowani współczuciem otwierają przed nimi granice. Ci pierwsi budują mury graniczne z drutów kolczastych, ci drudzy zorientowali się, że dalszych tysięcy imigrantów nie udźwigną.

Największy kłopot mają Niemcy. Większość z nich głowi się i troi jak utrzeć nosa pani Merkel, która okazała się największą samarytanką XXI wieku. Chcą zastopować samarytańskie pomysły pani kanclerz. Zresztą nie tylko oni. Do Polski co prawda, jak dotąd nie dotarła jakaś znacząca grupa uchodźców (chyba nawet żadna), to nasi rodacy już ostrzą kosy, aby bronić Ojczyzny przed potopem z południa.

W Europie zachodniej ostatnio nie wiele pisze się o naszym kraju ( z wyjątkiem bramek strzelanych przez Roberta Lewandowskiego), ale w tych dniach, jednych zaskoczyła, innych ucieszyła wypowiedź naczelnego lidera opozycyjnej partii, która już za kilka dni prawdopodobnie przejmie władzę w Polsce. Otóż lider ów zagrzmiał pod adresem uchodźców.

Zagrzmiał - woła się w Niemczech - jakby był stąd, jakby był z nas. Prasa niemiecka pisze, że ważny lider, ważnej partii polskiej mówi „językiem rasistowskim” , że za żadne skarby nie chce uchodźców z ich chorobami, brudem itp.

Wydarzenie odnotowały czołowe dzienniki niemieckie, między innymi wpływowy „Frankfurter Allgemeine Zeitung”. Obszerną relację przekazała rozgłośnia ARD . Lider ów - cytuję za komentatorem „Tagesschau” - wyraził się o uchodźcach z Południa w "faszystowskim języku”. Komentatorzy zachodni twierdzą, że lider prawicy głosi poglądy, które popiera większość Polaków i dlatego z takimi poglądami występuje tuż przed wyborami.

Muszę przyznać, że coś mi się tu nie zgadza. Albo nie chcę, żeby mi się zgadzało.

Może owemu mówcy jedynie się coś „wymsknęło”, „palnęło”. Bywa przecież, że nasza głowa chwilami przestaje pracować…

Co by jednak nie powiedzieć, jakby nie tłumaczyć - jesteśmy na ustach Europy. W bardzo negatywnym znaczeniu.

A swoją drogą apel papieża Franciszka, aby wesprzeć ludy z Południa gdzieś się ulotnił. Karykatur pani Merkel pełno w Berlinie, Monachium, w całych Niemczech. Bywa i tak, że wielu uchodźców zapomniało po co przybyło do Europy. Biją się między sobą nie o chleb, lecz o przywództwo.

Europa nie daje sobie rady z samą sobą. Przed nami kryzys, który potoczy się w nieznanym kierunku. Nie będzie to kierunek prowadzący do raju na ziemi. Przeciwnie.

Gotujemy sobie piekiełko. W naszej kochanej Ojczyźnie jesteśmy do niego na tyle przyzwyczajeni, że napływających do Europy czarnych chmur nie dostrzegamy. Mamy swoje własne. Wystarczająco zniechęcające, aby się cieszyć.

Kobieta

CHCIWA ŻONA NOBLISTY

piątek, października 16, 2015

Aurelia z domu Szacsznajder, primo voto Szabłowska, sekundo voto Reymontowa, była córką kupca, hurtownika handlującego butami. Odziedziczyła po ojcu zmysł do interesów. Była dobrze wykształcona. Grała na fortepianie, świetnie mówiła po francusku. Pierwsze jej małżeństwo było nieudane. Unieważnienie małżeństwa wymagało wiele zachodów i sporo kosztowało. W końcu papież Leon XIII zgodził się na nie.

W tym mniej więcej czasie coraz głośniej było o Władysławie Stanisławie Reymoncie (1867 – 1925, na zdjęciu). W TYM ROKU MIJA 90 LAT OD ŚMIERCI NOBLISTY.

Był to mężczyzna niskiego wzrostu, otyły blondyn, gmerający bez przerwy w gęstej czuprynie. Przez binokle przebłyskiwało łagodne spojrzenie. W lipcu 1900 r. pisarz uległ poważnej kontuzji w katastrofie kolejowej pod Warszawą. Dostał wysokie odszkodowanie, co poprawiło jego dotąd nienajlepszą sytuację finansową.

15 lipca 1902 r. Władysław Reymont ożenił się z 32-letnią Aurelią Szacsznajder. W podróż poślubną wyjechali do Paryża, a potem gościli w Beg Meil (Bretania), gdzie Reymont zaczął pisać „Chłopów”. Podróżowali także po całej Francji, po Włoszech. Do Francji Reymont będzie przyjeżdżał dość często.

Gdy wrócili do Warszawy, pani Aurelia, nazywana Lila, weszła w środowisko żon sławnych artystów, które spotykały się na poranną kawę w "Ziemiańskiej" albo u "Lourse'a". Aurelia Reymontowa zaprzyjaźniła się z Anną Żeromską, żoną pisarza Stefana Żeromskiego. Monika Żeromska - córka autora „Popiołów” - pisze, że pani Reymontowa „ ubierała się jak młodziutka dziewczyna, w lekkie kolorowe sukienki, puszyste jasne futerka, malutkie kolorowe kapelusiki, kiedy reszta pań nosiła sztywne czarne karakuły i raczej niekrzyczące kolory".

Jak przekazały potomności damy z towarzystwa, w którym obracała się żona Reymonta, była ona przekonana o swej bezdyskusyjnej słuszności pod każdym względem, ale co więcej, w domu zaprowadziła tyrańskie porządki.

Do kawalerskiego, dość swobodnego dotąd życia pisarza wprowadziła iście wojskowy rygor. Musiał jadać regularnie, o wyznaczonej porze i tylko te potrawy, które sama uznawała za smaczne i zdrowe. Pouczyła go, żeby nie śmiał się „całą gębą”, po chłopsku, żeby się - jak to miał w zwyczaju – nie spoufalał się z byle kim. Usiłowała odzwyczaić go od palenia papierosów, co jednak przychodziło jej z trudem, jak zresztą większość „nakazów i zakazów”.

Skąpstwo pani Reymontowej było powszechnie znane. Nawet mieszkanie mieli maleńkie, na ten temat krążyły po Warszawie anegdoty i dowcipy. Gdy Reymontowie mieszkali w Warszawie przy ulicy Zgoda 12, na piątym piętrze, w wieży nad redakcją wydawnictwa Gebethnera i Wolffa, lokum mieli tak ciasne, że, jak mawiał Kornel Makuszyński: „Człowiek, cokolwiek od Reymonta roślejszy, już by mieszkać tu nie mógł, położywszy się bowiem, nogami zwisającymi przez okno tamowałby ruch ulicy”.

W 1920 r. Reymont kupił w Wielkopolsce majątek Kołaczkowo, tam spędzał miesiące letnie, zimą wracał do Warszawy. Nagroda Nobla, którą Władysław Reymont otrzymał w 1924 r. za „Chłopów”, wynosiła - bagatela – 200 tys. złotych. Raj dla pani Reymontowej!

To ona zajęła się administracją majątku, wydawała pieniądze na lewo i prawo, głównie na własne potrzeby, czy raczej zachcianki. W świecie literackim Warszawy nazywano ją „panią laureatową”. Męża zachęcała jedynie, aby pisał, pisał i pisał. Z pożytkiem dla „kasy”. Nie o sławę męża bynajmniej jej chodziło. Słowem była to mało wykwintna osóbka, żal wielki, że usidlała poczciwego i znaczącego tak wiele w naszej literaturze pisarza. Za pieniądze uzyskane z Nagrody Nobla kupowała posiadłości ziemskie i … cukiernie.

Pisarz w testamencie zastrzegł, że majątek w Kołaczkowie, po jego śmierci, ma zostać przekazany na dom pracy twórczej poznańskiego Związku Literatów, którego był prezesem. Nie spełniła jego woli.

Władysław Reymont zmarł 5 grudnia 1925 roku. Aurelia Reymontowa wyszła wkrótce za mąż. Sprzedała Kołaczkowo, zbudowała piękną willę na warszawskim Żoliborzu.

II wojna światowa zakończyła chciwej życie żony Władysława Reymonta. Już w czasie wojny rozwiodła się z panem Czeszerem. Był Żydem. Został zamordowany w warszawskim Getcie. Zmarła w swojej willi podczas bombardowania Warszawy.

Uchodźcy

EUROPA W STRACHU

czwartek, października 15, 2015

Do Szwajcarii, z której piszę ten tekst, co prawda nie docierają uchodźcy z Syrii, Afganistanu i innych krajów, jednak psychoza, jeśli nie strachu, to niepokoju zaczyna się nasilać.

Szwajcarzy cenią tych cudzoziemców, którzy mogą coś od siebie dać temu krajowi, a nie tylko od niego brać. Dlatego - jeśli posłużyć się rodzimym przykładem - szacunkiem otaczano przed laty takich Polaków jak Ignacego Jana Paderewskiego i Gabriela Narutowicza, czy obecnie znakomitego tenora Piotra Beczałę, bądź Romana Polańskiego, który w trudnym dla niego okresie spotkał się tutaj z zaskakującą życzliwością.

Natomiast nie ma mowy o tym, aby Szwajcaria otworzyła dziś granicę dla uchodźców. Szwajcarzy cenią spokój w jakim żyją, mówiąc wprost: strzegą swojego dobrobytu i ani im się śni dzielić się nim z obcymi. Chcesz żyć w Szwajcarii - żyj. Ale daj coś z siebie. O braniu za darmo - nawet nie śnij.

Psychoza niepokoju przed uchodźcami jest tu o tyle silna, że Szwajcaria graniczy z Włochami i przede wszystkim z Niemcami – docelowego kraju dla ludów z Południa. Sama świadomość, że w tym roku liczba imigrantów do Niemiec sięgnąć może 1,5 mln sprawia, że zarówno w Szwajcarii, ale przede wszystkim w Niemczech coraz głośniejszy i groźniejszy głos płynie ze strony skrajnej prawicy.

Uaktywniają się tendencje nacjonalistyczne, także neofaszystowskie.

Polityka „dobrego serca” pani kanclerz Merkel - w Niemczech w każdym razie - poniosła porażkę. Głośno o tym w Szwajcarii. Telewizja do znudzenia pokazuje transparent , na którym widnieje napis: „Zatrzymać chaos migracyjny – utrzymać kulturę i wartości niemieckie - zdetronizować Merkel”.

Niemcy już dziś nie dają sobie rady z uchodźcami. Doszło do zaskakujących decyzji.

Nie mogąc sobie dać rady z liczbą uchodźców wpadli na co najmniej dyskusyjny pomysł. Będą umieszczać imigrantów na terenie byłych obozów koncentracyjnych, w Dachau i w KL Buchenwald.

Obóz w Dachau - pierwszy obóz koncentracyjny po dojściu Hitlera do władzy - został założony w 1933 r. Więziono 200 tysięcy osób. Zamordowano ok. 43 tysięcy osób. Polacy nazwali Dachau obozem „księżowskim”, zsyłano tam polskich księży. W KL Buchenwald więziono ok. 250 tys. osób, zginęło ponad 55 tysięcy.

Na terenie b. obozów koncentracyjnych będą umieszczani nielegalni uchodźcy z Południa. Informację te podała agencja AFP i brytyjski „Guardian”.

Europa jest w strachu. Przed przybyszami spoza Europy. Ponieważ strach ma wielkie oczy, więc szuka się różnych rozwiązań. Te z byłymi obozami koncentracyjnymi napawają jeszcze większym lękiem.

Wybory

DOM WARIATÓW

środa, października 14, 2015

W III Rzeczpospolitej - Roku Pańskiego 2015 bełkot polityczny ściga się o pierwszeństwo z bełkotem medialnym. Politycy i wyrobnicy mediów walczą o stołek sprawniejszego celebryty. Nie myślą – warczą. Tak w największym skrócie można ocenić to, czego jesteśmy obecnie świadkami.

Politycy walczący o głosy wyborcze dają pokaz jak szeroko i głęboko rozlał się strumień wzajemnej nienawiści. Nikt na nikim nie zostawia suchej nitki. W tej walce wręcz biorą również udział panie, z kandydatkami na wysokie stołki włącznie. Z grzeczności zostawmy je w spokoju.

Ciosy padają z lewej strony, z prawej, z centrum, z każdego, najmniejszego zaułka. Najgroźniejszym zjawiskiem jest sięganie do frazeologii nacjonalistycznej.

Jeden i drugi polityk szuka wsparcia wyborczego wśród tych, których rozpiera nienawiść do obcych. Najchętniej każdego z nich powiesiliby na przydrożnym drzewie.

Wiadoma rzecz, wszystkiemu winni są Żydzi. Kiedyś mówiło się, że wszystkiemu winni są „Żydzi, masoni i cykliści”. Dziś w Polsce Żydów, niestety jest jak na lekarstwo. „Obcy” jednak zawsze się znajdzie. Albo wkrótce się pojawi.

Jeśli działaczka partii sprawiedliwości społecznej żąda likwidacji gimnazjów w Polsce, a główna partia wpada na pomysły, których realizacja sprawić może jedynie ekonomiczną katastrofę, to zapytać można kto za tym stoi. Diabeł jakiś? A może to jacyś zakamuflowani wrogowie Rzeczpospolitej, chcący utopić ją w bagienku głupoty i totalnego kryzysu?

Kultura obywatelska i kultura polityczna tworzą przestrzeń życia publicznego. Zaś jej brak sprowadza na rozdroże również życie każdego z nas, życie indywidualne. Zalewający nas polityczny i medialny bełkot sprawia, że sami bełkoczemy.

O niskiej kulturze politycznej mówi się wtedy - pisał prof. Edmund Wnuk-Lipiński - kiedy zaufanie do innych jest znikome, a tolerancja dla odmiennych racji jest niezbyt wysoka, przeważa natomiast dążenie do realizacji interesów prywatnych lub danej grupy.

Patrząc na Rzeczpospolitą A.D. 2015 otwiera się karta historii z czasów Targowicy. Każdy sobie rzepkę skrobie, byle tylko dopchać się do żłobu – ujmując rzecz mało delikatnie.

Niska kultura dyskursu politycznego bierze się z braku tolerancji dla odmiennych racji. Brakowi tolerancji towarzyszy zaś brak wiedzy i operowanie komunałami.

Politycy odmiennych opcji dążą przede wszystkim do realizacji interesów swojej partii i jest to w pełni zrozumiałe. Gdy jednak interes partii jest ważniejszy od interesu państwa, kraju - to wówczas mamy do czynienia z prywatą czyli sprzeniewierzaniem się dobru Rzeczpospolitej.

W dniach walki przedwyborczej partie wynajmują „specjalistów”. Ci głoszą brednie, byle tylko wykonać „zlecenie” czyli udowodnić, że trzeba obniżyć wiek emerytalny, że z jednego województwa warto zrobić trzy albo nawet cztery, że kobiety powinny rodzić dzieci według takich zasad, jakie były ustalane za komuny podczas realizacji Planu 6-letniego, że frankowiczom należy dopłacić, dajmy na to z kieszeni rencistów, słowem, że należy tak oskubać kasą państwową, aby wszystkim żyło się wesoło jak na „Titanicu” przed jego zatonięciem.

Gdy dyskutantom brakuje kultury osobistej ( co jest widoczne nawet w wykonaniu owych dam aspirujących do zdobycia władzy, o których miałem nie wspominać), gdy górę bierze partykularyzm, stosowanie chwytów „poniżej pasa”, sięganie do życia prywatnego adwersarza czy do pomówień – wówczas mamy do czynienia z medialnym folwarkiem.

Wybory 2015 już dziś przechodzą do historii jako zwycięstwo politycznego Ciemnogrodu. I to niezależnie od tego, kto wygra.

chaos

PSUCIE RZECZPOSPOLITEJ

poniedziałek, października 12, 2015

Między demokracją a anarchią przechodzi niewidoczna granica. Gdy się ją przekracza wówczas w miejsce demokracji i wolności pojawia się chaos. Znamy to z naszych dziejów dość dobrze i boleśnie.

Czy dzisiejszy stan rzeczy w III RP pozwala na sięganie do czarnych kart historii? Czy obecne spory, są na tyle silne, że zagrażają kondycji państwa? Czy rozpaczliwe ruchy partyjniaków walczących o władzę, o zwycięstwo w wyborach, przypominają ten okres Rzeczpospolitej Dwojga Narodów, w którym doszło do dramatycznej destabilizacji państwha, zakończonej rozbiorami.

Nie podzielając tak krańcowego scenariusza, warto jednak dmuchać na kzimne. Nie jest bowiem powiedziane, że demokracja, rozwój na miarę wyzwań XXI wieku, wszystko to, co z takim wysiłkiem Polacy wypracowali po upadku PRL jest procesem zamkniętym. Nic w życiu nie jest dane raz na zawsze. A popsuć jest najłatwiej. Zwłaszcza wymachując szabelką i inspirując działania negatywne.

Liberum veto dawało każdemu posłowi Rzeczpospolitej Obojga Narodów prawo do zrywania Sejmu. Pomysłodawcom liberum veto zaświtała co prawda szlachetna idea. Gdyby bowiem - zakładano - jakaś grupa posłów chciała dopuścić się przekrętu, czy innego czynu haniebnego, to przecież zawsze w gronie posłów znaleźć się mógł choćby jeden poseł uczciwy, czysty jak łza i jego weto okazać by się mogło cudownym uratowaniem Ojczyzny.

Niestety bywało odwrotnie. To znaczy nieuczciwy poseł, mówiąc zwięźle: najczęściej zdrajca, wetował to, co mogło stać się dla Ojczyzny dobrym wyjściem, czy nawet mogło ją uratować od nieszczęścia.

Wybitny historyk Władysław Konopczyński przewodził tym badaczom dziejów, którzy uważali liberum veto za narodowe utrapienie, za największe zło jakie Polacy sami sobie zgotowali. Wystarczyło, że rosyjski czy pruski „opiekun” potrząsnął sakwą pełną złota i zawsze znalazł się „polski patriota”, który głosił, że wetując ratuje Ojczyznę.

Jean-Jacques Rousseau, genewski filozof i pisarz z uwagą obserwował wydarzenia dziejące się w okresie schyłku Rzeczpospolitej, uważał co prawda, że liberum veto mogłoby stać się rękojmią wolności społecznej, to jednak przekraczając swoje granice stało się „ tylko narzędziem przemocy”.

Uciekanie się do analogii między dawnymi i dzisiejszymi czasy, nie jest wcale zabawą. Z historii wypływa przestroga. Wyprowadzić ludzi na ulicę jest bardzo łatwo, zwłaszcza uciekając się do dat, które Polakom kojarzą się z narodowym zwycięstwem czy nieszczęśliwą w dziejach traumą. Również a może nawet przede wszystkim anarchia to najprostszy sposób, aby pociągnąć tłumy.

Anarchia wyraża się w różnej formie. Także w obietnicach bez pokrycia. W obietnicach, którym tłumy radośnie klaszczą, nie zdając sobie sprawy, że ich realizacja może obrócić się przeciwko nim.

Politycy, aby zdobyć władzę obiecują gruszki na wierzbie. Gdyby obiecywali coś, co byliby w stanie zbudować sięgając do własnej kieszeni – chwała im za to. Politycy jednak obiecują zdając sobie doskonale sprawę z tego, że aby mogli dotrzymać słowa, będą musieli sięgnąć do naszej, nas wszystkich kieszeni. Oszustwo prędzej czy później wyjdzie na jaw. Ale wtedy będzie za późno. Jak się raz popłynie w długi czy inne nieszczęścia – wyjść z szamba jest bardzo trudno.

Ci, którzy sięgali po liberum veto gardłowali, że w ten sposób bronią demokracji. Było to tak samo kłamliwe, jak wszelkie obietnice polityków, że poprawią nasze życie ot tak! – dodrukują pieniędzy, rozdadzą komu zechcą i staniemy się Rockefellerami.

Płynąc w tym nurcie Ojczyzny się nie ratuje. Zostanie osłabiona i nie daj Bóg znowu wlec się będziemy w ogonie Europy.

piekło

ZATRUWANIE UMYSŁÓW

niedziela, października 11, 2015

Siedział w fotelu głęboko poruszony. Nie chciał mi opowiadać szczegółów. Rzucił na stół plik listów i kopert. „Patrz pan!” – zawołał. Spojrzałem na niektóre. Były to anonimy wszelkiego rodzaju, pełne brudu, inwektyw, płaskich dowcipów, gróźb. Nie mogłem się powstrzymać od głośnego śmiechu. Spojrzał na mnie zdziwiony.

– A telefony? – zapytałem – rozmyślne pomyłki, pytania, zadawane udawanym żydowskim akcentem, czy zdarzają się już u pana?

Zerwał się z fotela.[…}

– Skąd pan o tym wie?

– Ależ panie, ja byłem w Polsce Naczelnikiem Państwa i Naczelnym Wodzem, więc wszy wyłaziły zewsząd. Zwykłe rzeczy! To „narodowa robota”.[…]

Nie mógł się z tym pogodzić.[…] Musiałem go uspakajać.

– Po co te brudy? – wołał.j

– Po co te brudy?

Nie jest to zapis rozmowy prowadzonej w czasach dzisiejszych, przedwyborczych czy jakichkolwiek innych. Nie jest to rozmowa przeprowadzona dziś, lecz wiele lat temu, w początkach II Rzeczpospolitej. Ale podobieństwo do naszych czasów - jak na dłoni.

Wówczas po jednej stronie barykady stali wielcy Polacy, z budowniczym i głównym autorem "cudu nad Wisłą" Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim oraz pierwszym prezydentem II RP prof. Gabrielem Narutowiczem. Po drugiej zaś stronie stali endecy - z pianą na ustach oskarżający tych wszystkich, którzy nie trzymali z nimi.

Podobieństwo do tego, czego jesteśmy tak często świadkami w naszym skłóconym życiu politycznym jest uderzające.

Powyższy dialog prowadzili: Józef Piłsudski i Gabriel Narutowicz, który po rezygnacji Piłsudskiego z kandydowania na urząd prezydencki został wybrany przez Zgromadzenie Narodowe pierwszym prezydentem po odzyskaniu niepodległości po 123 latach niewoli. Wybór dokonany został 9 grudnia 1922 r.

Rozmowa polityków odbyła się 11 grudnia..

Tego dnia Aleksandra Piłsudska (żona Marszałka Piłsudskiego) pod datą 11 grudnia zanotowała w "Dzienniku" co następuje:

"W Warszawie zorganizowano 12–godzinny strajk na znak protestu. Młodzież Narodowej Demokracji obrzuciła błotem powóz Narutowicza, kiedy jechał do Sejmu na złożenie przysięgi […] W ścisku nie mogłam się prawie ruszyć. Z jednej strony parła na mnie stara, przygłucha chłopka, która bez przerwy pytała, o co chodzi, z drugiej – gruba, wielka służąca. Ta ostatnia, z czerwoną twarzą, podrygiwała całym ciałem, wymachując pięściami i krzycząc: „Precz z Narutowiczem! Precz z Żydem!” . Gdy jej zabrakło oddechu, powiedziałam, że znam dobrze rodzinę Narutowiczów i nikt z nich nie pochodzi z Żydów. Ale to był groch o ścianę. Za chwilę zaczęła wrzeszczeć: „Żydzi nie będą nami rządzili!”

16 grudnia prezydent Narutowicz uczestniczył w otwarciu dorocznego Salonu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Podczas zwiedzania wystawy w sali nr 1 artysta malarz Eligiusz Niewiadomski oddał do Narutowicza z małej odległości trzy strzały z rewolweru powodując natychmiastową jego śmierć.

Morderca nie był chory psychicznie, jeśli za chorobę nie uważa się nietolerancji i nienawiści wobec inaczej myślących, inaczej się modlących albo w ogóle nie modlących, wobec ludzi o innym kolorze skóry, wobec Żydów, masonów, liberałów itd.

Był dumny ze swojego czynu. Chciał zabić Piłsudskiego, podczas procesu wyraził jednak żal, bynajmniej nie dlatego, że chciał go zabić, lecz dlatego, że nie udało się planu zrealizować. Zabił co prawda, tyle, że kogo innego: pierwszego prezydenta II RP.

Wyznał przed sądem:

"Doznałem uczucia męki i goryczy, że oto ten człowiek (Piłsudski), twórca Judeo-Polski, główny w moich oczach sprawca nieszczęść ostatnich czterech lat, będzie dalej grał wybitną rolę w życiu Polski. Piłsudski nie dorósł do roli, jaką przeznaczyły mu dzieje. Przez cztery lata ja i całe moje pokolenie patrzyliśmy na poniewierkę Rzeczpospolitej, na wszystkie zniewagi, jakie jej wyrządzono, na najstraszniejszą rzecz, jaka może naród spotkać: rozkład ducha, który dzisiaj objął wszystkie klasy".

Sąd skazał go na karę śmierci. W dniu wykonania wyroku „Dziennik Poznański” opublikował list Niewiadomskiego „do wszystkich Polaków”:

Czyn mój dopiero zakwitnie oblany krwią moją. Zakwitnie, to znaczy przemówi do narodu. Głupcy i hipokryci widzą w nim akt szaleństwa lub fanatyzmu. Tak nie jest […] To, na co patrzą nasze oczy, nie jest jeszcze Polską […] To jest dopiero Polska Piłsudskiego – Judeo – Polska. Naród polski do głosu w niej jeszcze nie doszedł. Polskę prawdziwą trzeba dopiero zdobywać i zbudować. W walce o nią niech się hartuje duch pokolenia.

W pogrzebie mordercy prezydenta Rzeczpospolitej uczestniczyły tłumy. Młodzież trzymała wartę przy jego grobie. W mowach pogrzebowych żegnano „wielkiego syna ojczyzny”, „wojownika za polskość Polski”.

Kler do tego stopnia wcześniej podgrzewał atmosferę nienawiści do prezydenta Narutowicza (mason i ateista) a potem honorował zabójcę, że kardynał Aleksander Kakowski (utrzymywał przyjacielskie kontakty z Narutowiczem) i Episkopat Polski zabronili księżom dalszych tego rodzaju praktyk. Pius XI (poprzednio nuncjusz w Polsce) nadesłał depeszę kondolencyjną. W niewielkim stopniu osłabiło to akcje księży utożsamiających się z prawicą endecką.

Pewnie nie należy porównywać pierwszych lat II Rzeczpospolitej z dzisiejszymi czasami. Inne epoki, odległe czasy. Ale jednak coś wspólnego pobrzękuje. Jad. Nienawiść. Uliczny wrzask. Kalanie biało-czerwonej.

Jan Baudouin de Courtenay w „Myśli Wolnej” (nr 2/1923) pisał, że w Polsce obłąkańcy lub też udający obłąkańców starają się zatruwać umysły i sumienia narodu.

Prezydent Narutowicz pochowany został w krypcie archikatedry warszawskiej. Urodził się na Żmudzi. Za działalność polityczną władze carskie zabroniły mu wjazdu na ziemie polskie znajdujące się w zaborze rosyjskim. Wybitny inżynier – konstruktor. Pionier elektryfikacji Szwajcarii. Jego prace inżynierskie m.in. przy regulacji Renu zostały nagrodzone na słynnej Wystawie Międzynarodowej w Paryżu (1896). Kierował budową wielu elektrowni w Europie. Był profesorem na Politechnice w Zurychu, ku jego czci widnieje tablica pamiątkowa. W tym roku minęło 150 lat od urodzin pierwszego prezydenta Polski.

Jerzy Klechta

PATRIOTYZM PO POLSKU

NA ROZDROŻU

CHCIWA ŻONA NOBLISTY

EUROPA W STRACHU

DOM WARIATÓW

PSUCIE RZECZPOSPOLITEJ

ZATRUWANIE UMYSŁÓW

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety