Jerzy Klechta

PUTIN GÓRĄ

piątek, czerwca 24, 2016

Od dawna wiadomo, że im Europa zachodnia słabsza, bardziej podzielona – tym dla Kremla lepiej. Brytyjski Brexit, to początek pewnego końca: już nigdy nie będzie tak jak było.

Unia Europejska co prawda tak szybko się nie rozleci, lecz tak silna jak była w ostatnich latach, już nie będzie, zwłaszcza, że nie brak przywódców niektórych państw kontestujących unijne struktury z Polską, Węgrami czy Holandią na czele, nie mówiąc o ultraprawicy we Francji.

Mleko się rozlało i jest to największe od lat zwycięstwo Putina. Można powiedzieć, że gołąbki same wpadły mu do gąbki. Co prawda Rosja to i owo straci ekonomicznie, lecz Putin na wielkomocarstwową politykę patrzy przez całkiem inne okulary. Jemu przede wszystkim chodzi o to, aby być jeszcze większym graczem w skali globalnej, niż jest nim obecnie.

Pokiereszowana Europa to dla niego miód na serce. A już szczytem marzeń dla niego byłaby osamotniona Polska.

Wiele wskazuje na to, że do tego zmierza bieg wydarzeń. Niektórzy mają nadzieję, iż uratuje nas warszawski szczyt NATO. Nie uratuje, gdyż Stany Zjednoczone nie prowadzą polityki europejskiej, lecz światową z podstawowym akcentem na amerykańskie interesy. Natomiast pojawienie się kilku super wojskowych samolotów na flance wschodniej przy naszej wschodniej granicy, to jedynie kolejny argument dla Putina, że musi się zbroić, gdyż z Polski zagraża mu niebezpieceństwo. W rzeczywistości nasze rodzinne pomysły militarne raczej przypominają podchody harcerskie dziatwy szkolnej.

Polska może – choć nie musi, wiele będzie bowiem zależało od rządzących w naszym kraju – znowu stać się kopciuszkiem Europy. Wywijanie szabelką i hurra patriotyczna frazeologia już nie raz dała nam po tyłku. A czarne chmury nad nami.

Tak oto wchodzimy w nowy etap naszych dziejów, który jest tym bardziej niejasny, że od wewnątrz żre nas potworna choroba nazywana wojną polsko – polską.

Bohaterstwo

DRZEWKA DLA BOHATERÓW

wtorek, czerwca 14, 2016

Władysław Bartoszewski, Witold Pilecki i ks. Jan Zieja to patroni drzewek w warszawskim Ogrodzie Sprawiedliwych, które zostaną posadzone na skwerze im. gen. Jana Jura Gorzechowskiego w Warszawie.

Pierwszy w Polsce Ogród Sprawiedliwych otworzono w czerwcu 2014 roku właśnie na skwerze im. generała Jana Jura-Gorzechowskiego na warszawskiej Woli. Co roku sadzone są tam drzewka upamiętniające tych, którzy w Europie i poza nią ratowali życie innych lub występowali w obronie ludzkiej godności - w czasie nazizmu i komunizmu, ludobójstw, masowych mordów, zbrodni przeciw ludzkości, popełnianych w XX i XXI wieku. Towarzyszące im symboliczne kamienie opatrywane są inskrypcjami wyjaśniającymi za jaki czyn dana osoba została uhonorowana.

Władysław Bartoszewski podczas okupacji był członkiem Rady Pomocy Żydom „Żegota”. Profesor Bartoszewski kierował się w życiu zasadami chrześcijańskimi i często powracał do słów, które po wyjściu z Auschwitz skierował do niego ks. Jan Zieja: „Nie lituj się nad sobą, bo nie po to Bóg cię ocalił, żebyś rozmyślał o swoich trudnościach i problemach, tylko po to, żebyś dawał świadectwo prawdzie”. Prof. Bartoszewski za doznane zło odpłacał dobrem , był m.in. rzecznikiem pojednania pomiędzy Polską a Niemcami.

Podczas pogrzebu Władysława Bartoszewskiego na warszawskich Powązkach, bojówki „prawdziwych Polaków” niczym hieny cmentarne bezcześciły Jego pamięć.

Kolejny patron drzewka w warszawskim Ogrodzie Sprawiedliwych to rotmistrz Witold Pilecki - żołnierz AK. Celowo dał się aresztować w ulicznej łapance i uwięzić w obozie koncentracyjnym Auschwitz, aby zebrać informacje na temat jego funkcjonowania. Próbował zorganizować w obozie ruch oporu.

Rotmistrz Pilecki uciekł z obozu, brał potem udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie został aresztowany przez UB i po wielomiesięcznym śledztwie został zamordowany 25 maja 1948 roku. Spoczął w nieznanym grobie.

Kilkanaście dni temu bojówki ultraprawicowe, coraz częściej podnoszące łby w dzisiejszej Polsce, próbowały przywłaszczyć Jego imię na swoich haniebnych sztandarach. Wnuczka Witolda Pileckiego, Beata Pilecka zaprotestowała przeciwko akcjom bojówek spod brunatnego znaku.

Zostanie także posadzone drzewko, którego patronem jest ksiądz Jan Zieja. Już w 1931 roku w pracy „Res sacra Homo”, ks. Jan Zieja spisał zasady, których zobowiązywał się przestrzegać całe życie: „Każdego człowieka, bez różnicy wiary, narodowości, stanowiska społecznego i domniemanej wartości moralnej, będziemy uważali za brata, szczerze i konsekwentnie potwierdzając to uczynkami swoimi”.

Podczas okupacji Jan Zieja współpracował z Radą Pomocy Żydom „Żegota”, był kapelanem Komendy Głównej AK. Po wojnie został rektorem warszawskiego kościoła sióstr wizytek na Krakowskim Przedmieściu. Od 1976 roku działał w Komitecie Obrony Robotników.

Występował w obronie najsłabszych, krzywdzonych i prześladowanych oraz przeciwko nienawiści. Także takiej, której jesteśmy świadkami obecnie, która rodzi się ona wobec inaczej myślących oraz wobec tych, którzy demokrację uważają za dobro nadrzędne.

Jako pierwsi w warszawskim Ogrodzie Sprawiedliwych upamiętnieni zostali: Marek Edelman, Magdalena Grodzka-Gużkowska, Jan Karski, Antonia Locatelli, Tadeusz Mazowiecki, Anna Politkowska.

Głupota

ZNANI PISARZE O FUTBOLU

poniedziałek, czerwca 13, 2016

George Orwell (m.in. autor „Folwarku zwierzęcego”): „Futbol nie ma nic wspólnego z fair play. To nienawiść‚ zazdrość‚ samochwalstwo‚ pogarda dla przepisów i sadystyczna przyjemność z bycia świadkiem przemocy. Inaczej mówiąc‚ to wojna minus wystrzały”.

Milan Kundera (m.in. autor „Nieznośnej lekkości bytu”): „Istnieje coś takiego, jak codzienna, zwyczajna, pospolita ekstaza: ekstaza gniewu, ekstaza prędkości za kierownicą, ekstaza rozdzierającego uszy hałasu, ekstaza na stadionie piłkarskim”.

Oscar Wilde (m.in. autor „Portretu Doriana Graya”): „Rugby to gra barbarzyńców‚ uprawiana przez dżentelmenów. Futbol to gra dżentelmenów uprawiana przez barbarzyńców … Piłka nożna to świetna gra dla twardych dziewczyn, w którą nie powinni grać wątli chłopcy”.

Vladimir Nabokov w autobiografii „Pamięci przemów”: „Miałem bzika na punkcie stania na bramce. W Rosji i w krajach łacińskich tę rycerską sztukę zawsze otaczał nimb szczególnej chwały. Za powściągliwym, samotnym, niewzruszonym mistrzem bramki biegną ulicami zauroczeni chłopcy. Jako obiekt rozemocjonowanej adoracji może on rywalizować z matadorem i asem pilotażu. Jego sweter, czapka z daszkiem, nakolanniki, rękawice sterczące z bocznej kieszeni szortów odróżniają go od reszty drużyny. Jest samotnym orłem, człowiekiem zagadką, ostatnią deską ratunku”.

Bohumil Hrabal (m.in. autor „ Pociągów pod specjalnym nadzorem”, zawzięty kibic piłkarski): „Futbol to gra przypominająca drzwi w gospodzie, drzwi, które powstrzymują napór dziesięciu ludzi, którzy usiłują wydostać się z gospody na zewnątrz, lecz równocześnie dziesięciu innych ze wszystkich sił stara się przez te same drzwi do niej wejść”.

Jorge Luis Borges (m.in. autor „Księgi piasku”):„Piłka nożna jest popularna, bo głupota jest popularna”.

Jean-Paul Sartre (m.in. autor „Przy drzwiach zamkniętych”): „W futbolu wszystko komplikuje obecność przeciwnej drużyny”.

Albert Camus ( grał w piłkę za młodu, mój ulubiony pisarz, autor m.in. „Dżumy”, „Obcego”): „Prawie wszystko, co wiem o obowiązkach i moralności, zawdzięczam uprawianiu sportu i temu, czego się stojąc na bramce nauczyłem”.

Stanisław Lem (futurolog, pisarz science fiction, m.in. autor „Solaris”): “Każdy ma swoje własne zamiłowania: piłka nożna, kopulacja, picie piwa z puszki. Mnie natomiast ogromną przyjemność sprawia dowiadywanie się różnych ponurych rzeczy z trudnych książek”.

Polska

4 CZERWCA - EMOCJE

niedziela, czerwca 05, 2016

Emocje polityczne towarzyszące temu tak ważnemu wydarzeniu w naszych dziejach - zamulają jego prawdziwy obraz. Partyjniacy zawsze patrzą na koniec własnego nosa, co jest zjawiskiem dość powszechnym, nie tylko w Polsce. Nie widzą, czy też nie chcą widzieć wydarzeń z przeszłości takimi jakie one były. Naginają je do potrzeb chwili.

Patrząc na to historyczne wydarzenie w naszych dziejach sięgam do opinii wybitnego historyka prof. Andrzeja Paczkowskiego. Gdyby 4 czerwca nie doszło do porozumienia „Solidarności” z rządzącymi mogłoby - twierdzi profesor - dojść u nas do rzezi, jaką komuniści chińscy urządzili tłumiąc wielotysięczne protesty studentów.

Czy istotnie wybory 4 czerwca 1989 r. były „zdradą narodową”, jak z całym przekonaniem głosi partia rządząca ?

Jej liderzy twierdzą, że całe zło III RP zaczęło się właśnie od wyborów 4 czerwca, poprzedzonych Okrągłym Stołem.

Warto w tym miejscu zapytać kto istotnie przegrał? Przede wszystkim przegrał aparat władzy PRL z bezpieką na czele. Byli jeszcze inni przegrani. Bowiem na transformacji ustrojowej stracili nie tylko komuniści.

Zmiana ustroju zapoczątkowana 4 czerwca 1989 r. była nokautującym ciosem dla poprzedniego systemu gospodarczego. Doszło do zapaści ekonomicznej. Trwała kilka lat. Zachwiał się dotychczasowy status społeczny między innymi górników, którzy w porównaniu z innymi zawodami byli przez reżim przez wiele, wiele lat głaskani. Transformacja ustrojowa uderzyła ich tak mocno po kieszeni, że skutki tego odczuwają po dzień dzisiejszy. Mają zatem podstawy patrzeć krzywym okiem na 4 czerwca. Ale nie tylko oni.

Po dzień dzisiejszy w Polsce żyje tysiące ludzi zagubionych w realiach wolnego rynku, w realiach kapitalizmu itp.

Pewna grupa polityków solidarnościowych od początku kontestowała dialog z komunistami. Nie wierzyli oni w pozytywny rezultat porozumień z rządzącymi. Obawiając się zdrady, na wybory 4 czerwca patrzyli więc nieufnie. I ta ówczesna ich postawa odradza się dzisiaj w postaci dość karykaturalnej.

Światem nie rządzi zimny opis rzeczywistości. Światem rządzą emocje. Także w polityce, a może nawet przede wszystkim w polityce. Jeśli jednak emocje są silniejsze od rozumu wówczas górę bierze głupota i nienawiść. Nienawiść rodaka do rodaka przynosi ogólnonarodową zgubę. W naszych dziejach bywało tak nie raz.

Bez tych ugodowych, częściowych wyborów 4 czerwca, które prof. Antoni Dudek dość trafnie nazywa plebiscytem, nie byłoby wolnej III RP. Alternatywą była jedynie walka zbrojna. Czyli rzeź. Strona rządowa dysponowała armią. „Solidarność” siłę ducha. No i miała za sobą Jana Pawła II, który był najważniejszym negocjatorem z komunistami: gen. Wojciecha Jaruzelskiego oraz wodza partii sowieckiej Michaiła Gorbaczowa nie wyłączając.

Przyszłość

BAJECZKA

poniedziałek, maja 23, 2016

Czegoś takiego świat nie widział, ani nie słyszał. Oto w centrum Europy, w pewnym całkiem zacnym kraju z bogatą przeszłością, ongi prawie potęgą mocarstwową, potem podbijanym i krajanym na części przez obcych i swoich, w kraju ciemiężonym, w którym nawet dzieci walczyły na powstańczych barykadach, jednym słowem w kraju z bogatym życiorysem zaczęły dziać się rzeczy niesłychane.

Raptem wszystko stanęło do góry nogami. Katastrofa jak u Greka Zorby!

Runęło wszystko. Sąsiad na sąsiada rzucił się z siekierą. Minister otworzył spelunę. Gwiazdor filmowy zabił księdza i przez kilka miesięcy deklamował pokutną modlitwę. Przeor został bankierem. Bankier łobuzem. Były agent służb - dyrektorem cyrku. Primabalerina premierem. Poprzedni premier klucznikiem w centralnym więzieniu. Zaś mój sąsiad z sutereny założył królewską koronę.

Krótko mówiąc wybuchła krwawa rewolucja. Każdy sobie indywidualnie poobcinał uszy. Każdy sobie indywidualnie przypisał historyczne zbrodnie. W finale jeden drugiemu zaczął wyłupywać oczy.

I wreszcie zwyciężyła rewolucja jakiej świat nie widział. Nie znaleziono zwycięzcy. Same trupy. Na ich twarzach widniał uśmiech. Z uśmiechem na ustach. Radosne zwycięstwo samounicestwienia.

Spytacie co to za kraj? Wiadomo tyle, że ongi od gór do morza, przez sam środek krainy, płynęła piękna rzeka.

Życie polityczne pełne jest brudu. Nie wiadomo czy wyczołgali się z nor z własnej inicjatywy, czy za namową kogoś ważnego, czy za kilka srebrników, czy jeszcze z innych powodów. Jednocześnie temu i owemu marzy się przywództwo nad masami.

Zemsta i nienawiść chodzą w tym kraju parami. Mieszkańcy rozmawiają między sobą wyłącznie obelgami. Każdy z nich jest inny, każdy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje odrębne zdanie na sprawy drobne i ważne.

Nikt nikogo nie rozumie i nie słucha. Każdy opowiada swoją bajkę. Każdy jest każdym. Były szewc jest filozofem. Była pracownica domowa – dowódczynią armii. I tak dalej. Wszyscy wszystkim obiecują złote góry. Raj na ziemi. Kto nie wierzy w jasną przyszłość zostaje odtransportowany do nieznanej krainy. Kto myśli traci wszystko.

Cogito ergo sum - myślę więc jestem (Kartezjusz). Nie myślę, więc jestem istotą bezmyślną. W kraju, o którym mowa - ten kto myśli automatycznie się wyklucza. A kto się wyklucza staje się buntownikiem. Stawia kłody pod budowę szczęśliwego jutra. Traci podstawowe prawa. Na szafot z nim ! - woła lud wpatrzony w słoneczną przyszłość.

Wszak w boju hartuje się stal. Stworzymy świetlaną przyszłość jeśli w nią uwierzymy. Jeśli tylko po drodze wzajemnie się nie pozabijamy mamy szansę wyjść z tego silniejsi, mądrzejsi, lepsi itp. Zdobędziemy coś niemożliwego do zdobycia.

Wcześniej wzajemnie się zagryziemy. Na śmierć i życie. Jak pies Burek z kotem Mruczkiem!

Demokracja

NA CHOLERĘ NAM DEMOKRACJA !

środa, maja 18, 2016

Demokrację w naszym kraju należy zlikwidować. Na cholerę nam ona. Jak Polska długa i szeroka rodacy się kłócą, jeden na drugiego nie może patrzeć.

Jeśli ten drugi wygłasza poglądy, których nie podziela ten pierwszy, natychmiast obaj stają w postawie bojowej. I w tego pierwszego i w tego drugiego - a znajdzie się również i trzeci, który sprzeciwia się poglądom pozostałych - wstępuje duch wściekłej wrogości.

Niektórzy nazywają ten stan piękniej. Jest to dowód patriotyzmu, europejskości, ideowej czystości.

Bij wroga! Bij, bij, bij ! Oto Polska właśnie. Biało-czerwona. Czerwona ze złości, biała z zapiekłości.

Wszystko rodaków dzieli. I brzoza. I aborcja. I wolne związki. I jeden czy drugi klecha. Kręci się ta rodzima karuzela. Na wschodzie kraju patrioci i parafialne pienia. Na zachodzie powiewy germanizmu. W stolicy kocioł do kwadratu, bo choć prawdziwych warszawiaków już nie ma, każdy gra warszawiaka - cwaniaka.

Bój się Boga narodzie!

W tej sytuacji należy wrócić do tego, co było. Najlepiej do czasów, gdy niczego nie było. Gdy wszystko było na kartki oprócz octu i własnej żony (albo cudzej). Jeśli ktoś pisnął słowo przeciwko świetlanej przyszłości i rzeczywistości - ten rozpoczynał życie w samotności ( za kratkami).

Niedawno miałem wykład o czasach stalinizmu w Polsce. To dopiero były czasy: laba dla każdego. Polak Polakowi był prawdziwym bratem. Po drugiej stronie stał ten - kto był katem. Ale ogólnie była jedność w narodzie. Ludzie się wzajemnie wspierali. Ten, który wrócił po 5 latach z więzienia za szeptaną propagandę ( dowcip polityczny) był przyjmowany jak przyjaciel. Ci, którzy w czasach październikowej odwilży wracali z zesłania na Sybir byli noszeni przez sąsiadów na rękach.

Polacy byli w Polakach rozkochani!

Zatem precz z demokracją, w której na wszystko wolno. Po cholerę nam ona. Niech wróci stare. Niech nam pałą wybiją z głowy powszechne międlenie o wyższości jednej partii nad drugą. Niech nam dokopią. Może znowu, jak ongi, uratujemy to, co nasze.

To mianowicie, że moglibyśmy znowu stać się szanującymi wzajemnie rodakami.

Jerzy Klechta

NA PSKÓW, NA PSKÓW !

PUTIN GÓRĄ

DRZEWKA DLA BOHATERÓW

ZNANI PISARZE O FUTBOLU

4 CZERWCA - EMOCJE

BAJECZKA

NA CHOLERĘ NAM DEMOKRACJA !

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety