Jerzy Klechta

CHOROBA NR 1 - POLAK NIETOLERANCYJNY

sobota, czerwca 13, 2015

Jak okiem sięgnąć na ojczystą ziemię – króluje nietolerancja. Zwłaszcza teraz. Między jednymi a drugimi wyborami. Politycy i wyborcy, prawie cały naród ostrzy noże.

Nie ma żadnego obowiązku, aby podzielać cudze przekonania. Jednak tolerowanie prawa innych do posiadania własnych poglądów – to kanon demokracji.

Narodową chorobą Polaków stało się zapieranie przy swoim zdaniu nie w imię słusznej idei, lecz w imię własnego interesu. Przypominamy nieco przodków z ostatnich dziesiątków lat Rzeczpospolitej szlacheckiej. Kłócili się między sobą i kłócili aż wzięła ich pod spódnicę caryca Katarzyna i z Rzeczpospolitej Obojga (właściwie Trojga) Narodów mało co pozostało.

Nietolerancja objęła dziś większość środowisk. Brat kłóci się z bratem. Na każdym, nawet najbardziej błahym poletku. Nie podzielam poglądu, że wszystko zaczęło się od tragedii smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 r. Już wcześniej szczerzyliśmy wobec siebie zęby z niechęci i zawiści.

Jednak dramat polskiego samolotu pod Smoleńskiem, zamiast zjednoczyć naród w nieszczęściu – podzielił się z nienawiści na niespotykaną wcześniej skalę.

W każdym kraju toczy się walka o wpływy, pieniądze, władzę. Lecz w mało którym kraju uchodzącym za cywilizowany, ludzie o odmiennych poglądach i światopoglądzie noszą w sobie tak duży ładunek wzajemnej wrogości. Jednocześnie brak nam podstawowych zasad kultury zachowania. Dotyczy to również a może nawet przede wszystkich tych „na górze”.

Teolog niemiecki, jezuita Karl Rahner: „Tolerancja jest to gotowość przyznania przedstawicielowi innego światopoglądu tej samej dozy inteligencji i dobrej woli, co sobie”.

Jeden najwybitniejszych socjologów naszych czasów Belg Leo Moulin pisał, że trzeba maksymalnie respektować w ludziach ich inność. Inność może wzbogacić nas samych. Natomiast niszczenie inaczej myślących zawsze prowadzi do tragedii.

Bowiem gdy ustaje tolerancja dla tolerancji, nastaje tolerancja przemocy. Tak właśnie nauczył wielki polski filozof Tadeusz Kotarbiński. Na glebie nienawiści najszybciej rozwijają się i potem przejmują ster ci, którzy głoszą skrajne, niebezpieczne dla funkcjonowania państwa poglądy. Pozostaje jedynie cicha nadzieja, że być może kiedyś przyjdzie nam zmądrzeć.

„Tolerancja może być nietolerancyjna - pisał Immanuel Kant - jedynie wobec nietolerancji”.

Poeta Kazimierz Przerwa – Tetmajer: „ W Polsce ludzie są równi, tylko nierówność ich dzieli”.

Warto by tę nierówność - wyrównać.

Polacy

PRZYZWOITOŚĆ

piątek, czerwca 12, 2015

Oświadczam, że nie występuję w imieniu żadnej partii. Występuję w imię zwykłej ludzkiej przyzwoitości.

Jest takie powiedzenie, że człowieka poznaje się w biedzie. I o tym właśnie słów kilka.

Moim zdaniem prezydent Bronisław Komorowski przegrał wybory przez zaniedbanie. Czyli sam sobie winien. Platforma Obywatelska zaś przegrała podwójnie. Straciła „ swojego” prezydenta i uruchomiła spiralę ogólnej niechęci pod swoim adresem. Znalazła się w defensywie. Afera taśmowa dobija ją do reszty. Co prawda dna jeszcze nie widać, jednak sejmowa większość niewątpliwie znajduje się na równi pochyłej.

Jedni przegrywają, drudzy wygrywają. Role za czas jakiś mogą się odwrócić. Wszak żyjemy w kraju demokratycznym (póki co).

Mnie interesuje styl walki. Czyli zwykła ludzka przyzwoitość. Nawet w ringu, gdy bokserzy okładają się ciosami aż krew tryska, po walce podają sobie ręce, a nawet padają w ramiona (pewnie ze zmęczenia).

Ale nie u nas, nie na naszym politycznym podwórku. Zasmucił mnie nawet prezydent - elekt, wykształcony, dobrze wychowany, a tu masz ci los, żąda, aby już teraz, dziś, jutro, pojutrze jego poprzednik i jego partyjniacy z PO wynosili się gdzie pieprz rośnie.

Chodzi o styl. Nie tylko trzeba umieć przegrywać, ale także trzeba umieć wygrywać. A zresztą, kto wie co będzie jutro, pojutrze, wszak fortuna kołem się toczy ( temu tyłem, a temu zajrzy w oczy).

Pominę pomniejszych. Różne szczekające kundelki, o których przed laty mówił prymas Józef Glemp, zawsze rzucają się na tych, którzy przegrywają. Jak myśliwy na bezbronne zwierzę.

Nie bronię Platformy, moja chata z kraja. Sprzeciwiam się braku zwykłej ludzkiej przyzwoitości.

Jeśli postkomunistyczny „dinozaur” Miller, który wreszcie i zasłużenie osiągnął dno upadku, wnosi o rozwiązanie Sejmu, to nie ma się czemu dziwić. Ale prawie cała reszta?

To, że w naszym kraju dżentelmenów dawno już nie ma – wiadomo.

Przyzwoitych zaś - jak na lekarstwo.

Człowiek

TYLKO KROWA NIE ZMIENIA POGLĄDÓW

piątek, czerwca 12, 2015

A wise man changes his mind, a fool never will – powiadał Winston Churchill. Mądry człowiek zmienia zdanie i wtedy nigdy nie będzie głupi.

A przysłowie brzmi: tylko krowa nie zmienia poglądów.

Czasy komunistyczne nie jednemu pomieszały w głowie. Różne były przyczyny wolt, przemian ideowych, moralnych itd.

Ciekawą książkę o sylwetkach pisarzy polskich XX wieku napisał znany krytyk literacki Krzysztof Masłoń. W swoich zmaganiach z reżimem, z ideologiami, z historią jedni zyskali chwałę, glorię - inni infamię. Ale bywało, że ta sama osoba, ten sam twórca, pisarz (można tu śmiało dodać wiele innych profesji z dziennikarską na czele) sięgał glorii i zyskiwał infamię. Ludzkie losy. Chwalebne i gorzkie.

Wielki poeta Zbigniew Herbert (na zdjęciu) tak wspomina spotkanie z drugim wielkim poetą Czesławem Miłoszem:

„ Był rok 1968 czy 1969. Powiedział mi – na trzeźwo – że trzeba przyłączyć Polskę do Związku Radzieckiego. Myślałem, że to żart czy prowokacja. Lecz gdy powtórzył to na kolacji, gdzie byli Amerykanie (rozmowa toczyła się podczas pobytu Herberta w USA), którym się to nawet spodobało – wstałem i wygarnąłem”.

Tak zakończyła się przyjaźń, po latach niechęć stopniała.

W „Zniewolonym umyśle” Miłosz odsłonił mechanizm zniewalania przez system. Potem przyszedł rok buntu -1980. Miłosz witany był w kraju jak symbol wolności.

W pięknym „Traktacie moralnym” pisze: „Jak długo, rzec nie umiem, potrwa - O jakich usłyszymy łotrach”.

Czesław Miłosz w 1980 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Radowaliśmy się w Polsce jak jeden mąż.

Zbigniew Herbert nigdy nawet nie próbował się sprzeniewierzyć, nie napisał ani jednego wiersza, aby wkupić się w łaski reżimu. Życie przeszedł w wierności ideałom. W jednym z wierszy tak maluje Miłosza:

"...był hybrydą w której wszystko się telepie
duch i ciało góra z dołem raz marksista raz katolik
chłop i baba a w dodatku pół Rosjanin a pół Polak

...pisał także prozą - żal się Boże
o dzieciństwie a to było nawet ładnie
lecz przykładał się przesadnie do zagadnień
Swedenborga godził z Heglem i czort wi co
był jak student który czyta w kółko parę książek
niedokładnie."

internet

DWIE TWARZE INTERNETU

czwartek, czerwca 11, 2015

Poświęciłem trochę czasu na lekturę tego, co wypisują w Internecie zarówno "twórcy" anonimów, jak i autorzy podpisujący się imieniem i nazwiskiem a także tego, co się wyprawia w różnych portalach, encyklopedycznych nie wyłączając. Włos stanął mi dęba.

Anonimy skreślam bez czytania. Kogo nie stać na odwagę - tego skreślamy. Najsmutniejszy jednak widok przedstawia "twórczość" aspirująca do miana encyklopedii. Rzecz jasna nie dotyczy to takich instytucji jak Biblioteka Narodowa, Larousse itp.

Tam jednak, gdzie biogramy piszą dyletanci nie tylko roi się od błędów faktograficznych. Subiektywizm czyli inaczej mówiąc tendencyjność, brak obiektywizmu, uwypuklanie i zniekształcanie faktów po to, aby nadać wydarzeniom walor sensacyjności prowadzi do wulgaryzacji i do przypisywania osobom czynów niezgodnych z prawdą.

Częstą argumentacją "encyklopedystów" jest zasłanianie się źródłami. Tyle, że każde źródło danej informacji należy zweryfikować. Jeśli "encyklopedysta" za podstawowe źródło uważa np. prasę, to najpierw musi zwrócić i skupić uwagę na wiarygodność tego czy innego tytułu.

Jeśli swoją encyklopedyczą wiedzę czerpie np. z prasy bulwarowej - to z góry można założyć, że otrzymamy dane bulwersujące, sensacyjne, ale nieprawdziwe.

Internet daje cudowne możliwości edukacyjne. Strzeżmy się jednak szarlatantów i dyletantów. Im nie chodzi o wiarygodność. Im chodzi o to, aby towar dobrze się sprzedawał. A także - co się zdarza bardzo często - aby jakąś osobę po prostu ośmieszyć, przedstawić w negatywnym świetle.

Dzieje się tak z różnych powodów: osobistych, politycznych albo po prostu ze złej woli.

Można sobie powiedzieć: nie przejmuj się, psy szczekają - karawana jedzie dalej. Takie uspokajanie jest bez sensu. Sensowne jest jedynie demaskowanie kłamstw, owego bezkarnego niszczenia innych.

Kij ma dwa końce. Internet to coś niezwykłego, wspaniałego. Są wszak tacy, którzy świadomie, z głupoty czy z niechęci, także zemsty, zamieniają go w narzędzie zła.

Europa

POLACY NIE GĘSI

czwartek, czerwca 11, 2015

Należę do zwolenników ścisłych związków z Europą, choćby z tego powodu, że Polska nigdy nie należała do Azji, poza okresem wymuszonym układem od samych Polaków niezależnym. Więc na pytanie, z kim trzymasz, ze Wschodem czy z Zachodem, odpowiedź jest oczywista.

Zatem na integracyjną politykę Rzeczpospolitej spoglądam przychylnie. A nawet więcej – radośnie. Dość regularnie bywam we Francji i Szwajcarii, kraje te, nie chwaląc się, przejechałem wzdłuż i wszerz, i to wcale nie w odległych czasach, a już Włochy i Hiszpanię znam lepiej od niejednego województwa rodzimego. A więc snując się po kontynencie, widzę różnice i podobieństwa.

Gdy przyjeżdżam do miasteczka gdzieś w Krakowskiem czy Pomorskiem i zatrzymuję się przed sklepem czy restauracją, zaiste nie wiem, co to za kraj. Tak dużo na szyldach obcych słów, i to raczej w języku mało przez kogokolwiek znanym, trochę zwrotów słowiańskich, jakiś literowy wtręt brzmiący anglosasko, jednym słowem miszmasz, mydło i powidło, groch z kapustą.

Prawie każdego dnia przechodzę Nowym Światem w Warszawie. Piękna ulica. Taką była zawsze, nawet w szarym peerelu świeciła stylowo. Teraz jest na niej gwarno, kafejki wyszły na chodnik itp. Ale znowu to małpowanie. Jest trochę Paryża, i trochę bliskowschodniej wrzawy i brudu z anglojęzycznymi wstawkami językowymi. Miszmasz do kwadratu.

Przypominam sobie opowieść o dalekim wujku, który był poliglotą. Znał chyba wszystkie języki europejskie, a w dojrzałych już latach życia, gdy znalazł się w Afryce, zaczął naukę języków i narzeczy Czarnego Lądu. Nie dość mu było, że władał kilkoma narzeczami z rodziny khoisan, gdy znalazł się w Sudanie, począł zgłębiać miejscowe kwa, mande itp. No i przesadził. Głowa nie wytrzymała.

Na stare lata przypominał swoją mową napisy na wspomnianych szyldach miast i miasteczek III RP. Mówił bowiem we wszystkich językach naraz, słowem - pomieszało się biedakowi.

Poważny problem pojawił się dopiero na łożu śmierci, gdyż nie mógł porozumieć się ze spowiednikiem. Rodzina fakt ten głęboko przeżyła, zwłaszcza że wujek prowadził życie mało ustabilizowane czyli grzeszne.

Ale co innego szurnięty wujek, a co innego językowy burdel w ojczyźnie. Burdel dlatego, że integrację z Zachodem większość rodaków rozumie jako małpowanie innych, z użyciem angielszczyzny na poziomie tubylca z buszu.

Gdy przyjeżdża się do jakiejś dziury we Francji czy Włoszech, nie mówiąc o Paryżu czy Zurichu, wiadomo gdzie się jest. W naszej ojczyźnie bywa różnie.

Ale są miejsca, gdzie niezależnie od okoliczności potrafimy być sobą. Na przykład w samolocie. Znajdując się wśród obcojęzycznych współpasażerów ukazujemy naszą fantazję słowiańską! Skala wolności sięga chmur ! Językowe szaleństwo!

I nie są to bynajmniej faceci spod budki z piwem. Raczej tzw. biznesmeni operujący łaciną na wyjątkowo wysokim poziomie.

Kukiz

KUKIZ JAK CZOŁG

środa, czerwca 10, 2015

Paweł Kukiz nie wymyślił siebie. Kukizowi zbuntowanego Kukiza podali na tacy inni. Przede wszystkim rządzący. Idol woła: trzeba wyrwać naszą Ojczyznę z łap partyjnych klanów. I wołając tak, ma świętą rację.

Nie od dziś wiadomo, że największą słabością wolnej Polski jest nasza klasa polityczna. Słabość ta widoczna jest od lat, nie tylko w długim okresie rządów Platformy. Głównym jej schorzeniami są: bezideowość, co idzie w parze z cwaniactwem oraz brak profesjonalizmu, któremu towarzyszą układy i układziki. Te i inne grzechy klasy politycznej celnie punktuje Kukiz.

Mleko więc się rozlało. Zmieniająca raz po raz swoje programy, niby to partia chłopska , jaką jest PSL – w istocie już została zmieciona. Przeżywa swoje ostatnie dni. O SLD z Millerem na czele nawet nie ma co mówić. Platforma dogorywa.

Kukiz prezentuje się jako prawdziwy Polak. Jako ten, który doprowadzi do lepszego jutra. Jest klasycznym przykładem naszych dzielnych wojaków z czasów Rzeczpospolitej szlacheckiej, którzy wołali: „kupą mości panowie, do boju, na wroga! ”. Tyle, że przestali być takimi dzielnymi wojakami, gdy przyszło do konkretów.

Bo żeby walczyć i zwyciężać trzeba potrząsnąć sakiewką. Gardłowali ile mieli pary w płucach. Aby zwyciężać – trzeba ku chwale Ojczyzny na nią łożyć. Z własnej kieszeni.

Paweł Kukiz jest trochę jak ów szlachciura. Pokrzyczeć, popić, pośpiewać . Zapłaci sąsiad. Za Kukizem stoją tłumy. Krzyczą. Zburzą. I co dalej?

Pan Kukiz mówi jak z nut ( właściwie wykrzykuje). Ale ani on osobiście nie jest mędrcem, ani nikt z jego masowego otoczenia. Nie da się w nowoczesnym świecie kierować Rzeczpospolitą , bez intelektualnego zaplecza. Chyba, że doszlusujemy do epoki kamienia łupanego.

Upadające dziś partie walczyły o nowoczesną Polskę na oślep. Polityczny ślepiec w końcu musi się potknąć. Gdzie nie spojrzeć – partie rządzące w ostatnich ośmiu latach porobiły sobie samych wrogów, z Kościołem katolickim na czele. Co prawda nie jeden hierarcha aż prosił się o krytykę, no ale szturmem nie obala się tradycji.

Kukiz też tym gra. Gra mediami. I ma rację. Są spacyfikowane przez koncerny, biznes, ludzi małego ducha, bez własnych poglądów itd. Kukiz może udowodnić im każde świństwo i prawie nigdy się nie będzie mógł się pomylić.

Kukiz idzie jak czołg. I tego czołgu się boję. Bo jest to czołg, na którym czołgista zawiesił wszystko co możliwe. I biało-czerwoną i Chrystusa oraz pomniejsze świętości. Obiecuje, że wszystko zmiecie. W Ojczyźnie zapanuje raj!

On – bezpartyjny, bez partii, z zapleczem naiwniaków, także cwaniaków oraz oczywiście także ludzie dobrej woli, poprowadzi kraj do raju. Guzik prawda.

Na końcu tej drogi będzie krach. Straszny. Bolesny. Nie da się bowiem osiągnąć sukcesu głosząc czystej wody populizm. Raju na ziemi nie było i nie będzie. Czołg przejedzie i wyrówna. Ukochaną Ojczyznę.

Polacy

WYŚCIG SZCZURÓW

wtorek, czerwca 09, 2015

Bogactwo tego świata bierze się z bogactwa ludzi.

Każdy z nas jest inny, każdy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje zdanie na sprawy drobne i ważne.

System jedynie słuszny, czyli totalitarny, niezależnie od koloru, w każdych warunkach był i jest okrutny, gdyż próbuje ulepić z wszystkich ludzi taką samą kukłę. Kto się sprzeciwia - w zależności od skali reżimowej presji - albo jest pozbawiony praw do godziwego życia, albo siedzi w więzieniu lub ginie, co - jak wiemy z nieodległej historii totalitaryzmów brunatnego i czerwonego - należało do ulubionych rozstrzygnięć wodzów.

Dziś, w każdym razie w Europie mamy demokrację. W naszym kraju cieszymy się nią od przeszło ćwierćwiecza – szmat czasu, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę szaleńczy skok technologiczny z Internetem na czele. Zatem próby ulepiania kukły z całego narodu na kształt jedynie obowiązującej ideologii – to plan nie tylko idiotyczny, lecz i z góry przegrany.

Mimo to w wielu z nas gnieździ się chory upór przy własnych poglądach i potępianie każdego innego. Każdego kto myśli inaczej, kto jest wierzącym, gdy ja uważam się za niewierzącego i na odwrót. Kto jest za partią Iksa, a nie moją – Igreka itd. Nie potrafimy patrzeć po ludzku na Innego. Temu, kto nie jest z mojego podwórka, najlepiej solidnie dokopać.

Nie posiedliśmy umiejętności rozmawiania z inaczej od nas myślącymi. Najlepiej czujemy się w gronie do siebie podobnych. Pokazują to telewizyjne dyskusje, które przeradzają się w warkot wściekłych psów.

Kultura polityczna większości Polaków równa się zeru.
Kultura polityczna naszych rodzimych polityków równa się dwóm zerom.

A utwierdzanie się w swojej nieomylności prowadzi najczęściej do porażki.

Dziś w Polsce już nie musimy się straszyć Putinem. Wystarczy, że straszymy się wzajemnie. Jedni Platformą, drudzy PiS-em, inni nowymi twarzami, które właśnie pojawiły się na scenie.

W wyścigu szczurów ( ang. rat race) uczestniczymy wszyscy. Biegamy bez końca w labiryntach lub w obracających się kołach, nie osiągając w ten sposób niczego, ani jako grupa, ani jako jednostki.

Ot, laboratoryjne szczury.

Jerzy Klechta

CHOROBA NR 1 - POLAK NIETOLERANCYJNY

PRZYZWOITOŚĆ

TYLKO KROWA NIE ZMIENIA POGLĄDÓW

DWIE TWARZE INTERNETU

POLACY NIE GĘSI

KUKIZ JAK CZOŁG

WYŚCIG SZCZURÓW

O Mnie

POLECANA KSIĄŻKA

Popularne wpisy

Archiwum Bloga

Etykiety